بعد مقاطعة نقابة التعليم لامتحانات الثلاثي لتحصيل حقوق المعلّم ماذا بقي لرسالة المتعلّم؟
بعد مقاطعة نقابة التعليم لامتحانات الثلاثي لتحصيل حقوق المعلّم ماذا بقي لرسالة المتعلّم؟

الخبر:   يقاطع الأساتذة بالمدارس الإعدادية والثانوية امتحانات الأسبوع قبل المغلق الذي انطلق منذ يوم الاثنين 26 تشرين الثاني/نوفمبر الجاري وذلك تنفيذا لقرارات الهيئة الإدارية لنقابة التعليم الثانوي الأخيرة التي انبثق عنها قرار مقاطعة امتحانات الأسبوع ما قبل المغلق والأسبوع المغلق، وسيواصل الأساتذة تقديم الدروس بصفة عادية مع الامتناع عن إجراء امتحانات الأسبوع المفتوح والأسبوع المغلق الذي موعده الأسبوع القادم. ورغم تأكيد الجامعة العامة للتعليم الثانوي عدم التوصل إلى اتفاق وعدم جدية الطرف الحكومي في المفاوضات التي كان آخرها خلال جلسة يوم 23 تشرين الثاني/نوفمبر الجاري فإن المسؤولين بوزارة التربية يؤكدون إيجابية الجلسة الأخيرة وإيجابية المقترحات.

0:00 0:00
Speed:
December 01, 2018

بعد مقاطعة نقابة التعليم لامتحانات الثلاثي لتحصيل حقوق المعلّم ماذا بقي لرسالة المتعلّم؟

بعد مقاطعة نقابة التعليم لامتحانات الثلاثي لتحصيل حقوق المعلّم

ماذا بقي لرسالة المتعلّم؟

الخبر:

يقاطع الأساتذة بالمدارس الإعدادية والثانوية امتحانات الأسبوع قبل المغلق الذي انطلق منذ يوم الاثنين 26 تشرين الثاني/نوفمبر الجاري وذلك تنفيذا لقرارات الهيئة الإدارية لنقابة التعليم الثانوي الأخيرة التي انبثق عنها قرار مقاطعة امتحانات الأسبوع ما قبل المغلق والأسبوع المغلق، وسيواصل الأساتذة تقديم الدروس بصفة عادية مع الامتناع عن إجراء امتحانات الأسبوع المفتوح والأسبوع المغلق الذي موعده الأسبوع القادم.

ورغم تأكيد الجامعة العامة للتعليم الثانوي عدم التوصل إلى اتفاق وعدم جدية الطرف الحكومي في المفاوضات التي كان آخرها خلال جلسة يوم 23 تشرين الثاني/نوفمبر الجاري فإن المسؤولين بوزارة التربية يؤكدون إيجابية الجلسة الأخيرة وإيجابية المقترحات.

التعليق:

أغلب مقترحات الجامعة العامة تتمحور حول المستحقات المالية، والتي من بينها رفع قيمة المنحة الحالية (360د) بنسبة 50% بمقدار 180د لتصبح 540د سنويا، أي بقيمة إجمالية تقدر بـ17 مليون دينار إضافية بينما قدمت الجامعة مطلبا بمضاعفة هذه المنحة. ومضاعفة منحة الامتحانات الوطنية مراقبة وإصلاحا، حيث اقترحت الوزارة رفع قيمة المنح الحالية بنسبة 50% وبقيمة إضافية إجمالية تقدر بـ4،5 مليون دينار وذلك بقيمة 40 د شهريا بالنسبة إلى المدرس الذي تبلغ أقدميته بالمركز سنة واحدة، و60 د شهريا بالنسبة إلى المدرّس الذي تبلغ أقدميته بالمركز سنتين و80 د شهريا بالنسبة إلى المدرّس الذي تبلغ أقدميته بالمركز 3 سنوات فما أكثر.

