سخنرانی سخنگوی رسمی حزب التحریر در ایالت سودان

در کنفرانس مطبوعاتی که شنبه 2025/7/19 در پورتسودان برگزار شد

"هیچ دولتی جز در سایه اسلام و دولت خلافت امید نمی بخشد"

عبدالفتاح البرهان، رئیس شورای حاکمیتی، روز دوشنبه 2025/05/19، فرمانی مبنی بر تعیین کامل ادریس، مسئول سابق سازمان ملل متحد، به عنوان نخست وزیر برای تشکیل دولت تکنوکرات صادر کرد. البرهان در همان روز فرمانی مبنی بر لغو دستورالعمل قبلی صادر کرد که مربوط به نظارت اعضای شورای حاکمیتی بر وزارتخانه های فدرال و واحدهای دولتی بود.

با پیگیری تشکیل دولت با تعیین وزرا به صورت مرحله ای، در طول دو ماه کامل، متوجه می شویم که دولت پوست انداخته است، از دولت تکنوکرات که نخست وزیر از آن صحبت کرد، به دولت ترکیبی؛ ترکیبی از تکنوکرات ها، و سهمیه بندی برای شرکای ناسازگار، که بر سر وزارتخانه های درآمدزا درگیر هستند. دارایی، معادن و رفاه (اجتماعی)؛ دروازه امداد و کمک های خارجی و شرم نمی کنند. کامل ادریس شعار دولت خود را امید قرار داده است، او در سخنرانی تلویزیونی خود در تاریخ 2025/06/19 گفت که شعار دولت او "امید" و پیام آن "تحقق امنیت، زندگی مرفه و رفاه برای مردم" است. او می خواهد این اهداف را با همان نظام حکومتی سکولار دموکراتیک محقق کند که از زمان ورود نیروهای کافر مستعمر کیتشنر به سودان در سال 1898 میلادی تا به امروز در کشور ما اجرا شده است، و در تحقق هیچ یک از پیام های دولت امید در بالا شکست خورده است، بلکه این همان نظامی است که امنیت را از ما سلب کرد و در سایه آن حرمت ها شکسته شد! ناامیدی گسترش یافت، سقف زندگی کاهش یافت تا جایی که دغدغه انسان زنده ماندن بدون جاه طلبی و انگیزه شد، در مقابل شرکای کامل ادریس را می بینیم که با توافق جوبا آمده اند، ادعای به حاشیه رانده شدن را مطرح می کنند و به افراد ساده وعده می دهند، و بین نشستن خود در کرسی های وزارت و رفع ظلم از محرومان در حاشیه و مرکز کشور، آشکارا خلط می کنند.

شبکه الشرق از قول معتصم احمد صالح، دبیر سیاسی جنبش عدالت و مساوات، نقل کرد: (تصویرسازی از پافشاری طرف های صلح بر استحقاقات وزارتی خود بر اساس مفاد توافق نامه به عنوان باج خواهی سیاسی، قرائتی مغلوط و مغرضانه است که هدف آن ارعاب این طرف ها و آسیب رساندن به پروژه آنها، برای تثبیت سلطه نخبگان مرکزی و محروم کردن نیروهای حاشیه از مشارکت عادلانه در تصمیم گیری است).

دو طرف، تکنوکرات ها به ریاست کامل ادریس، و جنبش های به اصطلاح مسلح، باید درک کنند که حکومت در اسلام کیکی نیست که صاحب آن از قدرت و ثروت لذت ببرد، و با وعده های دروغین به حاشیه نشینان یا دیگران برای نشستن بر کرسی قدرت متوسل شود، ﴿یَعِدُهُمْ وَیُمَنِّیهِمْ وَمَا یَعِدُهُمُ الشَّیْطَانُ إِلَّا غُرُورًا﴾، این وعده ها در مورد امنیت، آموزش، بهداشت و غیره، و آن وعده ها به مظلومان در اطراف کشور، که آنها را (اهل حاشیه) می نامند، همه اینها حجتی بر این دولت امید است، و تجربیات مردم کشور ثابت کرده است که هر کس در کرسی حکومت نشست و آن را غنیمت و کیک پنداشت، این پندار او را هلاک کرد، زیرا تفاوت فاحشی وجود دارد بین کسی که می خواهد به عنوان مسئولیت و امانت از امور مردم مراقبت کند، و روز قیامت شرمساری و پشیمانی است، و کسی که آمده است از کیک، قدرت و ثروت لذت ببرد.

