بیانیه مطبوعاتی
چه کسی نان را از غزه منع میکند، ای وزیر خارجه، از درستی سخن نمیگوید
رفح در قفس اشغال... یا در چنگ نظام مصر؟!
در صحنهای که چشم از آن خطا نمیکند، کودکان غزه بر ویرانههای خانههای خود ایستادهاند، بر سر جرعهای آب یا تکهای نان یا دارویی با هم رقابت میکنند، در حالی که وزیر خارجه مصر بر ما ظاهر میشود و از "نیتهای شریرانه" و "شرف سیاست خارجی" سخن میگوید، در تلاشی برای تبرئه نظام مصر از نقش واقعی خود در محاصره خفقانآور تحمیل شده بر نوار غزه.
وزیر بدر عبدالعاطی در مصاحبهای تلویزیونی در تاریخ 30 ژوئیه 2025 تصریح کرد که مصر سیاست خارجی خود را با "شرف و درستی" به کار میگیرد و اینکه "گذرگاه به صورت 24 ساعته باز است" و هر کس در نقش مصر تردید کند یا جاهل است یا دارای نیتهای بد است، متهم کردن طرفها و گروههایی که آنها را تروریستی توصیف کرد به تلاش برای توهین به مصر، و دعوت به هدایت خشم به سمت اشغال نه به سمت مصر.
اما آیا چنین اظهاراتی بر کسی که شاهد کشتارها بوده و تعداد کامیونهای توقیف شده را شمارش کرده و مجروحانی را دیده است که در دروازه گذرگاه رفح التماس میکنند، تأثیر میگذارد؟
اگرچه وزیر ادعا میکند که گذرگاه رفح 24 ساعته باز است، اما سازمانهای بینالمللی و سازمان ملل و صلیب سرخ تأکید میکنند که از زمان آغاز تجاوز یهود در اکتبر 2023 در بیشتر روزها بسته بوده است. و در بهترین حالت، به طور جزئی و با شرایط امنیتی شدید و از طریق لیستهای هماهنگی که در دفاتر دستگاههای امنیتی تهیه میشود، باز میشد که گروههای نیازمندتر از آن مستثنی میشدند.
همچنین تصاویر ماهوارهای و گزارشهای شاهدان عینی و کادر پزشکی نشان داد که گذرگاه برای روزهای متوالی بسته بوده است، با وجود انباشت صدها کامیون حامل کمکها در سمت مصر، که برخی از رانندگان را به فیلمبرداری از کلیپهایی واداشت که آسیب داروها و تلف شدن دامها را به دلیل اختلال مستند میکرد. پس کجاست درستی در این ای وزیر خارجه؟!
وزیر تلاش میکند تا شکست در وارد کردن کمکها یا تخلیه مجروحان، و همدستی در محاصره و مشارکت در کشتار را با این گفته توجیه کند که "اشغالگران طرف فلسطینی گذرگاه را ویران کردهاند"، اما این گمراهی نادیده میگیرد که صدها گذرگاه بشردوستانه در جهان در شرایط جنگی سختتر باز شدهاند و عملیات تخلیه و امدادرسانی در زیر بمباران انجام شده است.
بلکه آنچه طرف فلسطینی گذرگاه رفح نامیده میشود، فقط دفاتر و اتاقهای امنیتی در سمت مقابل دروازه مصر است، و به راحتی میتوان یک گذرگاه اضطراری موقت ایجاد کرد یا مسیری را از طریق نوار مرزی مجاور کرم ابوسالم ایجاد کرد، و این کاری است که بسیاری از کشورها که مشتاق زندگی همسایگان خود هستند انجام میدهند. و اولویت همه اینها، بلکه واجب بر مصر و ارتش آن است که تمام دیوار حائل را بشکنند و مرز بین مصر و غزه را بردارند و اهل آن را به طور کامل یاری کنند.
آنچه در حال وقوع است، محاصرهای ظالمانه و منع ضروریات از مردم غزه است، که جرمی است که نظامهایی که مرزهای سایکس پیکو را مقدس میشمارند و باز کردن گذرگاهها را به تاخیر میاندازند، خواه با همدستی یا سکوت، در آن مشارکت دارند. پیامبر (ص) فرمود: «اسیر را آزاد کنید و گرسنه را غذا دهید و از بیمار عیادت کنید». و طبرانی از عبدالله بن عمر (رضی الله عنهما) روایت کرده است که رسول خدا (ص) فرمود: «مسلمان برادر مسلمان است، به او ستم نمیکند و او را تسلیم نمیکند». و «تسلیم نمیکند» به معنای این است که او را به دشمن رها نکند، و از کمک به او دریغ نکند، و گذرگاهها را به روی او نبندد، و مرگ فرزندانش را نبیند و حرکت نکند!
