الواجهة القبيحة للسّياسة في الديمقراطية
الواجهة القبيحة للسّياسة في الديمقراطية

الخبر: سجلت الجمعية العامة للمنظمة الوطنية الملايوية المتحدة، التي انتهت في 11 حزيران/يونيو 2023، تاريخاً آخر على المشهد السياسي الديمقراطي في البلاد مع حضور قادة حزب العمل الديمقراطي في هذا الحدث. لطالما كان حزب العمل الديمقراطي هو العدو السياسي الرئيسي للمنظمة الوطنية الملايوية المتحدة ولديه أفكار تتعارض معها تماماً.

0:00 0:00
Speed:
June 29, 2023

الواجهة القبيحة للسّياسة في الديمقراطية

الواجهة القبيحة للسّياسة في الديمقراطية

(مترجم)

الخبر:

سجلت الجمعية العامة للمنظمة الوطنية الملايوية المتحدة، التي انتهت في 11 حزيران/يونيو 2023، تاريخاً آخر على المشهد السياسي الديمقراطي في البلاد مع حضور قادة حزب العمل الديمقراطي في هذا الحدث. لطالما كان حزب العمل الديمقراطي هو العدو السياسي الرئيسي للمنظمة الوطنية الملايوية المتحدة ولديه أفكار تتعارض معها تماماً. تحارب المنظمة الوطنية الملايوية المتحدة من أجل امتيازات سباق الملايو بينما يحارب حزب العمل الديمقراطي من أجل المساواة بين جميع الأجناس على الرّغم من أن الذي يهيمن عليه هم الصينيون. كما يُنظر إلى حزب العمل الديمقراطي على أنه يعارض بشدة أي جهد لجعل ماليزيا دولة إسلامية. لطالما رفضت المنظمة الوطنية الملايوية المتحدة أي ارتباط مع حزب العمل الديمقراطي، ولكن بعد الانتخابات العامّة الخامسة عشرة، عندما فشلت جميع الأحزاب في تحقيق أغلبية بسيطة لتشكيل حكومة، تغير كل شيء.

التعليق:

يحدث تقاسم السلطة بين الأحزاب السياسية ذات الآراء المختلفة في جميع البلدان التي تُمارس السياسة الديمقراطية تقريباً. وعندما يحدث هذا، لا تعود الاختلافات في المبادئ ذات صلة، فالمهم هو اكتساب السلطة والبقاء فيها. هذه براغماتية في الممارسة السياسية الديمقراطية. في الديمقراطية، تتمثل معايير التحقق من حقيقة فكرة أو فعل ما في الفائدة التي تجلبها. يمكن فهم البراغماتية في السياسة الديمقراطية من قول اللورد بالمرسون، رئيس الوزراء البريطاني في القرن التاسع عشر: "ليس لدينا أصدقاء أو أعداء دائمون. تبقى مصالحنا فقط ويجب أن نتبعها". ما كان يقصده يمكن ملاحظته اليوم بسهولة. الأحزاب التي اعتادت أن تكون أعداء، أصبحت الآن أصدقاء ويمكنها الجلوس على طاولة واحدة، وتقاسم السلطة في الحكومة. إنهم يتجاهلون مبادئهم المتضاربة من خلال التسوية من أجل تحقيق المنفعة المشتركة للسلطة. في السياسة البراغماتية للديمقراطية، لا قيمة لجوهر الحقيقة. كل ما هو موجود هو واجهة مسرحية قائمة على الميكافيلية؛ الغاية تبرر الوسيلة. إذا لم تكن هناك حقيقة حقيقية، فلا يوجد عمل سياسي ثابت. تصرفات الأحزاب السياسية اليوم مدفوعة فقط بالسلطة وإدراك المصالح، وأصبحت الحقيقة غير ذات صلة.