اما تهمت حاشیه، که توسط هر کسی که با خارج همدست است و علیه قدرت دولت شورش می کند مطرح می شود، منظور از آن مظالمی است که بر رعایای دولت در اطراف آن وارد می شود و دلیل آن نظام غرب کافر مستعمر است که هرکس سلاح حمل کند برای تغییر این نظام ظالم نمی جنگد، بلکه برای گرفتن سهمیه برای تطبیق و اجرای آن، یعنی ادامه ظلم به اهل حاشیه توسط خودشان نه توسط عمرو!

سلطان در اسلام؛ یعنی حق انتخاب حاکم و نصب او، منحصراً برای امت یا نماینده آن است، و این حق را به کسی می دهد که تشخیص دهد شایسته این مسئولیت عمومی است، به این معنا که قوی، متقی، مهربان با رعیت و غیر منفور باشد، اینها ویژگی های حاکم در ذات خود هستند، اما در رابطه با رعیت، باید او را نصیحت کند، و به مال عمومی دست نزند، و فقط با اسلام بر آنها حکومت کند. این هفت مورد کامل است که اگر در حاکم جمع شود، زندگی راست می شود و کار مردم اصلاح می شود، پس تکنوکرات ها و جنبش ها کجایند؟!

تصویرسازی کامل ادریس از دولت خود، به عنوان دولت امید برای مردم سودان، که حداقل امید آنها دولتی است که مشکلات آنها را درمان کند و زندگی آنها را به سطح زندگی انسان ارتقا دهد، از طریق تضمین ارضای نیازهای اساسی فرد: (خوراک، پوشاک و مسکن) و تضمین ارضای نیازهای اساسی جامعه که عبارتند از (امنیت، آموزش و درمان) و آنچه از این بابت لازم است از فراهم کردن آب پاک، برق و زیرساخت ها؛ از شبکه های ارتباطی، جاده ها، پل ها و غیره، و آنچه از این بابت لازم است از توقف غارت ثروت های کشور و بازگرداندن اموال مالکیت های عمومی به صاحبان آن، و عمده اینها ریشه کن کردن نفوذ کافر مستعمر از کشورمان است. این همان چیزی است که در بین مردم سودان امید ایجاد می کند، و این چیزی است که دولت کامل ادریس نمی تواند آن را محقق کند.

چرا؟ زیرا درمان هر مشکلی مستلزم دانستن علل آن است که از آن ناشی شده است، سپس داروهایی را مصرف کنید که علل مشکل را هدف قرار می دهند، و بدین ترتیب درمان ریشه ای خواهد بود. آیا کامل ادریس آمده است که در کوله پشتی خود درمانی داشته باشد که امید را زنده کند؟ یا اینکه بعد از تزئین دستان عطار، علل مشکل را به همراه آورده است؟!

مردم سودان مسلمان هستند، و اسلام بزرگ دینی است که حضرت محمد ﷺ با آن آمد، وحی از جانب خالق سبحان و تعالی، و این اسلامی که مردم سودان به آن معتقدند دین و از آن دولت است، عقیده و نظام های زندگی کامل تا روز قیامت، خداوند سبحان و تعالی می فرماید: ﴿الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَرَضِیتُ لَکُمُ الْإِسْلَامَ دِینًا﴾، این اسلام حق است، با این حال غرب کافر مستعمر، که دور آخر در درگیری بین حق و باطل را برد، دولت مسلمانان را ویران کرد. خلافت، و برای مسلمانان دولت های ملی و کاربردی برپا کرد، و بر آنها حاکمان مزدور فاسدی را منصوب کرد که لشکریانی از جنس خودشان از آنها محافظت می کردند. مزدور در سیاست، اندیشه و رسانه، وظیفه همه آنها مبارزه با بازگشت اسلام است؛ تریاق زندگی، بلکه تطبیق نظام های ارباب کافر خود بر مسلمانان، و آنها با هم درگیر هستند که چه کسی برای تطبیق آن سزاوارتر است، ارتش یا تکنوکرات ها یا جنبش های مسلح؟!

