روزنامه الرایه: کنفرانس "آشتی داخلی" در دمشق
از حقایق چشم پوشی کرد و عوامل رژیم منحله را تبرئه نمود
"کمیته آشتی داخلی" روز سه شنبه، 10 ژوئن 2025، کنفرانسی مطبوعاتی در ساختمان وزارت اطلاع رسانی در دمشق برگزار کرد و در آن آخرین تحولات مربوط به کار کمیته را مورد بررسی قرار داد. این کنفرانس توسط حسن صوفان، عضو کمیته، و با حضور نورالدین البابا، سخنگوی وزارت کشور، و حمزه مصطفی، وزیر اطلاع رسانی، اداره شد. صوفان کنفرانس را با طرح موضوع افسران تازه آزاد شده از عناصر رژیم منحله آغاز کرد و توضیح داد که آنها از سال 2021 به کار نظامی پیوسته اند و داوطلبانه از طریق مرزهای عراق و منطقه السخنه در قالب آنچه به عنوان وضعیت "امانت" شناخته می شود، خود را تسلیم کرده اند و تحقیقاتی در مورد آنها انجام شده که در طی آن مسئولیت آنها در قبال جنایات جنگی ثابت نشده است. صوفان تاکید کرد که ادامه بازداشت آنها هیچ توجیه قانونی ندارد و به نفع منافع ملی نیست، به ویژه با توجه به حساسیت اوضاع امنیتی در مناطقی مانند ساحل. وی تاکید کرد که آزادی آنها در چارچوب اقداماتی با هدف تقویت آشتی داخلی صورت می گیرد و جایگزینی برای عدالت انتقالی نیست.
رسانه های محلی گزارش دادند که این آزادی با میانجیگری فادی صقر، رهبر سابق شبه نظامیان دفاع ملی، که متهم به ارتکاب جنایات جنگی علیه غیرنظامیان در دوران رژیم سابق است، انجام شده است. در همین حال، سقراط الرحیه، یکی از بازداشت شدگان آزاد شده که متهم به ارتکاب جنایات جنگی در شهرهای جوبر و مضایا در دمشق و حومه آن است، ویدئویی منتشر کرد و از فادی صقر به دلیل میانجیگری در آزادی اش تشکر کرد که این امر خشم عمومی را در شبکه های اجتماعی برانگیخت.
صوفان گفت که حضور شخصیت های بحث برانگیزی مانند فادی صقر، که فرمانده یک شبه نظامی وابسته به نیروهای رژیم سابق است، در این مسیر، گاهی اوقات به حل گره های امنیتی و (اجتماعی) کمک می کند، اگرچه کمیته احساسات خشم در میان خانواده های شهدا و قربانیان را درک می کند.
این کنفرانس مطبوعاتی موج گسترده ای از خشم شدید را در میان سوری ها، به ویژه در میان خانواده های شهدا و مفقودین و فرزندان انقلاب، برانگیخت، زیرا شامل مواضعی بود که بسیاری آن را ظلمی مضاعف، تحریک آشکار برای خانواده های قربانیان، بی احترامی به فداکاری های انقلابیون، دست کم گرفتن خون شهدای آنها، چشم پوشی از واقعیت ها و حقایق آشکار، توجیه صریح برای جنایتکاران جنگی و عادی سازی با نمادهای رژیم منحله تحت شعار "آشتی داخلی" و "جلوگیری از خونریزی" می دانستند. این خشم عمومی پس از اظهارات صوفان در این کنفرانس رخ داد که در آن از سیاست آزادی تعدادی از افسران رژیم سابق و عدم پاسخگویی آنها از طریق دادگاه های علنی بر اساس قانون، به ویژه فادی صقر، دفاع کرد و سوابق خونین آنها را نادیده گرفت، بلکه صوفان تا آنجا پیش رفت که برخی از این افراد را شریک پیروزی دانست و معتقد بود که برخی از آنها در "جلوگیری از خونریزی سوریه" و "همکاری با فرماندهی عملیات نظامی در طول نبردهای آزادی" سهیم بوده اند و از کسانی که از آنها انتقاد می کنند خواست که "شواهد معتبری" مبنی بر دست داشتن آنها در جنایات ارائه دهند، و شاعر راست گفت: وَلَيسَ يَصِحُّ في الأَفهامِ شَيءٌ * إِذا اِحتاجَ النَهارُ إِلى دَليلِ!