اما اینکه وزیر میگوید که خشم باید فقط به سمت اشغال هدایت شود، خلط بین دشمن اصلی و دشمن کمک کننده است، بین قاتل و کسی که قربانی را نگه داشته است تا او را بکشد. محاصره با دستان عربی، با بستن گذرگاه رفح، تحمیل مجوزها، مصادره کمکها و امتناع از ورود سوخت و تجهیزات پزشکی انجام میشود.
وزیر میگوید که 70 درصد کمکهایی که وارد غزه شدهاند مصری بودهاند، و گویی این بستن گذرگاه به روی هزاران بیمار را توجیه میکند. حتی اگر این نسبت درست باشد، باز هم باز کردن انتخابی گذرگاه و با سرعتی که با فاجعه همخوانی ندارد، را توجیه نمیکند و مسئولیت را از کسی که در محاصره شرکت کرده، یا در مورد کشتار سکوت کرده، یا توافقنامههای هماهنگی امنیتی با قاتل بسته است، ساقط نمیکند.
سپس کمک هرچند لازم است، اما منتی نیست، و واجب شرعی به حرکت درآوردن ارتش برای یاری مردم غزه و آزادسازی کامل سرزمین مبارک است، خداوند متعال فرمود: ﴿وَإِنِ اسْتَنصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ﴾ پس یاری، تبرع نیست، بلکه فرضی است که با وجود بحران یا بودجه ساقط نمیشود.
متهم کردن کسی که به بستن گذرگاه یا به سکوت دولت مصر در برابر جنایات اشغالگران اعتراض میکند به تروریسم یا نیتهای شریرانه، یک روش سلطهگرانه قدیمی است، که نظامهای مستبد هرگاه واقعیت آنها را رسوا کند، به آن عادت کردهاند.
آیا هزاران پزشکی که به ممنوعیت ورودشان به غزه اعتراض کردند، تروریست هستند؟! و آیا فرزندان غزه که خواستار باز کردن گذرگاه هستند، تروریست هستند؟! و آیا علما و دعاة که گفتند محاصره خیانت است، تروریست هستند؟!
اظهارات وزیر خارجه مصر چیزی نیست جز پوشش سیاسی برای جانبداری آشکار از موضع بینالمللی، و سکوت در برابر جنایات اشغالگران، و همدستی مستقیم در بستن گذرگاهی که آخرین شریان حیاتی غزه است. اما تلاش برای سفید کردن این نقش و شیطانی جلوه دادن صداهای آزاد، فریاد کودکان زیر آوارها، و نالههای مجروحان، و اشکهای بیوهها را ساکت نخواهد کرد.
گذرگاه با بولدوزرها باز میشود اگر برادران، برادر محسوب شوند، و سیمها قطع میشوند اگر کرامت گرانبهاتر از حاکمیت دروغین باشد. و امت میداند چه کسی او را خوار میکند، و چه کسی او را یاری میکند، و چه کسی سیاست خود را با شرف به کار میگیرد، و چه کسی او را به نام "درستی" میکشد. پس هر کس آب را از مردم غزه منع کند، و غذا و دارو را منع کند، و آنها را به دشمن رها کند، او در جرم در برابر خدا شریک است، هر چقدر هم تلاش کند چهره خود را با نقابهای وطنپرستی یا شرف بپوشاند.
درهای غزه قبل از کمکها، به روی ارتشها باز است. و گذرگاههای آن به اندازه کامیونها به تانکها نیاز دارند. کسی که گرسنه بمیرد باز نخواهد گشت، اما کسی که او را خوار کرده است، ممکن است اگر قبل از اینکه دیر شود، اقدام کند، نجات یابد.
ای ارتشهای امت به هوش آیید، و از مصر شروع کنید... زیرا غزه منتظر اظهارات بیشتری نیست، بلکه منتظر لشکریان فاتح است.
﴿وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ نَصِيراً﴾
دفتر رسانهای حزب التحریر
در ولایت مصر