روزنامه الرایه: دیپلماسی دریایی بین یونان و لیبی در مواجهه با توافقنامه ترکیه و لیبی
August 12, 2025

روزنامه الرایه: دیپلماسی دریایی بین یونان و لیبی در مواجهه با توافقنامه ترکیه و لیبی

Al Raya sahafa

2025-08-13

روزنامه الرایه: دیپلماسی دریایی بین یونان و لیبی

در مواجهه با توافقنامه ترکیه و لیبی

یونان از دولت لیبی به رسمیت شناخته شده بین المللی (دولت وحدت ملی در طرابلس) خواست تا مذاکرات دوجانبه در مورد تعیین مرزهای دریایی و مناطق اقتصادی انحصاری (EEZ) در دریای مدیترانه را آغاز کند. هدف از این اقدام اصلاح روابط پرتنش از زمان امضای توافقنامه دریایی بحث برانگیز لیبی و ترکیه در سال 2019 است. همچنین رسیدگی به اعتراضات لیبی به مناقصه اکتشاف هیدروکربن که توسط یونان در نزدیکی جزیره کرت راه اندازی شده و تقویت همکاری های دوجانبه، به ویژه در زمینه مبارزه با مهاجرت غیرقانونی از لیبی به سمت جزایر یونانی (مانند کرت و گاوودوس).

زمینه مستقیم تنش به امضای توافقنامه تعیین مرزهای دریایی بین دولت وفاق ملی لیبی و ترکیه در نوامبر 2019 باز می گردد. مرزها در این توافقنامه به گونه ای ترسیم شده اند که وجود جزیره کرت یونان (و سایر جزایر یونانی) را کاملاً نادیده می گیرد، زیرا آن را خطی مستقیم بین سواحل لیبی و سواحل ترکیه در نظر گرفته است. این توافقنامه همچنین تداوم دیدگاه منطقه ای ترکیه به عنوان وارث خلافت عثمانی را منعکس می کند، زیرا آنکارا این توافقنامه را با حقوق تاریخی به ارث رسیده از معاهدات عثمانی، مانند معاهده لوزان در سال 1923، توجیه می کند که ترکیه آن را به مرزهای دریایی فعلی خود ملزم نمی داند.

این رویکرد در ارائه حمایت نظامی مستقیم ترکیه از دولت طرابلس از سال 2019، بر اساس پیوندهای تاریخی و یک پایگاه دریایی سابق در دوران عثمانی، تجسم یافته است. در حالی که یونان این پیشنهاد را رد می کند و تاکید می کند که قوانین بین المللی مدرن، مشروعیت تاریخی را لغو می کند. آتن به سازمان ملل و اتحادیه اروپا متوسل شده است تا تحریم هایی را علیه ترکیه اعمال کند و این توافق را "نقض حاکمیت" می داند.

واکنش های بین المللی:

این توافقنامه خشم شدیدی را در یونان، قبرس و مصر برانگیخت و آن را نقض آشکار حقوق بین الملل دریاها (UNCLOS) دانست که به جزایر حقوق دریایی کامل می دهد. همچنین با محکومیت و درخواست برای لغو آن از سوی اتحادیه اروپا و ایالات متحده، از ترس تشدید تنش در منطقه ای حیاتی برای حمل و نقل دریایی و انرژی، مواجه شد. حمایت اروپا از یونان به عنوان سدی در برابر گسترش روسیه در مدیترانه از طریق متحدانی مانند ژنرال حفتر در شرق لیبی. با این حال، اتحادیه اروپا شکاف داخلی بین حمایت سیاسی از یونان و تمایل به تضمین تامین انرژی از لیبی از طریق ترکیه را نشان می دهد.

اما روسیه در این رقابت فرصتی برای تقویت حضور نظامی خود و مانع تراشی برای پروژه های خطوط گاز رقیب مانند ایست مید می بیند که ممکن است صادرات گاز روسیه را تضعیف کند.

چین نیز از طریق سرمایه گذاری های خود در زیرساخت های لیبی، از خلاء امنیتی برای تقویت پروژه کمربند و جاده بهره می برد.

در حالی که موضع مصر بین مخالفت با توافق ترکیه به دلیل مغایرت با مرزهای دریایی آن و نزدیکی اخیر با آنکارا، به ویژه پس از کشف گاز در منطقه شروق مشترک، در نوسان است.