وبخصوص المطالبة بتصنيف مهنة مدرسي الإعدادي والثانوي ضمن المهن الشاقة وطلب التقاعد الاختياري في سن 57 سنة و32 سنة عملا، كان رد الوزارة أن هذه العملية تكلّف الدولة حوالي 2000 مليون دينار، وفي حال رغب جميع المدرسين المعنيين في التمتع بالتقاعد في سنّ 57 سنة بعد قضاء 32 سنة من العمل. فإنه ليس لميزانية الدولة القدرة على تحمّل أعبائه المالية في الظرف الراهن.

سجال متواصل من المفاوضات الشكلية التي لا تمت لحقيقة انحراف المنظومة التربوية بصلة، حيث تغض السلطة الطرف عن المشاكل الجوهرية والقضايا الأساسية والأسئلة الأساسية التي نعتقد أنه لا صلاح للمنظومة دون تحديدها وإرسائها بشكل جذري. ولا حل فعليا دون تناولها مباشرة بكل مسؤولية وبكل شجاعة، هي تلك المتصلة بهوية المتعلِّم وبأسس المشروع التربوي المجتمعي الذي يجيب عن سؤال من هو تلميذ المدرسة في هذا البلد المسلم أهله؟ أي: ما هي مقومات شخصيّة هذا الإنسان الجديد الذي نريد من حيث القيم والمواقف والسلوكيات؟ وبالتالي ما هي غايات النظام التربوي وأهدافه؟ وأية مكانة له في العالم؟ وما ينعكس عن ذلك من برامج ومناهج وتكوين وتقييم؟ ذلك هو بيت الداء وأساس الدواء.

فطالما أنّ الأطراف المتفاوضة/المتنازعة تصرّ على حصر مشاكل المؤسسة التربوية في الجانب المادي - رغم وجوده فعليا - دون التطرق إلى مكمن الداء، فلنا أن نعتبر الأمر لن يتعدى كونه جزءاً من الفسحة السنوية المعتادة لإعادة دور القيادة للنقابة وتجديد الثقة لدى منظوريها من الأساتذة والمعلمين.

فالواقع ذاته يتكرر كل سنة، ولو نعود بالذاكرة إلى سنة 2005 التي أعلنت فيها وزارة التربية عن مشروع للحوار الوطني حول إصلاح المنظومة التربوية الذي أعلنه ناجي جلول وزير التربية آنذاك، سنجد النقابة من بين الأطراف المشاركة فيه بشكل أو بآخر. رغم كون المشروع تحت إشراف وزارة التربية، والاتحاد العام التونسي للشغل والمعهد العربي لحقوق الإنسان المعروف بخدمة أجندات الثقافة الغربية المعادية للثقافة الإسلامية. وكان قد سبق للاتحاد العام التونسي للشغل أن أعلن مقاطعته ورفضه "ركوب القطار وهو يسير" ثم غير موقفه وأصبح من الأطراف الراعية للحوار بعد مفاوضات خاضها مع وزير التربية ناجي جلول وانتهت بإقناع القيادة النقابية بالانخراط والمشاركة في الحوار المذكور. وقد تم آنذاك إقصاء شرائح واسعة من مكونات "المجتمع المدني" رغم أنها معنية بمشروع التعليم بل كان أغلبها قد وقع على اتفاقيات شراكة مع وزارة التربية.

ناهيك أنه تزامن مع موجة من الاحتجاجات والإضرابات لرجال التعليم الابتدائي والثانوي... إذ لم يُمَكّن عامة الناس من متابعة هذا الحوار ولا إبداء رأيهم فيه فاستحوذت عليه نخب وفنيون ممن يعتقدون في أحقية إرساء منظومة تعليمية وتربوية تكون نسخة طبق الأصل عن تلك التي في بلدان الغرب بكل ما فيها.. وتقوم على النظرة العلمانية والرأسمالية لأنظمة التعليم التي تهدف وبكل بساطة لتهيئة الطلاب للوظائف وقياس نجاحاتهم اعتمادا على قيمتهم في سوق العمل بدل بناء شخصيتهم الإسلامية. حتى إنه من النادر اليوم أن تجد لدى أي من أهل تونس دراية بما وصل إليه المشروع المذكور.