إن الإيمان الحقيقي لا يمكن تحقيقه إلاّ بالتفكير العقلاني، بذلك نجد أن وراء الكون والحياة والإنسان، خالقا هو الله سبحانه وتعالى. لقد أنزل الله القرآن على رسوله ﷺ ليرشد الإنسان في جميع مناحي الحياة بما في ذلك السياسة. الإيمان بالله يبيح للإنسان أن يفهم علاقته به في كل لحظة من حياته. بهذا الاعتقاد، فإن الإنسان سوف يتصرف وفقاً لأوامر الله ونواهيه. شريعة الإسلام هي مقياس الحق ومعياره. وبالتالي، من خلال التمسك بالشريعة، ستكون أفكار وأفعال الإنسان متسقة دائماً. في اكتساب السلطة كمثال، رأى الرسول أن علينا أن نتمسك بالطريقة بقوة. هذه هي الدعوة الإسلامية والسياسة التي أظهرها الرسول ﷺ، ولا توجد تقلبات أو تغيرات في كل مكان كما في الديمقراطية.

إن سياسة الديمقراطية تقوم على أساس المنفعة والمصلحة، ولا تقف على الحق. ستقف الأحزاب السياسية الديمقراطية، بشكل افتراضي، على البراغماتية والتسوية. تعمل جميع الجماعات السياسية الديمقراطية، حتى تلك التي توصف بأنها "إسلامية" على هذه المبادئ. أولئك الذين يحاولون السير في طريق مختلف سيخسرون كل شيء وسيهانون ويتركون وراءهم. لن يتغير هذا الوضع أبداً ما لم يتم بذل جهد لاقتلاع النظام الديمقراطي من خلال ثورة فكرية وإقامة نظام سياسي إسلامي حقيقي على غبار تدمير السياسة الديمقراطية العلمانية والبراغماتية.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. محمد – ماليزيا

More from اخبار و تفسیر

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

(مترجم)

خبر:

در نیویورک در روزهای ۲۹ و ۳۰ جولای کنفرانس بین‌المللی بلندپایه سازمان ملل متحد با عنوان «یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز برای مسئله فلسطین و اجرای راه‌حل دو دولتی» به رهبری فرانسه و عربستان سعودی برگزار شد. در پی این کنفرانس که هدف آن به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان یک کشور و پایان دادن به جنگ در غزه بود، یک اعلامیه مشترک به امضا رسید. در کنار اتحادیه اروپا و اتحادیه کشورهای عربی، ترکیه نیز به همراه ۱۷ کشور دیگر این اعلامیه را امضا کرد. این اعلامیه که از 42 ماده و پیوست تشکیل شده بود، عملیات طوفان الاقصی را که توسط حماس انجام شد، محکوم کرد. کشورهای شرکت‌کننده از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد و از آن خواستند که اداره خود را به نظام محمود عباس تسلیم کند. (خبرگزاری‌ها، 31 جولای 2025).

تعلیق:

با توجه به کشورهایی که کنفرانس را اداره می‌کنند، وجود آمریکا به وضوح مشخص است و با وجود عدم داشتن قدرت یا نفوذ برای تصمیم‌گیری، همراهی رژیم سعودی، خدمتگزار آن، برای فرانسه واضح‌ترین دلیل بر این مدعاست.

در این راستا، امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، در 24 جولای اظهار داشت که فرانسه رسماً کشور فلسطین را در سپتامبر به رسمیت خواهد شناخت و اولین کشور از گروه کشورهای هفت خواهد بود که به این اقدام دست می‌زند. فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، و ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه، در این کنفرانس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و اهداف اعلامیه نیویورک را اعلام کردند. در واقع، در بیانیه صادر شده پس از کنفرانس، کشتارهای رژیم یهود بدون اتخاذ هیچ تصمیم تنبیهی علیه آن محکوم شد و از حماس خواسته شد سلاح خود را بر زمین بگذارد و اداره غزه را به محمود عباس تسلیم کند.