به کارگیری تفرقه لیبی به عنوان ابزار بین المللی:

دولت طرابلس مورد حمایت ترکیه به توافق دریایی با آنکارا پایبند است، در حالی که دولت شرق با روسیه و مصر متحد شده است. این تفرقه وحدت تصمیم گیری را از لیبی سلب می کند و آن را به صحنه درگیری بین المللی تبدیل می کند، به طوری که توافقات از یک طرف بدون موافقت طرف دیگر منعقد می شود. این امر باعث می شود که دعوت یونان، با وجود ماهیت قانونی آن، با یک مانع اساسی روبرو شود: فقدان حاکمیت متحد در لیبی.

محرک اصلی مناقشه، وجود ثروت های عظیم گاز در زیر بستر مدیترانه است که صحنه را پیچیده تر می کند، زیرا ترکیه به دنبال تضمین سهم از طریق توافق با لیبی است، در حالی که یونان به دنبال جلوگیری از این گسترش از طریق اتحاد با مصر، رژیم یهود و قبرس است. اما پرونده مهاجرت توسط آتن به عنوان اهرم فشار به کار گرفته شده است، زیرا از آن برای توجیه تقویت حضور دریایی و نظامی خود در جنوب استفاده می کند. از سوی دیگر، ترکیه با استفاده از پایگاه های نظامی لیبی به عنوان اهرم فشار تهدید می کند، در حالی که اروپا به اعمال تحریم های سیاسی و اقتصادی متوسل می شود. بدین ترتیب پرونده های اقتصاد، حاکمیت و مهاجرت در نبرد نفوذ در منطقه در هم تنیده می شوند.

استراتژی های مقابله در مدیترانه: بین نظامی گری ترکیه و فشار اروپا:

ترکیه در مواجهه با مناقشه دریایی به رویکردی دوگانه متکی است، از نظر نظامی با استقرار کشتی های جنگی خود برای محافظت از عملیات اکتشاف، و از پایگاه های خود در غرب لیبی به عنوان پایگاه الوطیه برای تحمیل وضع موجود استفاده می کند، و از نظر دیپلماتیک با تهدید به تعویق تصویب توافقنامه توسط پارلمان لیبی برای اخاذی از اروپا، با بهره برداری از پرونده های حساسی مانند مهاجرت و گمرک.

در مقابل، یونان به دنبال تبدیل درگیری به یک نبرد اروپایی متحد است، از طریق به تصویر کشیدن توافق ترکیه و لیبی به عنوان تهدیدی برای امنیت جمعی برای جلب حمایت ناتو و اتحادیه اروپا، و استفاده از بحران مهاجرت از لیبی به جزایر خود مانند جزیره کرت به عنوان بهانه ای برای تقویت حضور دریایی نظامی خود.

اما سناریوهای احتمالی به سمت سه مسیر مختلف پیش می روند. یا تشدید نظامی در صورت تصویب توافقنامه توسط پارلمان لیبی، که ممکن است یونان را به واکنش با حمایت پیمان ناتو سوق دهد، یا تقسیم نفوذ از طریق مذاکرات سه جانبه (ترکیه، یونان، لیبی) با میانجیگری سازمان ملل، که سهمی در ثروت های مدیترانه را تضمین می کند، یا تداوم بن بست به دلیل تفرقه داخلی لیبی و ناتوانی قدرت های بین المللی در تحمیل یک راه حل نهایی.

از اینجا مشخص می شود که رویداد لیبی و یونان صرفاً یک اختلاف مرزی نیست، بلکه تجسم یک درگیری ژئوپلیتیکی گسترده تر است، جایی که قدرت های بزرگ در حال بازسازی اتحادهای خود در خلاء قدرت لیبی هستند و از میراث تاریخ و ثروت های آینده استفاده می کنند. ترکیه نقش محوری در مقاومت در برابر هرگونه تلاش برای تضعیف توافقنامه سال 2019 یا کاهش نفوذ خود در لیبی و شرق مدیترانه خواهد داشت. بلکه ممکن است برای حفظ وضع موجود بر لیبی فشار وارد کند یا وعده ها و تهدیداتی ارائه دهد.

