7/7/2025
کنفرانس های مالی مانند گشودن کف دست به سوی آب است تا به دهان برسد و هرگز نخواهد رسید!
به قلم استاد/غاده عبدالجبار (ام اواب*)
سودان در کنفرانس سازمان ملل متحد برای تامین مالی توسعه که از 30 ژوئن تا 3 ژوئیه 2025 در شهر سویل اسپانیا برگزار می شود، شرکت می کند. هیئت سودانی شرکت کننده به ریاست سپهبد اول رکن عبدالفتاح البرهان، رئیس شورای حاکمیتی انتقالی، برای شرکت در فعالیت های کنفرانس وارد شهر سویل اسپانیا شد.
سفیر حسین الامین، معاون وزارت امور خارجه، اظهار داشت که این کنفرانس به بررسی راه های تامین مالی توسعه، به ویژه توسعه روستایی و کشاورزی در کشورهای کمتر توسعه یافته می پردازد، و موسسات مالی منطقه ای و بین المللی مانند بانک توسعه آفریقا و بانک جهانی در این کنفرانس شرکت می کنند. انتظار می رود رهبران کشورهای شرکت کننده در این کنفرانس، اهداکنندگان و موسسات مالی را به حمایت از پروژه های توسعه روستایی و کشاورزی، ایجاد فرصت های شغلی و افزایش تولید غذا در کشورهای کمتر توسعه یافته ترغیب کنند.
سفیر حسین الامین به (سونا) گفت: انتظار می رود هیئت سودانی دیدگاهی برای بازسازی پروژه های کشاورزی که توسط شبه نظامیان شورشی ویران شده است و احیای بخش کشاورزی ارائه دهد تا نقش همیشگی خود را در تامین غذا برای شهروندان سودانی و صادرات مازاد به کشورهای همسایه که به شدت به محصولات کشاورزی سودانی وابسته هستند، ایفا کند. (سونا، 29/06/2025)
نظر:
از زمان به اصطلاح استقلال تا به امروز، کشورهای سرمایه داری استعماری سودان را با تامین مالی امیدوار می کنند؛ این حبابی است که در زمان خود تبخیر می شود و دوام نمی آورد، اینها پول هایی هستند که با شرایطی صرف می شوند که کمترین آنها بازنویسی قوانین و اساسی است تا با دیدگاه این کشورها و موسسات استعماری و سیاست های مالی و اقتصادی آنها سازگار باشد، که کشورهای فقیر را تحت رحمت خود قرار می دهد و در انتظار تامین مالی هستند، و حقیقت این است که آنها در انتظار سراب هستند، زیرا این وام های ربوی که گرفته می شوند، پول های حرام نابود کننده هستند که هر چیزی را که وارد آن می شوند، فقیرتر و تنگ تر می کنند، و واقعیت بهترین گواه است. در سال 1956، حماد توفیق اولین بودجه سودان را پس از (استقلال) ارائه کرد که به پنبه به عنوان یک منبع اصلی متکی بود و در آن زمان مازادی بالغ بر 1.8 میلیون پوند سودانی به دست آورد، اما چه کسی یک دولت وظیفه ای می خواهد که به تولید و اتکا به خود ادامه دهد؟! سودان به دام بدهی ها افتاد، تا اینکه بیشتر معاملات بر بدهی های سودان متمرکز شد که در پرداخت آن نکول کرد، حول یک وام تضمین شده توسط دولت که در سال 1981 در چارچوب توافقنامه ای برای تجدید ساختار بدهی به ارزش اصلی 1.64 میلیارد فرانک سوئیس (1.64 میلیارد دلار) صادر شد، و پس از مدت کوتاهی سودان دوباره در پرداخت این وام نکول کرد، و تقریباً تنها کشور جهان است که به صندوق بین المللی پول بدهی معوقه دارد که بیش از 80 درصد از کل بدهی های معوقه به آن موسسه مالی ربوی را تشکیل می دهد!
فرصتی فراهم شد که برای رهایی کشور از دام بدهی ها کافی بود، اگر توسط یک نظام اصولی اداره می شد، که قبض گروگان گیری را پاره می کرد، در دوره نظام البشیر که می توانست اقتصاد را تجدید ساختار کند، زمانی که منابع هنگفتی از طریق درآمدهای نفتی (بین سال های 2000 و 2010) برای نظام او فراهم شد، در این دوره درآمدها حدود 70 میلیارد دلار تخمین زده شد و انتظار می رفت که سیاست های دولت به احیای بخش های کشاورزی و دامپروری توجه کند، و این اتفاق نیفتاد، این بخش ها به وخامت خود ادامه دادند و بودجه دولت به اتکا به نفت به عنوان یک منبع اصلی برای بودجه تبدیل شد، حتی پروژه هایی که در آن دوره اجرا شدند با وام تامین مالی می شدند، و بنابراین دولت البشیر فرصت بزرگی را برای ایجاد یک نهضت اقتصادی جامع از دست داد، اما آنها شعارهای (از آنچه می کاریم می خوریم و از آنچه می سازیم می پوشیم) را زیر پا گذاشتند و ترجیح دادند به وام های ربوی و نسخه های صندوق بین المللی پول ویرانگر ادامه دهند تا اینکه بدهی های سودان که از دهه ها منجمد شده بود به ارقام نجومی غیرقابل پرداخت رسید!! تحلیلگران قبل از جنگ، مبلغ قابل پرداخت را با احتساب حدود چهار دهه ربا پرداخت نشده، حدود 8 میلیارد فرانک سوئیس (7.99 میلیارد دلار) تخمین می زنند.
برای رهایی از بردگی موسسات ربوی و بازگشت به بندگی خداوند رب العالمین، که خزائن آسمان ها و زمین در دست اوست، باید خارج از چارچوب فکر کرد، و این با اجرای شریعت و عدالت او، و با برپایی دولت خلافت راشده دوم بر منهج نبوت محقق می شود.
نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع رسانی مرکزی حزب التحریر
غاده عبدالجبار (ام اواب) - ولایت سودان
منبع: الرادار