در استراتژی جدید خاورمیانه که آمریکا به دنبال اجرای آن بر اساس توافق‌نامه‌های ابراهیم است، رژیم سلمان نوک پیکان است. عادی‌سازی روابط با رژیم یهود پس از جنگ با عربستان آغاز خواهد شد. سپس کشورهای دیگر از آن پیروی خواهند کرد و این موج به یک ائتلاف استراتژیک گسترش خواهد یافت که از شمال آفریقا تا پاکستان امتداد خواهد داشت. همچنین رژیم یهود به عنوان بخشی مهم از این ائتلاف، ضمانت امنیتی دریافت خواهد کرد. سپس آمریکا از این ائتلاف به عنوان سوخت در درگیری خود با چین و روسیه استفاده خواهد کرد و کل اروپا را زیر بال خود خواهد گرفت و البته علیه احتمال تشکیل دولت خلافت.

مانع پیش روی این طرح در حال حاضر جنگ غزه و سپس خشم امت است که در حال افزایش است و در شرف انفجار است. بنابراین، ایالات متحده ترجیح داد که اتحادیه اروپا، رژیم‌های عربی و ترکیه زمام امور را در اعلامیه نیویورک به دست گیرند. به این امید که پذیرش تصمیمات مندرج در اعلامیه آسان‌تر باشد.

اما وظیفه رژیم‌های عربی و ترکیه، راضی کردن ایالات متحده و محافظت از رژیم یهود است و در ازای این اطاعت، محافظت از خود در برابر خشم مردم خود و زندگی ذلیلانه با خرده‌های قدرت ارزان تا زمانی که دور انداخته شوند یا به عذاب آخرت گرفتار شوند. تحفظ ترکیه بر این اعلامیه، مشروط به اجرای طرح به اصطلاح راه حل دو دولتی، چیزی جز تلاشی برای پوشاندن هدف واقعی اعلامیه و گمراه کردن مسلمانان نیست و هیچ ارزش واقعی ندارد.

در پایان، راه آزادی غزه و کل فلسطین از طریق یک کشور خیالی که یهودیان در آن زندگی می‌کنند، نیست. راه‌حل اسلامی برای فلسطین، حاکمیت اسلام در سرزمین غصب شده است و آن جنگیدن با غاصب و بسیج ارتش‌های مسلمانان برای ریشه‌کن کردن یهودیان از سرزمین مبارک است. و راه حل دائمی و ریشه‌ای، برپایی دولت خلافت راشده و محافظت از سرزمین اسراء و معراج مبارک با سپر خلافت است. ان شاء الله، آن روزها دور نیستند.

رسول الله ﷺ فرمود: «قیامت برپا نمی‌شود تا اینکه مسلمانان با یهودیان بجنگند، پس مسلمانان آنها را می‌کشند، تا جایی که یهودی از پشت سنگ و درخت پنهان می‌شود، پس سنگ یا درخت می‌گوید: ای مسلمان، ای بنده خدا، این یهودی پشت من است، بیا و او را بکش» (روایت مسلم)

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب‌التحریر

محمد امین یلدیریم

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

خبر:

بیشتر اخبار سیاسی و امنیتی در لبنان پیرامون موضوع سلاحی است که کیان یهود را هدف قرار می‌دهد، بدون هیچ سلاح دیگری و تمرکز بر آن توسط بیشتر تحلیلگران سیاسی و روزنامه‌نگاران.

توضیح:

آمریکا می‌خواهد سلاحی را که با یهود جنگیده است به ارتش لبنان تحویل دهند، و برایش مهم نیست که چه سلاحی در دست همه مردم باقی می‌ماند که می‌توان در داخل از آن استفاده کرد، وقتی که منفعتی در این کار برایش باشد، یا بین مسلمانان در کشورهای همجوار.

آمریکا، بزرگترین دشمن ما مسلمانان، آن را به صراحت، بلکه گستاخانه، گفت، هنگامی که فرستاده‌اش باراک از لبنان اظهار داشت که سلاحی که باید به دولت لبنان تحویل داده شود، سلاحی است که می‌توان از آن علیه کیان یهود غاصب فلسطین مبارک استفاده کرد، و نه هیچ سلاح فردی یا متوسط دیگری، زیرا این به کیان یهود آسیب نمی‌رساند، بلکه به آن و به آمریکا و همه غرب در تحریک آن برای جنگ بین مسلمانان به بهانه تکفیری‌ها یا افراط‌گرایان یا واپسگرایان یا عقب‌ماندگان، یا سایر اوصافی که بین مسلمانان به بهانه مذهبی یا قومی یا نژادی، یا حتی بین مسلمانان و غیرمسلمانانی که صدها سال با ما زندگی کرده‌اند و از ما جز حفظ ناموس و مال و جان ندیده‌اند، تغذیه می‌کنند و ما قوانین را همانطور که برای خودمان اجرا می‌کنیم، بر آنها نیز اعمال می‌کردیم، آنچه برای ماست برای آنها نیز هست و آنچه بر ماست بر آنها نیز هست. پس حکم شرعی اساس حکومت نزد مسلمانان است، چه در میان خودشان، و چه در میان خودشان و سایر اتباع دولت.