به محض اینکه صوفان از تبرئه این افسران خبر داد، صفحات و رسانه های اجتماعی مملو از مستندات تصویری و شواهدی شد که دست داشتن تعدادی از آزادشدگان، به ویژه فادی صقر و سقراط الرحیه، در قتل ها و نقض های آشکار علیه غیرنظامیان را ثابت می کرد. اما چیزی که بیشتر مردم را خشمگین کرد، سخنان صوفان مبنی بر اینکه شخصیت هایی مانند فادی صقر در حل گره ها، حل مشکلات و مقابله با خطراتی که کشور با آن مواجه است، نقش دارند و عدالت انتقالی به معنای پاسخگو کردن همه کسانی که به نظام خدمت کرده اند نیست، و پاسخگویی برای جنایتکاران بزرگ است که جنایات و نقض های فاحشی را مرتکب شده اند، و گنجاندن شخصیت های بحث برانگیز در مسیر مصالحه، از باب تلاش برای حل بحران های ساختاری در کشور است و دادن امان به فادی صقر پس از ارزیابی وضعیت عمومی صورت گرفت و به جای بازداشت وی بر اساس ارزیابی صحنه، از سوی رهبری به او امان داده شد، به عنوان راهی برای جلوگیری از خونریزی در مناطق داغ و اطمینان دادن به محیط های اجتماعی.
این کنفرانس مطبوعاتی تاکیدی بر مسیر حرکت و سیاست های دولت کنونی در مرحله انتقالی، چه در برخورد با بقایای رژیم سابق و چه در تغییر موضع خود در قبال اصول و اهداف انقلاب، یا در پرداختن به مطالبات مردم انقلاب برای تحقق عدالت و پاسخگو کردن کسانی که در ریختن خون های بی گناه دست داشته اند، بود که بسیاری را بر آن داشت تا بگویند که هیچ طرفی حق ندارد از حقوق قربانیان چشم پوشی کند یا به نیابت از آنها در خون ها و ناموسشان گذشت کند یا بین جلاد و قربانی مساوی قائل شود، با هشدار نسبت به وخیم تر شدن اوضاع در نتیجه بی توجهی به احساسات خانواده های شهدا و مفقودین که می بینند نمادهای جنایتکاران یکی پس از دیگری آزاد می شوند و این گذشت را "شراکت در جرم" می دانند.
پرونده رفع تحریم ها، پرونده ای آمریکایی-اروپایی بود که دولت کنونی را برای تحمیل دیدگاه خود در مورد حکومت و جهت گیری آن و تنظیم آهنگ آن، از "مبارزه با تروریسم" گرفته تا سکولاریسم دولت، تا نقض حاکمیت آن از طریق حفظ ارتباط آن با غرب و آنچه برای ما تصمیم می گیرد و آنچه به ما دیکته می کند، تا ادغام تدریجی بقایای رژیم منحله و مزدوران آن در نهادهای دولتی تحت بهانه ها و شعارها و توجیهات واهی مختلف، تحت فشار قرار می داد.
اما تطهیر جنایتکار فادی صقر و امثال او در ملاء عام و بدون هیچ گونه خجالتی، تحریک آشکاری برای احساسات سوری هاست، به ویژه ظاهر شدن او در کنار استاندار دمشق و آنچه این امر از دلالت ها و پیام ها به همراه دارد. به جای محاکمه دست اندرکاران بر اساس قانون جرم انگاری روشن و سریع، به ابتکارات بی حس کننده آلوده به نام گفت و گو، وحدت ملی، صلح اجتماعی و آشتی داخلی متوسل می شوند، انگار که وقایع 14 سال گذشته جنگ داخلی بوده است نه انقلابی از بزرگترین انقلاب های تاریخ!
و از تناقضات آشکار این است که در حالی که مشتی از افراد دارای سابقه جنایی علیه انقلاب و مردم آن در صدر صحنه قرار دارند، هنوز تعداد زیادی از حاملان دعوت و زندانیان عقیدتی و انقلابیون و مجاهدین سال هاست که به ناحق در زندان های ادلب به سر می برند، و همچنین تعداد زیادی از هموطنان ما در اردوگاه های آوارگان که راه هایشان از هم گسسته شده، توانایی پرداخت هزینه بازگشت به خانه هایشان را ندارند تا خانه های ویران شده خود را توسط کسانی که پوست خود را عوض کرده اند و نقش هایشان تغییر کرده است، بازسازی کنند.