فلا الطرف النقابي يريد للمعلم والمتعلم خيرا، ولا الوزارة كذلك، فلو كان الأمر غير ذلك لكنّا شهدنا اتفاقا حول وجوب استناد مناهج التعليم إلى العقيدة الإسلامية، بحيث توضع مواد الدراسة وطرق التدريس جميعها على الوجه الذي لا يحدث أي خروج في التعليم عن هذا الأساس. ولكن الحال يغني عن المقال.

فعلى أولياء التلاميذ والطلبة في تونس أن يكونوا على درجة من الوعي بأهميّة اليقين بأنّ تونس جزء لا يتجزأ من أمّة عتيدة ذات مبدأ متكامل، الإسلام الذي أعطى للإنسان حقيقة وجوده في الحياة وغاياتها. وباعتبار أن الأمة الإسلامية حاملة رسالة تحملها للآخرين، وصاحبة قضية، لذلك عندما تدرس العلوم والمعارف فإنما تدرسها من زاوية العقيدة الإسلامية بحيث تستطيع تحقيق غاياتها العليا التي بعثت من أجلها.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

أحمد بن فتيتة

عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية تونس

More from اخبار و تفسیر

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

ترکیه و رژیم‌های عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد

(مترجم)

خبر:

در نیویورک در روزهای ۲۹ و ۳۰ جولای کنفرانس بین‌المللی بلندپایه سازمان ملل متحد با عنوان «یافتن راه‌حلی مسالمت‌آمیز برای مسئله فلسطین و اجرای راه‌حل دو دولتی» به رهبری فرانسه و عربستان سعودی برگزار شد. در پی این کنفرانس که هدف آن به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان یک کشور و پایان دادن به جنگ در غزه بود، یک اعلامیه مشترک به امضا رسید. در کنار اتحادیه اروپا و اتحادیه کشورهای عربی، ترکیه نیز به همراه ۱۷ کشور دیگر این اعلامیه را امضا کرد. این اعلامیه که از 42 ماده و پیوست تشکیل شده بود، عملیات طوفان الاقصی را که توسط حماس انجام شد، محکوم کرد. کشورهای شرکت‌کننده از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد و از آن خواستند که اداره خود را به نظام محمود عباس تسلیم کند. (خبرگزاری‌ها، 31 جولای 2025).

تعلیق:

با توجه به کشورهایی که کنفرانس را اداره می‌کنند، وجود آمریکا به وضوح مشخص است و با وجود عدم داشتن قدرت یا نفوذ برای تصمیم‌گیری، همراهی رژیم سعودی، خدمتگزار آن، برای فرانسه واضح‌ترین دلیل بر این مدعاست.

در این راستا، امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، در 24 جولای اظهار داشت که فرانسه رسماً کشور فلسطین را در سپتامبر به رسمیت خواهد شناخت و اولین کشور از گروه کشورهای هفت خواهد بود که به این اقدام دست می‌زند. فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، و ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه، در این کنفرانس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و اهداف اعلامیه نیویورک را اعلام کردند. در واقع، در بیانیه صادر شده پس از کنفرانس، کشتارهای رژیم یهود بدون اتخاذ هیچ تصمیم تنبیهی علیه آن محکوم شد و از حماس خواسته شد سلاح خود را بر زمین بگذارد و اداره غزه را به محمود عباس تسلیم کند.

در استراتژی جدید خاورمیانه که آمریکا به دنبال اجرای آن بر اساس توافق‌نامه‌های ابراهیم است، رژیم سلمان نوک پیکان است. عادی‌سازی روابط با رژیم یهود پس از جنگ با عربستان آغاز خواهد شد. سپس کشورهای دیگر از آن پیروی خواهند کرد و این موج به یک ائتلاف استراتژیک گسترش خواهد یافت که از شمال آفریقا تا پاکستان امتداد خواهد داشت. همچنین رژیم یهود به عنوان بخشی مهم از این ائتلاف، ضمانت امنیتی دریافت خواهد کرد. سپس آمریکا از این ائتلاف به عنوان سوخت در درگیری خود با چین و روسیه استفاده خواهد کرد و کل اروپا را زیر بال خود خواهد گرفت و البته علیه احتمال تشکیل دولت خلافت.

