بیانیه مطبوعاتی

محله میناء العریش، وراق جدید

کوچاندن اهالی آن، سرمایه گذاری اجباری یا جرم کوچاندن؟

شهر العریش در این روزها فصل جدیدی از فصل های رنج و عذابی را شاهد است که مردم مصر به دست نظامی که مردم را جز مانعی در برابر طرح های سرمایه گذاری و پروژه های سودآور خود نمی بیند، می گذرانند. پس از سال ها سکوت و وعده های دروغین مبنی بر عدم تعرض به اهالی محله المیناء، مردم با بولدوزرهای نظام غافلگیر شدند که برای تخریب خانه ها و کندن ریشه ساکنان بازگشتند، بدون توجه به حرمت مسکن، نه کرامت انسان و نه حقوق مردم که خداوند برای آنها در سرزمین و ملکشان قرار داده است.

نظام از ژوئیه 2025 اجرای مراحل چهارم و پنجم طرح توسعه بندر العریش را آغاز کرد و حدود 180 خانه را از مجموع بیش از هزار تاسیسات مسکونی و تجاری واقع در محدوده "منفعت عمومی" که نظام اعلام کرده بود، هدف قرار داد. عملیات تخریب با اعتراضات گسترده اهالی که علیه کوچ اجباری شعار می دادند، همراه بود که نیروهای پلیس با بازداشت ها و فشارهای روانی پاسخ دادند، صحنه ای که هرگاه نظام تصمیم می گرفت منطقه ای را به نفع سرمایه گذاران یا پروژه هایی که سودی برای مردم آن ندارد، تخلیه کند، آشنا شده بود.

علیرغم اعلام استانداری مبنی بر ارائه جایگزین ها و غرامت ها، مانند قطعات کوچک زمین یا آپارتمان در مناطق دیگر، اهالی این پیشنهادات را ناعادلانه دانسته و با ارزش زمینی که در یک موقعیت استراتژیک ممتاز واقع شده است، برابر نمی دانستند، که این امر درها را به روی سرمایه گذاری های عظیم آینده در بندر و مناطق اطراف آن باز می کند، تا سود آن به جیب اقلیتی مرتبط با نظام سرازیر شود، در حالی که ساکنان اصلی به خیابان ها پرتاب می شوند.

معلوم است که بندر العریش از زمانی که به منطقه اقتصادی کانال سوئز ملحق شد، مورد توجه نظام قرار گرفته است و صحبت از سرمایه گذاری های میلیاردها پوندی برای توسعه و تبدیل آن به دروازه ای برای صادرات مواد خام معدنی و غیره است. این پروژه از نظر ماهیت با کوچاندن اهالی مثلث ماسپیرو در قلب قاهره تفاوتی ندارد، جایی که این منطقه پس از اخراج فقرا به یک سرزمین سرمایه گذاری امیدوارکننده برای شرکت های بزرگ املاک و مستغلات تبدیل شد. همچنین با فاجعه جزیره الوراق تفاوتی ندارد، جایی که اهالی آن سال ها بین تهدیدهای مداوم و تلاش های اخراج اجباری برای تحویل جزیره به سرمایه گذاران و شرکت های اماراتی و خارجی، به بهانه "توسعه" زندگی می کنند.

وجه مشترک بین همه این موارد این است که هر نقطه ای که دولت در آن فرصت سرمایه گذاری می بیند، به یک سرزمین تهدیدآمیز تبدیل می شود و ساکنان آن قربانی اخراج اجباری می شوند. دولت دیگر خود را متولی امور مردم و امین منافع آنها نمی داند، بلکه به دلال زمینی تبدیل شده و با صاحبان آن طوری رفتار می کند که انگار مازادی انسانی هستند که باید به نفع طرح های بازار و هوس های سرمایه داران از شر آنها خلاص شد.

آنچه اتفاق می افتد تجاوز آشکار به حقوق مردم و نقض صریح احکام اسلام است. خداوند مالکیت را به سه نوع قرار داده است: مالکیت فردی، مالکیت عمومی و مالکیت دولت. و هر یک از آنها احکام و حدود خود را دارد. زمین هایی که مردم در آن ساکن هستند و از پدران خود به ارث می برند، مالکیت های فردی است که دولت نمی تواند آنها را از آنها سلب کند، مگر به حق شرعی، مانند اینکه زمین بدون احیا رها شده باشد یا در آسیب قطعی به دیگران استفاده شود، اما اینکه به زور به بهانه "توسعه" یا "منفعت عمومی" سلب شود و سپس به سرمایه گذاران و تجار تحویل داده شود، این خوردن اموال مردم به ناحق است، خداوند متعال فرموده است: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ إِلَّا أَن تَكُونَ تِجَارَةً عَن تَرَاضٍ مِّنكُمْ﴾. سپس کوچاندن مردم از خانه هایشان و تخریب اجباری مسکن آنها در باب ظلمی است که خداوند آن را به شدت حرام کرده است، و چه بزرگ است ظلم هنگامی که از سوی حاکمی باشد که فرض می شود حافظ رعیت خود باشد!

همچنین "منفعت عمومی" که نظام به آن متوسل می شود، در شریعت به این معنای گسترده اصلی ندارد، بلکه مفهومی وارداتی از نظام های سرمایه داری است که برای توجیه سلب حقوق به بهانه یک مصلحت عالی که حاکم بر اساس منافع خود تعیین می کند، استفاده می شود. اما در اسلام، معیار رفتارها شرع است، نه مصلحت مجرد و نه سرمایه گذاری. و اگر در احداث بندر یا توسعه پروژه منفعتی برای مسلمانان باشد، این هرگز ظلم به مردم و مصادره مالکیت آنها را به ناحق توجیه نمی کند.

