بیانیه مطبوعاتی

هنگامی که درها به روی گرسنه بسته می شود و از نجات یافتن منع می شود

چهره واقعی نظام مصر و مزدورانش آشکار می شود

در زمانی که غزه یکی از سخت ترین لحظات تاریخ را از نظر ظلم و ستم تجربه می کند، جایی که علاوه بر مرگ ناشی از بمباران، کودکان از گرسنگی، زنان از حسرت و پیرمردان از بیماری می میرند، سرتیپ خالد مجاور، استاندار شمال سینا، با اظهاراتی مغایر با ابتدایی ترین ارزش های اخلاقی و انسانی و مقتضیات برادری اسلامی، ظاهر شد و گفت: "مردم غزه اگر به مرحله ای از قحطی برسند، 3 راه حل پیش رو دارند، یا به سمت طرف اسرائیلی بروند و با آتش مواجه شوند، یا خود را در دریا بیندازند، یا به سمت مصر بروند که امری محال است." این سخنان منعکس کننده یک موضع رسمی غیرانسانی است که شایسته یک مسئول در یک کشور اسلامی نیست، چه رسد به اینکه یک جنایت سیاسی علیه برادرانمان در غزه باشد که مصیبت ها را تحت محاصره مشترکی که توسط رژیم یهود و نظام مصر از بیش از 18 سال پیش تحمیل شده است، می چشند.

نظام مصر همواره ترویج می کرد که از مردم غزه حمایت و امداد می کند و در برابر تجاوز در کنار آنها ایستاده است، اما اظهارات مجاور این نقاب را به طور کامل برمی دارد و چهره واقعی سیاست رسمی نسبت به غزه را آشکار می کند؛ نه حمایت، نه همدردی و نه حتی اجازه عبور درمانده یا گرسنه! بلکه کار به جایی رسیده که ورود مردم غزه به مصر "امری محال" تلقی می شود، گویی که آنها دشمن هستند.

اظهارات استاندار را نمی توان جدا از زمینه سیاسی موجود خواند، که تصمیم مصر را به اراده آمریکا وابسته می کند، که خواسته های یهود را برآورده می کند. محاصره تحمیل شده بر غزه تنها تصمیم رژیم یهود نیست، بلکه اجرای مشترک بین آن و نظام مصر، با حمایت مستقیم آمریکا، با هدف شکستن اراده مردم غزه و سوق دادن آنها به تسلیم، بلکه به زانو درآوردن کل امت و سوق دادن آن به یاس و از دست دادن هرگونه امید به تغییر است.

اظهارات مجاور به دقت بیانگر یک استراتژی رسمی است که غزه را یک بار امنیتی می بیند، نه یک مسئولیت عقیدتی، بلکه فرهنگ شیطانی جلوه دادن مردم غزه را در اذهان عمومی تغذیه می کند، به طوری که آنها به عنوان "یک خطر احتمالی" به تصویر کشیده می شوند که باید به هر قیمتی از ورود به مصر منع شوند، گویی که آنها یک بیماری یا مهاجم هستند، نه برادران در دین و نه صاحبان یک مسئله عادلانه، که مسئله کل امت است و نه فقط مسئله آنها، زیرا سرزمین غزه و کل فلسطین سرزمین خراجی است که متعلق به کل امت است و وجوب آزاد سازی و حمایت از آن بر عهده کل امت و در راس آنها مردم مصر و ارتش آن است، زیرا آنها نزدیک تر و شایسته تر هستند.

هنگامی که یک مسئول رسمی تصریح می کند که از ورود گرسنه به کشورش جلوگیری می کند، در حالی که می داند اگر وارد نشود ممکن است بمیرد، این یک جنایت تمام عیار است. و اگر قوه قضائیه فاسد در مصر از او حسابرسی نکند، خداوند در روز قیامت از او بازخواست خواهد کرد و تاریخ به امثال او رحم نخواهد کرد. پیامبر ﷺ فرمودند: «هرگاه اهل محله ای صبح کنند در حالی که یک فرد گرسنه در میان آنها باشد، ذمه خداوند متعال از آنها بری می شود»، این حدیث همه بهانه های نظام هایی را که ادعای "بی طرفی" یا "محاسبات سیاسی" دارند، از بین می برد، اگر مردم غزه امروز از گرسنگی بمیرند و درهای مصر به روی آنها بسته باشد و غذا و دارو از آنها منع شود، ذمه خداوند از این نظام ها و از کسانی که با آنها تبانی می کنند یا در برابر فعل آنها سکوت می کنند، بری است، و هر کس از علما، رسانه ای ها و سیاستمداران که برای آنها توجیه می کند، در خیانت با آنها شریک است و ذمه خداوند از او بری است.

ای مردم غزه: صبر و استقامت کنید، شما بر حق هستید و شما ثابت قدم هستید و شما تا روز قیامت در مرزها هستید و خداوند جهاد شما را ضایع نخواهد کرد و خون شما را هدر نخواهد داد.

ای مردم مصر، ای مردم کنانه: بدانید که خداوند از شما در مورد غزه بازخواست خواهد کرد و از شما در مورد سرزمین هایتان که به روی مردمش بسته شده است و در مورد مشارکت شما - با سکوتتان - در محاصره و گرسنگی دادن به آنها سوال خواهد کرد؛ بنابراین در رفع محاصره آنها شتاب کنید. غزه امروز نیازی به بیانیه های همدردی و نه تنها به کاروان های امدادی، بلکه نیازمند ارتش هایی است که برای آزادسازی و پاکسازی آن از یهود حرکت کنند.

﴿هَٰذَا بَلَاغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُوا بِهِ وَلِيَعْلَمُوا أَنَّمَا هُوَ إِلَٰهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾

دفتر مطبوعاتی حزب التحریر در ولایت مصر