بیانیه مطبوعاتی

ای سربازان کنانه: گذرگاه های غزه به کامیون نیاز ندارند، بلکه به ارتش ها و زره پوش ها نیاز دارند

وضعیت انسانی در غزه به مرحله فاجعه بی سابقه ای رسیده است. شمار شهدا از 65 هزار نفر فراتر رفته است و گزارش های بین المللی حاکی از آن است که این رقم 40 درصد بیشتر است، یعنی بیش از 100 هزار شهید، و حدود 1.9 میلیون آواره داخلی معادل 90 درصد جمعیت این منطقه، در شرایط غیرانسانی زندگی می کنند و از ابتدایی ترین ملزومات زندگی محروم هستند. غزه به ویژه در شمال این منطقه در یک قحطی واقعی به سر می برد. بیمارستان ها با کمتر از 30 درصد ظرفیت خود کار می کنند و کمبود دارو و سوخت ده ها هزار بیمار را در معرض مرگ تدریجی قرار می دهد. این ارقام حجم فاجعه را نشان می دهد و تأیید می کند که آنچه رخ می دهد یک جنگ نسل کشی علیه مسلمانان در غزه است.

السیسی می گوید که باز کردن گذرگاه ها با زور به معنای درگیری با قدرت های بزرگ است و از اینکه کسی از او بخواهد برای مردم غزه وارد درگیری شود، امتناع می ورزد و ادعا می کند که نمی خواهد مصر و مردمش را وارد جنگ جدیدی کند! در حالی که او در واقع غزه و مردمش را محاصره کرده است و اگر می توانست، حتی از تنفس هوا نیز جلوگیری می کرد. او همان کسی است که از گاز مصر و آب نیل چشم پوشی کرد و با وام ها، معاهدات و توافق نامه ها آن را مقید کرد تا برای دهه های آینده تحت سلطه باقی بماند. گواه این امر اشاره نظام او به هدف قرار دادن کاهش بدهی به 55 درصد در سال 2050 است که نشان دهنده تحقیر آشکار مصر و مردم آن است.

مشکل اساسی در حجم کمک ها و سازوکارهای ورود آن نیست، بلکه در فقدان یک نهاد سیاسی اصولی است که امت را بر اساس اسلام رهبری کند، توانایی های آن را متحد کند و قدرت های آن را در مواجهه با دشمن قرار دهد. امت سیزده قرن را در سایه خلافت گذراند، به طوری که دشمن حتی یک وجب از خاک آن را اشغال نکرد مگر اینکه برای بازپس گیری آن قیام کرد. امروز، پس از غیبت آن، فلسطین گروگان تجزیه و نظام های وابسته شده است و مردم آن فریاد می زنند و کسی به آنها پاسخ نمی دهد!

علما امت اجماع دارند که یاری رساندن به مسلمانان مستضعف واجب است. امام شافعی فرمود: «هرگاه دشمن به صحنه مسلمانان وارد شود، بر هر توانایی واجب است که برای جنگ با او بیرون رود». ابن قدامه در المغنی می گوید: «اگر دشمن به شهری حمله کند، بر مردم آن واجب است که او را دفع کنند و جهاد در آن هنگام فرض عین می شود». یعنی دفاع از مردم غزه یک فرض مؤکد بر کل امت است و مؤکدترین آن بر کشورهای همجوار و به ویژه مصر است.

اینکه السیسی می گوید ورود کمک ها به مردم غزه تنها با هماهنگی با یهودیان انجام می شود، توجیهی بی ارزش است. چگونه می توان متجاوز را همزمان خصم و حاکم قرار داد؟! شرع نمی پذیرد که از دشمن امت اجازه گرفته شود تا دارو یا غذا به کودکان مسلمان برسد. بلکه واجب است که گذرگاه ها و مرزها، دیوارها و سیم های خاردار بین مصر و غزه برداشته شود و توانایی های امت برای یاری رساندن به مردم غزه به کار گرفته شود، نه اینکه به یهودیان مشروعیت داده شود که بر لقمه نان و جرعه داروی آنها مسلط شوند!

ای مخلصان در ارتش های امت به طور عام و ارتش مصر به طور خاص: خون کودکان غزه، ناموس زنان و پاره های تن مردان آنها امانتی بر گردن شماست. خداوند در روز قیامت از شما خواهد پرسید: برای یاری رساندن به برادرانتان چه کردید؟ هیچ عذری برای شما وجود ندارد که قدرت و تجهیزات را در اختیار دارید و سپس آنها را منجمد رها می کنید در حالی که برادرانتان استغاثه می کنند و از شما یاری می طلبند. واجب بر شما این است که دین خدا را یاری کنید و به امت خود بپیوندید، قید و بندهایی را که استعمارگران به شما بسته اند، درهم بشکنید و سلاح خود را در جایی که باید قرار دهید: در مواجهه با دشمن خدا و دشمن خود. بدانید که امت با شماست و اگر به او راست بگویید، خداوند یاری کننده شماست، ﴿إِن تَنصُرُوا اللَّهَ یَنصُرْكُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾.

دفتر رسانه ای حزب التحریر

در ولایت مصر