بیانیه مطبوعاتی

تجاوزات (نه طولانی) فقط با اجرای حدود شرعی در سایه دولت خلافت از بین می‌روند

حبیبه الامین، روزنامه‌نگار سایت کوش نیوز، هنگام بازگشت از پوشش رسانه‌ای به همراه تعدادی از همکارانش، در منطقه ترانزیت شهر پورتسودان، مورد حمله خطرناک افرادی وابسته به باند «نه طولانی» قرار گرفت. این تنها یک حادثه از حوادث متعدد غارت، سرقت و قتل در داخل شهرهایی است که فرض می‌شود امن هستند، مانند ام درمان و خارطوم، و اکنون در پایتخت اداری پورتسودان، اینها شهرهایی تحت کنترل دولت و دستگاه‌های امنیتی آن هستند.

اما مجرمان با جسارت تمام دست به تجاوز می‌زنند، انگار مطمئن هستند که دست دولت به آنها نخواهد رسید، و اگر هم برسد، به دلیل ضعف مجازات بازدارنده، با وجود بزرگی جرم مرتکب شده، آسوده خاطر هستند.

هیچ‌کس تردید ندارد که انتشار جرم را نمی‌توان جز با برپایی حدود شرعی بازداشت. قاعده شرعی این است که «حدود، بازدارنده و جبران‌کننده هستند»؛ آنها بازدارنده از ارتکاب جرم هستند و آمرزش برای کسی که حد بر او جاری شده است، و عذاب آخرت را از او دور می‌کند.

از عبدالله بن عمر روایت است که: «پیامبر ﷺ به خاطر سپر دزدیده شده به ارزش سه درهم دست دزد را قطع کرد». ابن ماجه آن را روایت کرده و لفظ از اوست، و بخاری و مسلم نیز آن را روایت کرده‌اند. و در روایتی: «پیامبر ﷺ دست مردی را که سپری از صف زنان به ارزش سه درهم دزدیده بود، قطع کرد». صحیح ابوداود و نسائی و دیگران.

اما کسانی که امنیت مردم را به خطر می‌اندازند و به قتل، غصب، چپاول و سرقت با زور سلاح مانند (نه طولانی) می‌پردازند، آیات کریمه برای بازداشت و جلوگیری از آنها آمده است، خداوند متعال فرمود: ﴿جزای کسانی که با خدا و رسولش می‌جنگند و در زمین به فساد می‌کوشند، این است که کشته شوند یا به دار آویخته شوند یا دست و پایشان بر خلاف جهت یکدیگر بریده شود یا از آن سرزمین تبعید گردند. این رسوایی آنها در دنیاست و در آخرت عذابی بزرگ دارند﴾. اگر دولت پیشقدم می‌شد و یکی از حدود خدا را اجرا می‌کرد، همه مجرمان بازداشته می‌شدند، اما ظاهراً این شرفی است که شایسته آن نیست، به همین دلیل می‌بینیم که دور خود می‌چرخد و گمان می‌کند که تعیین وزیر کشور، یا استقرار پلیس در مرکز شهر، یا سازماندهی کمپین‌های پیشگیرانه، تغییری ایجاد می‌کند، اما اوضاع بدتر می‌شود.

احکام شرعی جز در سایه دولت اسلامی اجرا نمی‌شود؛ خلافت راشده بر منهاج نبوت، که تنها بازدارنده مجرمان است. اما نظام‌های دموکراتیک مجرم تولید می‌کنند، بلکه جرم را می‌سازند و فساد را پرورش می‌دهند، به دلیل ضعف مجازات‌ها در نزد آنها، آنها گمان می‌کنند که نسبت به خالقشان دلسوزتر به مردم هستند، و بعد از کفر گناهی نیست.

آیا اهل قدرت و اقتدار در کشور ما به ندای رحمان پاسخ می‌دهند و حزب التحریر را برای بیعت شرعی با خلیفه‌ای راشد یاری می‌کنند تا عدالت را برقرار کند، امنیت را بگستراند و مجرمان را بازدارد؛ بزرگشان را قبل از کوچکترشان، مصداق فرموده پیامبر ﷺ: «همانا امام سپری است که از پشت سرش جنگیده می‌شود و به وسیله او از خطرها جلوگیری می‌شود»؟!

﴿ای کسانی که ایمان آورده‌اید، چون خدا و پیامبر شما را به چیزی فرا می‌خوانند که به شما زندگی می‌بخشد، اجابت کنید﴾

ابراهیم عثمان (ابو خلیل)

سخنگوی رسمی حزب التحریر

در ایالت سودان