بیانیه مطبوعاتی
خذلان النظام المصري لغزة: من منع النصرة ولو بالكلمة إلى التواطؤ مع الحصار!
در صحنه ای تکراری، و با هر مصیبتی که بر سر اهل غزه تحت محاصره می آید، نظام های عربی - و در رأس آنها نظام مصر - ثابت می کنند که نه تنها از واجب نصرت غایب هستند، بلکه در موضع توطئه و خذلان حاضرند، بلکه مشارکت فعلی در محاصره دارند، با نگهبانی از گذرگاه ها و منع هرگونه ابتکار نمادین یا مردمی که به سوی نصرت مستضعفان از مسلمانان روانه می شود.
اینک نظام مصر، در ۱۱ ژوئن/ژوئیه ۲۰۲۵، اقدام به اخراج ۱۲ فعال مغربی می کند که به صورت قانونی به فرودگاه قاهره رسیده اند، با هدف مشارکت در "راهپیمایی جهانی به سوی غزه"، که یک کاروان نمادین است که فعالانی از کشورهای مختلف جهان، عرب و غیر عرب، به آن دعوت کرده اند، تا بر آنچه که این منطقه از محاصره و گرسنگی و کشتار مستمر از ماه ها پیش رنج می برد، نور بتابانند. و به جای اینکه مصر که تنها دروازه باز غزه محسوب می شود، با کمک و تأیید از آنها استقبال کند، و راه را برای آنها به سوی رفح باز کند تا شاهد ظلم واقع شده باشند، برخورد امنیتی تحقیرآمیز و اخراج فوری پاسخ بود.
آنها سلاحی حمل نمی کردند، و نه به انفجار و نه به تخریب دعوت می کردند، بلکه با قلب هایی آمده بودند که پر از امید است که موضعی نمادین و همبستگی با یک ملت مسلمان بگیرند که صبح و شام ذبح می شوند، و با این حال، در داخل فرودگاه محاصره شدند، و با سوالات تحقیرآمیز مورد بازجویی قرار گرفتند، و بین بازداشت یا اخراج مخیر شدند، انگار که همبستگی با غزه جرمی در عرف این نظام است!
معقول نیست که این حادثه اتفاقی باشد، یا مرتبط با صرفاً ضوابط مرزی باشد، همانطور که وزارت خارجه مصر ادعا کرد. زیرا معروف است که گذرگاه رفح به طور کامل تحت کنترل مصر است، و هر زمان که بخواهد به روی نظام مصر باز است، بلکه می تواند هر کسی را که بخواهد وارد کند و هر کسی را که بخواهد منع کند. اما این قدرت بر گذرگاه هرگز در یاری رساندن به مردم غزه استفاده نشده است، بلکه همواره ابزار فشار و محاصره بوده است که به نام حاکمیت اعمال می شود، تا به ابزاری برای خدمت به امنیت کیان یهود تبدیل شود.
کسی که گذرگاه را به روی کمک ها می بندد، و کاروان های نمادین را منع می کند، و تظاهرات همبستگی را سرکوب می کند، و احساسات خشم را به عنوان یک خطر امنیتی طبقه بندی می کند، نمی توان او را با جهل یا ناتوانی عذر آورد، بلکه او شریک جرم است.