مانع پیش روی این طرح در حال حاضر جنگ غزه و سپس خشم امت است که در حال افزایش است و در شرف انفجار است. بنابراین، ایالات متحده ترجیح داد که اتحادیه اروپا، رژیم‌های عربی و ترکیه زمام امور را در اعلامیه نیویورک به دست گیرند. به این امید که پذیرش تصمیمات مندرج در اعلامیه آسان‌تر باشد.

اما وظیفه رژیم‌های عربی و ترکیه، راضی کردن ایالات متحده و محافظت از رژیم یهود است و در ازای این اطاعت، محافظت از خود در برابر خشم مردم خود و زندگی ذلیلانه با خرده‌های قدرت ارزان تا زمانی که دور انداخته شوند یا به عذاب آخرت گرفتار شوند. تحفظ ترکیه بر این اعلامیه، مشروط به اجرای طرح به اصطلاح راه حل دو دولتی، چیزی جز تلاشی برای پوشاندن هدف واقعی اعلامیه و گمراه کردن مسلمانان نیست و هیچ ارزش واقعی ندارد.

در پایان، راه آزادی غزه و کل فلسطین از طریق یک کشور خیالی که یهودیان در آن زندگی می‌کنند، نیست. راه‌حل اسلامی برای فلسطین، حاکمیت اسلام در سرزمین غصب شده است و آن جنگیدن با غاصب و بسیج ارتش‌های مسلمانان برای ریشه‌کن کردن یهودیان از سرزمین مبارک است. و راه حل دائمی و ریشه‌ای، برپایی دولت خلافت راشده و محافظت از سرزمین اسراء و معراج مبارک با سپر خلافت است. ان شاء الله، آن روزها دور نیستند.

رسول الله ﷺ فرمود: «قیامت برپا نمی‌شود تا اینکه مسلمانان با یهودیان بجنگند، پس مسلمانان آنها را می‌کشند، تا جایی که یهودی از پشت سنگ و درخت پنهان می‌شود، پس سنگ یا درخت می‌گوید: ای مسلمان، ای بنده خدا، این یهودی پشت من است، بیا و او را بکش» (روایت مسلم)

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب‌التحریر

محمد امین یلدیریم

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

آنچه آمریکا می‌خواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند

خبر:

بیشتر اخبار سیاسی و امنیتی در لبنان پیرامون موضوع سلاحی است که کیان یهود را هدف قرار می‌دهد، بدون هیچ سلاح دیگری و تمرکز بر آن توسط بیشتر تحلیلگران سیاسی و روزنامه‌نگاران.

توضیح:

آمریکا می‌خواهد سلاحی را که با یهود جنگیده است به ارتش لبنان تحویل دهند، و برایش مهم نیست که چه سلاحی در دست همه مردم باقی می‌ماند که می‌توان در داخل از آن استفاده کرد، وقتی که منفعتی در این کار برایش باشد، یا بین مسلمانان در کشورهای همجوار.

آمریکا، بزرگترین دشمن ما مسلمانان، آن را به صراحت، بلکه گستاخانه، گفت، هنگامی که فرستاده‌اش باراک از لبنان اظهار داشت که سلاحی که باید به دولت لبنان تحویل داده شود، سلاحی است که می‌توان از آن علیه کیان یهود غاصب فلسطین مبارک استفاده کرد، و نه هیچ سلاح فردی یا متوسط دیگری، زیرا این به کیان یهود آسیب نمی‌رساند، بلکه به آن و به آمریکا و همه غرب در تحریک آن برای جنگ بین مسلمانان به بهانه تکفیری‌ها یا افراط‌گرایان یا واپسگرایان یا عقب‌ماندگان، یا سایر اوصافی که بین مسلمانان به بهانه مذهبی یا قومی یا نژادی، یا حتی بین مسلمانان و غیرمسلمانانی که صدها سال با ما زندگی کرده‌اند و از ما جز حفظ ناموس و مال و جان ندیده‌اند، تغذیه می‌کنند و ما قوانین را همانطور که برای خودمان اجرا می‌کنیم، بر آنها نیز اعمال می‌کردیم، آنچه برای ماست برای آنها نیز هست و آنچه بر ماست بر آنها نیز هست. پس حکم شرعی اساس حکومت نزد مسلمانان است، چه در میان خودشان، و چه در میان خودشان و سایر اتباع دولت.