دلیل بحرانی که مردم سودان از آن رنج می برند، تطبیق نظام های وضعی غرب کافر مستعمر است. از نظام دموکراتیک در حکومت، و نظام سرمایه داری در اقتصاد، که غارت ثروت ها و به بردگی کشیدن مردم کشور را تسهیل می کند. و این همان چیزی است که کامل ادریس آمده است تا بر ما تطبیق کند، تا طناب بندگی غرب کافر را بر گردن ما تجدید کند!

امید، در طول تاریخ بشر، در دنیای باطل، و نه در توهمات، دروغ و گمراهی متولد نمی شود، بلکه امید همیشه با حق، حقیقت و صداقت متولد می شود، پیامبران فرستاده شده از جانب خدا آن را حمل می کنند، و حضرت محمد ﷺ با رسالت اسلام بزرگ آن را ختم کرد، بیانی واضح در عقیده، و نظام های زندگی در حکومت، اقتصاد، اجتماع و سیاست آموزشی و سیاست خارجی حمل می کند، مسلمانان صاحب سلطان، یا نماینده آنها از اهل قدرت و شوکت، در این نظام با مردی از خود بیعت می کنند که خلیفه مسلمانان است، و در این هنگام نظام خلافت برپا می شود و امید در زندگی شرافتمندانه در سایه اسلام متولد می شود، برای موارد زیر:

اولاً: خلیفه آخرین صفحه از زندگی مسلمانان با نظام های وضعی وارداتی را می بندد، هم او و هم کارشناسان تطبیق آن از غرب کافر، و با قدرت دلیل شروع به تطبیق نظام های اسلام می کند که از وحی گرفته شده است.

ثانیاً: خلیفه فوراً شروع به تعیین معاونان، والیان و سایر حاکمان یا کسانی که از آنها کمک می گیرد می کند، و فوراً شروع به درمان مشکلات رعیت می کند، به دور از هرگونه سهمیه بندی، زیرا سلطان شرعاً برای امت است، نه برای کسی که سلاح حمل می کند و با خارج همدست است.

ثالثاً: خلیفه مسلمانان نفوذ غرب کافر را از کشورمان ریشه کن می کند و نهادهای دولتی را از ابزارهای آن پاک می کند و از ثروت فکری امت و ثروت های مادی آن به عنوان نردبانی استفاده می کند که با آن ارتقا می یابد تا به دولتی در رده اول جهان تبدیل شود، همانطور که قبلاً بوده است و به مدت ششصد سال گذشته.

رابعاً: اسلامی که خلیفه مسلمانان آن را تطبیق می کند، محیط سیاسی را از مزدوران و ابزارهای غرب کافر مستعمر و از سخنان نژادپرستی و ادعاهای جاهلیت که رعایای دولت را پراکنده می کند پاک می کند، و در این هنگام ایده مراقبت از امور همه رعیت با عدالت و احسان، برای از بین بردن ادعاهای به حاشیه رانده شدن و سایر اصطلاحاتی که زاییده زندگی در سایه نظام های غرب کافر است کافی خواهد بود.

خامساً: خلیفه مسلمانان نیروی مسلح در دولت را به یک نیرو تبدیل می کند که رئیس آن خلیفه مسلمانان است، و تولید بیهوده شبه نظامیان جدید را با هر صبح جدید متوقف می کند، بلکه بدتر و مصیبت بارتر این است که برخی از آنها در کشورهای خارجی آموزش می بینند! سپس در زیر سایه این نیروهای مسلح متعدد، آرزوی امید و زندگی شرافتمندانه را داریم!

این قطره ای از دریای احکام اسلام است، زمانی که آن را به عنوان پروژه ای برای امت ارائه می کنیم که می تواند امید را در یک زندگی شرافتمندانه زنده کند، و روزی که در مقام تطبیق و اجرا قرار گیرد، زندگی ما زیر و رو می شود و امید با عملی همراه می شود که ما را به فتح اوج های مجد و عظمت سوق می دهد، همانطور که قبلاً بودیم، و این بر خدا دشوار نیست.

خداوند سبحان و تعالی می فرماید: ﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾.

ابراهیم عثمان (ابو خلیل)

سخنگوی رسمی حزب التحریر

در ایالت سودان