جایز نیست که مسلمانان در غزه، یا در غیر آن، با کشتار و محاصره و گرسنگی و ویرانی مواجه شوند، بدون اینکه امت آنها را یاری کند، به ویژه کسانی که قادر به یاری رساندن هستند. و نظام مصر، با ارتش و دستگاه ها و امکانات خود، از نزدیک ترین افراد توانا است، و با سکوت عذرآورده نمی شود، بلکه با ترک واجب گناهکار است، خداوند متعال فرمود: ﴿وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ﴾. پس اگر صرف یاری خواستن، یاری رساندن را واجب می کند، پس چگونه است وقتی که مردم غزه بارها یاری خواسته اند، و امت اسلامی در هر مکانی آمادگی خود را برای ایستادن در کنار آنها نشان داده است؟ پس موضع نظام چه بود؟ نه آنها را یاری کرد، و نه حتی به کسانی که می خواستند با آنها همدردی کنند، اجازه داد. بلکه عجیب تر از آن این است که نظام از موضع متخادل به موضع مختل کننده هر ابتکاری تبدیل شود، حتی آنهایی که چیزی از قدرتش را تهدید نمی کنند، انگار که صرف همبستگی با غزه در نظرش "تهدیدی امنیتی" شده است، و این نشان می دهد که تصمیمی صریح برای جانب داری از دشمن امت گرفته است، و اینکه در مسئله فلسطین جز باری نمی بیند که باید کسی را که آن را برمی انگیزد، ساکت کرد.
واجب بر ارتش مصر، و بر نظامی که تصمیم سیاسی و نظامی را در اختیار دارد، این است که نیروهای خود را نه به سوی دفع کاروان ها و نه بستن گذرگاه ها، بلکه به سوی باز کردن گذرگاه به زور، و شکستن محاصره غزه، و ضربه زدن به استحکامات یهود، و آزاد سازی تمام فلسطین، هدایت کند، نه ایستادن بر ویرانه های گذرگاه رفح و منتظر اجازه از آمریکا یا رضایت از تل آویو.
سرزمین فلسطین سرزمینی اسلامی و غصب شده است، که آزاد سازی آن بر همه مسلمانان واجب است، و بر ارتش ها در درجه اول، و این واجبی شرعی و قطعی است که نه با مرور زمان ساقط می شود و نه با بهانه آوردن به میثاق های بین المللی یا معاهدات خیانت آمیز. رسول خدا ﷺ فرمود: «فُكُّوا الْعَانِيَ» یعنی اسیر را آزاد کنید. پس ارتش ها کجایند از آزاد سازی هزاران اسیر در زندان های یهود؟ بلکه کجایند از آزاد سازی اسیران محاصره شده در داخل نوار غزه؟ مرزها به زندانی بزرگ تبدیل شده اند که به نام "حاکمیت" محکم بسته می شود، و حاکمیت از اسلام بیزار است، اگر مسلمانان را از یاری رساندن به برادرانشان منع کند.
کاری که فعالان انجام دادند، با وجود نمادین بودنش و اینکه چیزی از اهل غزه را بی نیاز نمی کند، اما بیانگر آگاهی پیشرفته ای در امت است، که قضیه اش نمرده است، و واجبش را فراموش نکرده است. اما مشکل در مردم نیست، بلکه در نظام هایی است که از کیان یهود محافظت می کنند و آشکارا یا پنهانی با آن عادی سازی می کنند، و با امت در دین و عقیده و مواضعش می جنگند.
نظام مصر امروز بی طرف نیست، بلکه طرفی فعال در معادله خفه کردن غزه است. بلکه مشارکتش در محاصره در بسیاری از اوقات از جنایت یهود فراتر می رود، زیرا حتی از رسیدن هوای رحمت به این منطقه جلوگیری می کند. فعالان را می زند، و خبرنگاران را تحت پیگرد قرار می دهد، و حامیان را اخراج می کند، و صداها را خفه می کند، زیرا می داند که هر صدای آزادی تهدیدی برای حکومت وابسته و ذلیلش است.
از بزرگترین فجایعی که نظام ها پس از سایکس-پیکو تثبیت کردند، کاشت مفهوم "حاکمیت قطری" است، که بر اساس آن مسلمان مغربی در مصر غریب می شود، و مسلمان مصری در سوریه بیگانه می شود، و مسلمان اردنی در فلسطین متجاوز می شود. و این مخالف اسلام است که امت را یکی قرار داد، پس نه به مرزها اعتراف می کند، و نه به گذرنامه ها، و نه به ویزاها. آیا مسلمان مغربی برای رسیدن به سرزمین فلسطین به ویزا نیاز دارد؟! و آیا از نیتش در همبستگی سوال می شود؟! یا اینکه یاری رساندن جرم شده است، و خذلان شرفی در عرف نظام های مزدور؟!