در پایان، رقصیدن بر سر قوانین بین‌المللی بی‌فایده است، زیرا منجر به درگیری‌های جانبی و نزاع بر سر منافع ملی محدود می‌شود، که تفرقه کشورهای منطقه را در مدار قدرت‌های بزرگ مسلط در جهان تقویت می‌کند، در حالی که مسلمانان در درجه اول از آتش این قوانین بین‌المللی می‌سوزند، که در سایه آن بشریت دو جنگ جهانی ویرانگر را تجربه کرده است، و به لحاظ تاریخی سلطه کشورهای بزرگ بر مسلمانان را تثبیت کرده است، و قوانین آن با احکام اسلام به طور کامل مغایرت دارد، بلکه پشت سر بیشتر مصیبت‌های ما در عصر مدرن از سقوط خلافت گرفته تا تقسیم کشورهای مسلمان تا کاشت رژیم یهود در قلب امت اسلامی تا آنچه اکنون در غزه، سودان و سایر کشورهای مسلمان اتفاق می‌افتد، بوده است. گسستن از این نظام ظالمانه تنها با برپایی دولت خلافت میسر می شود که حیات اسلامی را از سر می گیرد و واقعیت بین المللی جدیدی را تحمیل می کند و امت حق شرعی و تاریخی خود را برای هر وجب از دریا، خشکی و هوا که روزی تحت سلطه اسلام بوده است، باز می یابد و دولت خلافت از بدو تاسیس برای تثبیت عرف های بین المللی که بشر را تعالی می بخشد و از مظلوم دفاع می کند و به استعمار، غارت ثروت ها و فریب مردم مستضعف جهان پایان می دهد، تلاش خواهد کرد، ﴿وَسَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ﴾.

به قلم: استاد یاسین بن یحیی

منبع: روزنامه الرایه

More from اخبار

اظهارات نتانیاهو درباره "اسرائیل بزرگ" اعلان جنگ است که پیمان‌ها را لغو و به سبب آن ارتش‌ها به حرکت درمی‌آیند و غیر از آن خیانت است

بیانیه مطبوعاتی

اظهارات نتانیاهو درباره "اسرائیل بزرگ" اعلان جنگ است

که پیمان‌ها را لغو و به سبب آن ارتش‌ها به حرکت درمی‌آیند و غیر از آن خیانت است

این هم جنایتکار جنگی نتانیاهو که آن را به صراحت و بدون تأویلی که به نفع حاکمان عرب سازشکار و بلندگوهایشان باشد، اعلام می‌کند و در مصاحبه با کانال عبری i24 می‌گوید: «من در مأموریت نسل‌ها و با تفویض تاریخی و روحانی هستم، من به شدت به رؤیای اسرائیل بزرگ، یعنی رؤیایی که شامل فلسطین تاریخی و بخش‌هایی از اردن و مصر می‌شود، باور دارم.» پیش از او جنایتکار سموتریچ نیز با اظهارات مشابه بخش‌هایی از کشورهای عربی اطراف فلسطین از جمله اردن را ضمیمه کرده بود، و در همین راستا، دشمن اول اسلام و مسلمانان، رئیس جمهور آمریکا، ترامپ، به او چراغ سبز برای گسترش داد و گفت: «اسرائیل در مقایسه با این توده‌های عظیم زمینی، لکه کوچکی است و تعجب کردم که آیا می‌تواند زمین‌های بیشتری به دست آورد، زیرا واقعاً بسیار کوچک است.»

این اظهارات پس از اعلام رژیم یهود مبنی بر قصد خود برای اشغال نوار غزه پس از اعلام کنست مبنی بر الحاق کرانه باختری و گسترش شهرک سازی و بدین ترتیب، پایان دادن به راه حل دو دولتی در واقعیت، و همچنین اظهارات امروز سموتریچ در مورد طرح شهرک سازی عظیم در منطقه "E1" و اظهارات او در مورد جلوگیری از تشکیل دولت فلسطین است که به هر امیدی به یک کشور فلسطینی پایان می‌دهد.

این اظهارات به منزله اعلام جنگ است، این رژیم مسخره جرات انجام آن را نداشت اگر رهبرانش کسی را می‌یافتند که آنها را ادب کند و به تکبرشان پایان دهد و پایانی برای جنایات مستمر آنها از زمان ایجاد رژیمشان و گسترش آن با کمک غرب استعمارگر و خیانت حاکمان مسلمان بگذارد.