و تا زمانی که بزرگترین دشمن ما آمریکا می‌خواهد سلاحی را که به کیان یهود آسیب می‌رساند، نابود یا خنثی کند، پس چرا سیاستمداران و رسانه‌ها بر آن تمرکز می‌کنند؟!

و چرا مهمترین موضوعات در رسانه‌ها و در مجلس وزیران، به درخواست دشمن آمریکایی، مطرح می‌شوند، بدون اینکه به طور عمیق در مورد آنها تحقیق شود و میزان خطر آنها برای امت تبیین شود، و خطرناک‌ترین آنها به طور مطلق تعیین مرزهای زمینی با کیان یهود است، یعنی به رسمیت شناختن رسمی این کیان غاصب، و به گونه‌ای که پس از آن هیچ‌کس حق نداشته باشد سلاح، یعنی هیچ سلاحی، برای فلسطین حمل کند، که متعلق به همه مسلمانان است و نه فقط مردم فلسطین، همانطور که سعی می‌کنند ما را متقاعد کنند که انگار فقط به مردم فلسطین مربوط می‌شود؟!

خطر در این است که این امر گاهی تحت عنوان صلح، و گاهی تحت عنوان آشتی، و گاهی تحت عنوان امنیت در منطقه، یا تحت عنوان رونق اقتصادی و گردشگری و سیاسی، و رفاهی که در صورت به رسمیت شناختن این کیان مسخ شده به مسلمانان وعده می‌دهند، مطرح می‌شود!

آمریکا به خوبی می‌داند که مسلمانان هرگز نمی‌توانند به به رسمیت شناختن کیان یهود رضایت دهند، و به همین دلیل می‌بینید که از طریق امور دیگری به سوی آنها خزیده تا آنها را از مهمترین امر سرنوشت‌ساز منحرف کند. بله، آمریکا می‌خواهد ما روی موضوع سلاح تمرکز کنیم، اما می‌داند که سلاح هرچقدر هم قوی باشد، فایده‌ای نخواهد داشت و نمی‌توان از آن علیه کیان یهود استفاده کرد، اگر لبنان رسمی با تعیین مرز با آن، آن را به رسمیت بشناسد، و بدین ترتیب آن را و حقانیتش را در سرزمین فلسطین مبارک به رسمیت شناخته است، به بهانه حاکمان مسلمان و حکومت خودگردان فلسطین.

این به رسمیت شناختن کیان یهود خیانت به خدا و رسولش و مومنان است، و به خون همه شهدایی که ریخته شده و همچنان برای آزادی فلسطین ریخته می‌شود، و با وجود همه اینها، ما هنوز به امت خود امیدواریم که برخی از آنها در غزه هاشم و در فلسطین می‌جنگند، و با خون خود به ما می‌گویند: ما هرگز کیان یهود را به رسمیت نخواهیم شناخت، حتی اگر این همه و بیشتر از آن برای ما هزینه داشته باشد... پس آیا ما در لبنان با به رسمیت شناختن کیان یهود هرچقدر هم که شرایط سخت باشد، موافقیم؟! و آیا با تعیین مرزها با آن، یعنی به رسمیت شناختن آن، موافقیم، حتی اگر سلاح با ما باقی بماند؟! این سوالی است که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود به آن پاسخ دهیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع‌رسانی مرکزی حزب التحریر

دکتر محمد جابر

رئیس کمیته ارتباطات مرکزی حزب التحریر در ایالت لبنان