آنچه در فرودگاه قاهره رخ داد حادثه ای گذرا نیست، بلکه نشانه ای از نشانه های یک بیماری مهلک است که نظام حاکم را مبتلا کرده است، و آن خیانت به امت و عقیده اش، و مشارکت در پروژه آمریکایی-صهیونی برای از بین بردن مسئله فلسطین است. و این نظام با وصله زدن و التماس اصلاح نمی شود، بلکه فقط با کنده شدن از ریشه هایش اصلاح می شود، و به جای آن نظام اسلام برپا می شود، خلافت راشده بر منهاج نبوت، که ارتش ها را برای آزاد سازی الاقصی به حرکت در می آورد، و پرچم اسلام را برافراشته می کند. آنچه که امت، به ویژه جوانانش، باید درک کنند، این است که راه به سوی فلسطین از طریق التماس به نظام ها نمی گذرد، و نه از طریق کاروان های نمادین، با وجود نمادین بودن هدفمندشان، بلکه از طریق تغییر ریشه ای در کشورهای مسلمان می گذرد، با برپایی دولت اسلام، که جز پیروزی یا شهادت نمی شناسد.
ای سربازان کنانه: آزاد سازی فلسطین واجبی بر گردن شماست، و هیچ چیز پس از ایمان از انجام آن واجب تر نیست، و بیرون راندن حضور نظامی کفار از کشورهای مسلمان واجبی بر شما قبل از دیگران است، پس هنگام حمله به سرزمین اسلام یا هنگام اطلاع از اینکه دشمن در حال تدارک برای حمله به کشورهای مسلمان است، جهاد برای دفع دشمن واجب می شود تا زمانی که کفایت برای همه در آن سرزمین حاصل شود، پس اگر دشمن بر آن مسلط شد، فرض جهاد از آن کشور به کسانی که به آنها نزدیک هستند منتقل می شود، و اگر آنها نتوانستند، پس به کسانی که به آنها نزدیک هستند، و به همین ترتیب تا اینکه فرض همه مسلمانان را فرا گیرد. و اگر دشمن بر سرزمینی معین مسلط شود، جهاد برای اهل آن سرزمین اشغال شده نافله می شود، زیرا آنها در حکم اسیران قرار می گیرند، اما بر افراد توانا از مسلمانان در کشورهای اطراف منطقه اشغال شده فرض باقی می ماند، و از آنجایی که نظامی که بر شما حکومت می کند از جهاد برای آزاد سازی سرزمین های اشغالی جلوگیری می کند، و "آنچه واجب جز با آن تمام نمی شود، واجب است"، پس از بین بردن این نظام برای بازگرداندن جهاد و آزاد سازی سرزمین اسلام و مقدساتش واجب است، و قبل از آن تاج فروض؛ حکومت به اسلام در دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت.
ای سربازان کنانه: شما بوده اید و همچنان سپری برای امت هستید. سلاحی در دست او، پس آزادی خود را باز پس گیرید و به سوی امت خود گرایش پیدا کنید و بندهای حاکمان را که شما را احاطه کرده اند پاره کنید و امتیازات و درجات و حقوق آنها را دور بیندازید و دستان خود را در دست کسی بگذارید که شما را به بهشتی می برد که عرض آن آسمانها و زمین است، زیرا برای شما سودمندتر و نزد خدا پایدارتر است، و با آنها غم امت خود را حمل کنید و سلطنت او را دوباره در سایه اسلام و دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت باز پس گیرید.
﴿وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ﴾
دفتر رسانه ای حزب التحریر
در ولایت مصر