دیگر نیازی به بیانیه‌هایی نیست که دیدگاه سیاسی او را واضح‌تر از آفتاب در رابعه النهار نشان دهد، و آنچه در واقعیت در حال وقوع است با پخش مستقیم تجاوزات رژیم یهود در فلسطین و تهدید به اشغال بخش‌هایی از سرزمین‌های مسلمانان در اطراف فلسطین از جمله اردن، مصر و سوریه و اظهارات رهبران جنایتکار آن، تهدیدی جدی است که نباید ادعاهای بیهوده‌ای تلقی شود که تندروها در دولت او آن را پذیرفته‌اند و وضعیت بحرانی آن را منعکس می‌کند، همانطور که در بیانیه وزارت خارجه اردن آمده است که طبق معمول به محکوم کردن این اظهارات بسنده کرد، همانطور که برخی از کشورهای عربی مانند قطر، مصر و عربستان سعودی انجام دادند.

تهدیدات رژیم یهود، بلکه جنگ نسل کشی که در غزه مرتکب می‌شود و الحاق کرانه باختری و نیاتش برای گسترش، متوجه حاکمان اردن، مصر، عربستان سعودی، سوریه و لبنان است، همانطور که متوجه مردم این کشورهاست. اما حاکمان، امت حداکثر واکنش‌های آنها را که محکومیت و استنکار و درخواست از نظام بین‌المللی و همسویی با معاملات آمریکایی برای منطقه است، به رغم مشارکت آمریکا و اروپا در جنگ رژیم یهود علیه مردم فلسطین، شناخته‌اند و آنها جز اطاعت از آنها چیزی ندارند و عاجزتر از آن هستند که بدون اجازه یهود قطره‌ای آب به کودک در غزه برسانند.

اما مردم خطر و تهدیدات یهود را واقعی می‌دانند و نه اوهام بیهوده‌ای که وزارت خارجه اردن و عربی برای شانه خالی کردن از پاسخ واقعی و عملی به آن ادعا می‌کنند و حقیقت وحشیگری این رژیم را در غزه می‌بینند، پس برای این مردم و به ویژه اهل قدرت و بازدارندگی در آن و به طور خاص ارتش‌ها جایز نیست که در پاسخ به تهدیدات رژیم یهود حرفی نداشته باشند، اصل در ارتش‌ها همانطور که روسای ستاد آنها ادعا می‌کنند این است که برای حفاظت از حاکمیت کشورشان هستند، به ویژه هنگامی که می‌بینند حاکمانشان با دشمنانشان که کشورشان را به اشغال تهدید می‌کنند، همدستی می‌کنند، بلکه باید از 22 ماه پیش به یاری برادران خود در غزه می‌شتافتند، مسلمانان یک امت واحد هستند بدون مردم که مرزها و تعدد حاکمان آنها را از هم جدا نمی‌کند.

خطابه‌های مردمی جنبش‌ها و عشایر در پاسخ به تهدیدات رژیم یهود، تا زمانی که پژواک خطابه‌هایشان باقی بماند باقی می‌ماند و سپس به سرعت از بین می‌رود، به ویژه هنگامی که با واکنش‌های محکومیت توخالی وزارت خارجه و حمایت از نظام همسو شود، اگر نظام برای انجام اقدامی عملی که منتظر دشمن در خانه خود نباشد، بلکه خود برای نابودی آن و کسانی که بین او و آنها حائل می‌شوند حرکت کند، مهار نشود، خداوند متعال فرمود: ﴿وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْخَائِنِينَ﴾ و کمترین کاری که کسی که ادعا می‌کند در کمین رژیم یهود و تهدیدات آن است، می‌تواند انجام دهد این است که با لغو پیمان خائنانه وادی عربه و قطع همه روابط و توافقنامه‌ها با آن، نظام را مهار کند، در غیر این صورت خیانت به خدا و رسول و مسلمانان است، با این حال، راه حل مسائل مسلمانان برپایی دولت اسلامی آنها بر منهج نبوت است، نه تنها برای از سرگیری زندگی اسلامی، بلکه برای نابودی استعمارگران و حامیان آنها.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ

دفتر رسانه‌ای حزب التحریر

در ولایت اردن

الرادار: چه کسی مسالمت‌آمیز شکایت کند مجازات می‌شود و چه کسی سلاح حمل کند و بکشد و حریم‌ها را نقض کند، قدرت و ثروت برای او تقسیم می‌شود!