و تا زمانی که بزرگترین دشمن ما آمریکا می‌خواهد سلاحی را که به کیان یهود آسیب می‌رساند، نابود یا خنثی کند، پس چرا سیاستمداران و رسانه‌ها بر آن تمرکز می‌کنند؟!

و چرا مهمترین موضوعات در رسانه‌ها و در مجلس وزیران، به درخواست دشمن آمریکایی، مطرح می‌شوند، بدون اینکه به طور عمیق در مورد آنها تحقیق شود و میزان خطر آنها برای امت تبیین شود، و خطرناک‌ترین آنها به طور مطلق تعیین مرزهای زمینی با کیان یهود است، یعنی به رسمیت شناختن رسمی این کیان غاصب، و به گونه‌ای که پس از آن هیچ‌کس حق نداشته باشد سلاح، یعنی هیچ سلاحی، برای فلسطین حمل کند، که متعلق به همه مسلمانان است و نه فقط مردم فلسطین، همانطور که سعی می‌کنند ما را متقاعد کنند که انگار فقط به مردم فلسطین مربوط می‌شود؟!

خطر در این است که این امر گاهی تحت عنوان صلح، و گاهی تحت عنوان آشتی، و گاهی تحت عنوان امنیت در منطقه، یا تحت عنوان رونق اقتصادی و گردشگری و سیاسی، و رفاهی که در صورت به رسمیت شناختن این کیان مسخ شده به مسلمانان وعده می‌دهند، مطرح می‌شود!

آمریکا به خوبی می‌داند که مسلمانان هرگز نمی‌توانند به به رسمیت شناختن کیان یهود رضایت دهند، و به همین دلیل می‌بینید که از طریق امور دیگری به سوی آنها خزیده تا آنها را از مهمترین امر سرنوشت‌ساز منحرف کند. بله، آمریکا می‌خواهد ما روی موضوع سلاح تمرکز کنیم، اما می‌داند که سلاح هرچقدر هم قوی باشد، فایده‌ای نخواهد داشت و نمی‌توان از آن علیه کیان یهود استفاده کرد، اگر لبنان رسمی با تعیین مرز با آن، آن را به رسمیت بشناسد، و بدین ترتیب آن را و حقانیتش را در سرزمین فلسطین مبارک به رسمیت شناخته است، به بهانه حاکمان مسلمان و حکومت خودگردان فلسطین.

این به رسمیت شناختن کیان یهود خیانت به خدا و رسولش و مومنان است، و به خون همه شهدایی که ریخته شده و همچنان برای آزادی فلسطین ریخته می‌شود، و با وجود همه اینها، ما هنوز به امت خود امیدواریم که برخی از آنها در غزه هاشم و در فلسطین می‌جنگند، و با خون خود به ما می‌گویند: ما هرگز کیان یهود را به رسمیت نخواهیم شناخت، حتی اگر این همه و بیشتر از آن برای ما هزینه داشته باشد... پس آیا ما در لبنان با به رسمیت شناختن کیان یهود هرچقدر هم که شرایط سخت باشد، موافقیم؟! و آیا با تعیین مرزها با آن، یعنی به رسمیت شناختن آن، موافقیم، حتی اگر سلاح با ما باقی بماند؟! این سوالی است که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود به آن پاسخ دهیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب التحریر

دکتر محمد جابر

رئیس کمیته ارتباطات مرکزی حزب التحریر در ایالت لبنان