زمین در اسلام اگر مالکیت عمومی باشد مانند رودخانه ها و معادن و تاسیسات بزرگ، متعلق به همه رعایا است و دولت اداره آن را بر عهده می گیرد و سود آن را به طور مساوی توزیع می کند. اما اینکه دولت به ابزاری برای تخلیه مردم و تحویل زمین هایشان به شرکت ها تبدیل شود، این باطل است و انجام دادن و پذیرفتن و سکوت در برابر آن جایز نیست.

آنچه در العریش و الوراق و ماسپیرو می گذرد، تنها حلقه ای در یک زنجیره طولانی از سیاست های نظام است که هدف آن مرتبط کردن مصر به پروژه های سرمایه گذاری بین المللی و تبدیل زمین و مردم به ابزاری در خدمت طرح های سرمایه داران داخلی و خارجی است. این توضیح می دهد که چرا صحنه در هر مکانی که در آن ارزش اقتصادی می درخشد، تکرار می شود: خانه ها برداشته می شوند، مردم آواره می شوند، معاملات انجام می شود و "غرامت های" ناچیز به عنوان رشوه برای عبور از جرم ارائه می شود.

راه حل این مسئله فقط با رد این سیاست ها از ریشه و برکندن نظامی که آنها را اعمال می کند و مردم را مجبور به تسلیم شدن در برابر آنها می کند، و برپایی دولت خلافت که بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است حکومت می کند، حاصل می شود، مالکیت های مردم را حفظ می کند، از ظلم جلوگیری می کند و تاسیسات عمومی را به گونه ای اداره می کند که منافع رعیت را تامین کند نه منافع شرکت ها.

آنچه امروز برای اهالی العریش اتفاق می افتد باید زنگ خطری باشد که در گوش همه مردم مصر به صدا درآید. هر کس گمان کند که کوچاندن به یک نقطه خاص محدود می شود، اشتباه می کند. هر زمینی که از نظر نظام معامله ای سودآور باشد، در معرض تهدید است و هر خانواده ای که در ساحل یا جزیره ای یا در قلب شهری موعود "توسعه" زندگی می کند، در معرض تهدید اخراج است. همانطور که اهالی ماسپیرو از خانه های خود بیرون رانده شدند و همانطور که سال هاست به اهالی الوراق سخت می گیرند، اهالی العریش نیز با همان سرنوشت روبرو هستند.

ای مردم مصر کنانه: دستی که نظام در جزیره الوراق متوقف نشد، به محله العریش بسنده نخواهد کرد، بلکه به هر زمینی که در آن نشانه ای از تمایز و امکان سرمایه گذاری ببیند، گسترش خواهد یافت و آن را به زور و اجبار سلب خواهد کرد، و ایستادن شما در برابر نظام اکنون و جلوگیری از تعدی و تجاوز آن به اهالی العریش و سلب زمین آنها از آنها یک واجب شرعی است، و اگر امروز آنها را خوار کنید، نظام یک به یک شما را جدا خواهد کرد و آن روز خواهید گفت "روزی خورده شدم که گاو سفید خورده شد" و روزی غافلگیر شدیم که اهالی العریش را در رویارویی با نظام تنها گذاشتیم، پس موضعی واحد را از نظامی اعلام کنید که در شما نه پیمانی را رعایت می کند و نه ذمه ای، در حقوق و ثروت شما زیاده روی می کند و در سرزمین و قوت شما با شما می جنگد و علیه دین شما اعلام جنگ می کند.

ای مخلصان در ارتش کنانه: هنگامی که ابن تیمیه رحمه الله در زندان خود در دمشق بود، جلاد نزد او آمد و به او گفت: مرا ببخش ای شیخ ما، من مامور هستم. ابن تیمیه به او گفت: به خدا قسم اگر تو نبودی ظلم نمی کردند! به خدا قسم اگر شما نبودید نظام به مصر و اهالی آن ظلم نمی کرد و بر آنها ستم نمی کرد و نمی توانست آنها را آنگونه که اکنون انجام می دهد به بردگی بکشد، و به خدا قسم شما در روز عرضه مسئول هستید، روزی که خداوند متعال بر شما ندا می دهد: ﴿وَقِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْئُولُونَ * مَا لَكُمْ لا تَنَاصَرُونَ﴾، و نه او و نه اموالش و نه مناصب و مزایایی که با آن شما را فریب می دهد و دین و شرف و ذمه های شما را با آن می خرد، به شما سودی نخواهد رساند، پس برای روزی آماده شوید که خدا را ملاقات می کنید و مردم به گردن های شما آویزان می شوند و می گویند ای پروردگار ما، آنها ما را خوار کردند و دشمنت و دشمن ما را بر ما مسلط کردند! و بدانید ای سربازان کنانه که واجب شما حمایت از مردم در برابر ظلم این نظام است و واجب اولی شما که حقوق و کرامت آنها را تضمین می کند، برکندن این نظام از ریشه با همه ابزارها و نمادها و مجریان آن و یاری رساندن به تلاشگران برای از سرگیری زندگی اسلامی با برپایی خلافت راشده بر اساس روش نبوی است که مردم را از ظلم هر ظالمی حفظ می کند و کرامت و عزت آنها را به آنها باز می گرداند. این نقش شما و آن وظیفه شماست که در برابر خداوند عزوجل از آن سوال خواهید شد، پس شتاب کنید، باشد که خداوند شما را بپذیرد و آنچه گذشته است را ببخشد و با شما بگشاید، پس آن را واقعیتی می بینیم که خداوند را از همه ما خشنود می کند و مصر به اذن خداوند با شما روشن می شود.

﴿وَلَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوا فَرِيقاً مِّنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْإِثْمِ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ﴾

دفتر مطبوعاتی حزب التحریر

در ولایت مصر