الرادار شعار

2025-08-14

الرادار: چه کسی مسالمت‌آمیز شکایت کند مجازات می‌شود و چه کسی سلاح حمل کند و بکشد و حریم‌ها را نقض کند، قدرت و ثروت برای او تقسیم می‌شود!

به قلم استاد/غاده عبدالجبار (ام اواب)

هفته گذشته، دانش‌آموزان مدارس ابتدایی در شهر کریمه در ایالت شمالی، در اعتراض به قطع برق برای چندین ماه در یک تابستان سوزان، تحصن مسالمت‌آمیزی برگزار کردند که منجر به فراخوانی معلمان توسط سازمان اطلاعات عمومی در کریمه در منطقه مروی در شمال سودان در روز دوشنبه شد، پس از مشارکت آنها در تحصن در اعتراض به قطع برق برای حدود 5 ماه در این منطقه. عایشه عوض، مدیر مدرسه عبیدالله حماد، به سودان تریبون گفت: «سازمان اطلاعات عمومی او و 6 معلم دیگر را احضار کرده است» و اظهار داشت که اداره آموزش در واحد کریمه، تصمیمی برای انتقال او و وکیل مدرسه، مشاعر محمد علی، به مدارس دیگری که در فواصل دور از واحد قرار دارند، به دلیل شرکت در این تحصن مسالمت‌آمیز، صادر کرده است، و توضیح داد که مدرسه ای که او و وکیل مدرسه به آن منتقل شده اند، برای رسیدن به آن روزانه به 5000 (واحد پول) برای جابجایی نیاز است، در حالی که حقوق ماهانه او 140 هزار (واحد پول) است. (سودان تریبون، 2025/08/11)

توضیح:


چه کسی مسالمت آمیز شکایت کند و با احترام در مقابل دفتر مسئول بایستد و پلاکاردها را بالا ببرد و خواستار ساده ترین عناصر زندگی شرافتمندانه شود، تهدیدی برای امنیت تلقی می شود، پس احضار می شود و مورد تحقیق قرار می گیرد و به طریقی مجازات می شود که طاقت آن را ندارد، اما چه کسی سلاح حمل کند و با خارجیان تبانی کند، پس بکشد و حریم ها را نقض کند و ادعا کند که می خواهد حاشیه نشینی را از بین ببرد، این جنایتکار مورد تکریم قرار می گیرد و وزیر می شود و سهمیه ها و سهم ها در قدرت و ثروت به او داده می شود! آیا در میان شما مرد رشیدی نیست؟! چه شده است شما را، چگونه قضاوت می کنید؟! این چه اختلالی در موازین است و این چه معیارهای عدالتی است که این افراد که ناگهانی بر کرسی های قدرت نشسته اند، دنبال می کنند؟


اینها هیچ ارتباطی با حکومت ندارند و هر فریادی را علیه خود می دانند و فکر می کنند که ترساندن رعیت بهترین راه برای تداوم حکومت آنهاست!


سودان از زمان خروج ارتش انگلیس، با یک نظام واحد با دو چهره حکومت کرده است، نظام سرمایه داری است و دو چهره آن دموکراسی و دیکتاتوری هستند، و هیچ یک از این دو چهره به آنچه اسلام رسیده است، نرسیده است، اسلامی که به همه رعایا؛ مسلمان و کافر، اجازه می دهد از سوء سرپرستی شکایت کنند، بلکه به کافر اجازه می دهد از سوء اجرای احکام اسلام بر او شکایت کند و رعیت باید حاکم را برای کوتاهی اش محاسبه کند، همانطور که باید احزاب را بر اساس اسلام برای محاسبه حاکم ایجاد کند، پس کجا هستند این متنفذین، که امور رعیت را با ذهنیت جاسوسانی که با مردم دشمنی می ورزند، اداره می کنند، از سخن فاروق رضی الله عنه: (خداوند رحمت کند کسی را که عیب هایم را به من هدیه دهد)؟


و با داستانی از خلیفه مسلمین معاویه به پایان می برم تا برای امثال اینها که معلمان را به خاطر شکایتشان مجازات می کنند، باشد که چگونه خلیفه مسلمین به رعیت خود می نگرد و چگونه می خواهد آنها مرد باشند، زیرا قدرت جامعه قدرت دولت است و ضعف و ترس آن ضعف دولت است اگر بدانند؛


روزی مردی به نام جاریه بن قدامه سعدی بر معاویه وارد شد و او در آن زمان امیرالمومنین بود و سه وزیر از قیصر روم نزد معاویه بودند، معاویه به او گفت: "آیا تو با علی در تمام مواضعش تلاش نکردی؟" جاریه گفت: "علی را رها کن، خدا روی او را گرامی بدارد، ما از زمانی که او را دوست داشتیم از او متنفر نشدیم و از زمانی که به او نصیحت کردیم به او خیانت نکردیم". معاویه به او گفت: "وای بر تو ای جاریه، چقدر نزد خانواده ات خوار بودی که تو را جاریه نامیدند...". جاریه در پاسخ به او گفت: "تو نزد خانواده ات خوارتر هستی که تو را معاویه نامیدند، و او سگی است که جفت گیری کرد و زوزه کشید، پس سگ ها زوزه کشیدند". معاویه فریاد زد: "ساکت باش مادر نداشته باشی". جاریه پاسخ داد: "بلکه تو ساکت باش ای معاویه، مادری دارم که مرا برای شمشیرهایی به دنیا آورده است که با آنها با تو روبرو شدیم، و ما به تو گوش و اطاعت دادیم تا در میان ما بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است، حکومت کنی، پس اگر وفا کنی، به تو وفا می کنیم، و اگر روی گردانی، پس ما مردانی سخت و زره هایی گشاده را ترک کرده ایم، آنها تو را رها نمی کنند که به آنها تعدی کنی یا آزارشان دهی". معاویه بر سر او فریاد زد: "خداوند امثال تو را زیاد نکند". جاریه گفت: "ای مرد، حرف خوبی بزن و ما را رعایت کن، زیرا بدترین چوپانان نابودگر هستند". سپس خشمگینانه بدون اجازه بیرون رفت.


سه وزیر به معاویه نگاه کردند، یکی از آنها گفت: "قیصر ما را هیچ یک از رعایایش جز در حالی که رکوع می کند و پیشانی اش را به پایه های تختش می چسباند، خطاب نمی کند، و اگر صدای بزرگترین خواصش بلند شود، یا نزدیکترین خویشاوندش را ملزم کند، مجازاتش قطعه قطعه کردن عضو یا سوزاندن است، پس چگونه این بادیه نشین جلف با رفتارش خشن است، آمده است تو را تهدید می کند، گویا سرش از سر توست؟". معاویه لبخندی زد، سپس گفت: "من مردانی را اداره می کنم که در راه حق از سرزنش سرزنش کنندگان نمی ترسند، و همه قوم من مانند این بادیه نشین هستند، در میان آنها کسی نیست که برای غیر خدا سجده کند، و در میان آنها کسی نیست که بر ستم سکوت کند، و من بر کسی فضیلتی ندارم مگر به تقوا، و من مرد را با زبانم آزار دادم، پس از من انتقام گرفت، و من آغازگر بودم، و آغازگر ستمکارتر است". بزرگترین وزیران روم گریست تا اینکه ریشش خیس شد، معاویه از او در مورد دلیل گریه اش پرسید، او گفت: "ما تا امروز خودمان را در بازدارندگی و قدرت همتای شما می دانستیم، اما اکنون که در این مجلس آنچه را که دیدم، می ترسم که روزی سلطنت خود را بر پایتخت پادشاهی ما بگسترانید...".


و آن روز در واقع فرا رسید، بیزانس زیر ضربات مردان فرو ریخت، گویی خانه عنکبوت بود. آیا مسلمانان دوباره مرد می شوند، که در راه حق از سرزنش سرزنش کنندگان نمی ترسند؟


فردا برای بیننده نزدیک است، زمانی که حکومت اسلام بازگردد، زندگی زیر و رو می شود و زمین با نور پروردگارش با خلافت راشده بر منهاج نبوت روشن می شود.

آن را برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر نوشتم
غاده عبد الجبار - ایالت سودان

منبع: الرادار