ظهور فادی صقر و بسیاری از رهبران در دوران رژیم منحله در خط مقدم دعوت کنندگان به صلح داخلی، و تامین امنیت آنها، علاوه بر تاجران بزرگ و جنایتکاران جنگی بزرگ که به وفاداری و حمایت از رژیم منحله معروف هستند و اخیراً به دمشق بازگشته اند، علاوه بر حامیان مزدوران و هنرمندان و شخصیت هایی که سال ها از طاغوت فراری حمایت کردند و با وقاحت و فجور به کشتار و تخریب دعوت کردند و همچنان تحت بهانه "صلح داخلی" در امان هستند و پاسخگو نیستند، همه اینها احساسات نفرت و خشم را در میان عموم سوری ها به ویژه خانواده های شهدا و مفقودین برمی انگیزد.
حاضنه انقلاب و نیرویی که از ایمان و عقیده خود می گیرد، پس از خداوند، تکیه گاه طبیعی هر حکومتی است که عزت را با اسلام می خواهد، اما انکار این حاضنه و خون ها و فداکاری هایی که ارائه کرده است، به این گمان که رضایت آمریکا و غرب دروازه رهایی است، لغزشی خطرناک و شر مستطیری است که شومی و آزار آن همه را فرا خواهد گرفت، خدا نیاورد، و خداوند در کتاب خود نحوه برخورد اصولی با دشمنان خود را که در کمین ما هستند، برای ما بیان کرده است.
انقلاب شام برای پایان دادن به دوره ظلم و ظالمان برپا شد، برپا شد و تعدادی از اهداف و اصول را متبلور کرد تا عدالت، امنیت، آسایش، آرامش و زندگی مرفه و عزتمندانه، تا مردم از حیاتی سرشار از عزت، پیروزی و تمکین برخوردار شوند، و این امر پس از تحقق اولین این اصول، یعنی سرنگونی رژیم منحله، جز با حاکمیت اسلام از طریق دولت اسلامی و احکام دین و قوانین و مقررات آن، از طریق نظامی که از صمیم عقیده ما ناشی می شود و پروردگارمان سبحانه ما را به آن امر کرده است، نه از طریق نظام سکولاری که دین را از زندگی و دولت و جامعه جدا می کند و غرب می خواهد آن را بر ما تحمیل کند و دشمنان ما را خشنود می کند و ما را بدبخت می کند و ما را به مربع اول از بدبختی، ظلم، فلاکت و وابستگی به دشمنان امت در شرق و غرب زمین باز می گرداند.
﴿إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ﴾
بقلم: الأستاذ ناصر شيخ عبد الحي
عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية سوريا
المصدر: جريدة الراية
TITLE: روزنامه الرایه: کنفرانس "آشتی داخلی" در دمشق از حقایق چشم پوشی کرد و عوامل رژیم منحله را تبرئه نمود EXCERPT: "کمیته آشتی داخلی" روز سه شنبه، 10 ژوئن 2025، کنفرانسی مطبوعاتی در ساختمان وزارت اطلاع رسانی در دمشق برگزار کرد و در آن آخرین تحولات مربوط به کار کمیته را مورد بررسی قرار داد. این کنفرانس توسط حسن صوفان، عضو کمیته، و با حضور نورالدین البابا، سخنگوی وزارت کشور، و حمزه مصطفی، وزیر اطلاع رسانی، اداره شد. صوفان کنفرانس را با طرح موضوع افسران تازه آزاد شده از عناصر رژیم منحله آغاز کرد و توضیح داد که آنها از سال 2021 به کار نظامی پیوسته اند. CONTENT:
روزنامه الرایه: کنفرانس "آشتی داخلی" در دمشق
از حقایق چشم پوشی کرد و عوامل رژیم منحله را تبرئه نمود
"کمیته آشتی داخلی" روز سه شنبه، 10 ژوئن 2025، کنفرانسی مطبوعاتی در ساختمان وزارت اطلاع رسانی در دمشق برگزار کرد و در آن آخرین تحولات مربوط به کار کمیته را مورد بررسی قرار داد. این کنفرانس توسط حسن صوفان، عضو کمیته، و با حضور نورالدین البابا، سخنگوی وزارت کشور، و حمزه مصطفی، وزیر اطلاع رسانی، اداره شد. صوفان کنفرانس را با طرح موضوع افسران تازه آزاد شده از عناصر رژیم منحله آغاز کرد و توضیح داد که آنها از سال 2021 به کار نظامی پیوسته اند و داوطلبانه از طریق مرزهای عراق و منطقه السخنه در قالب آنچه به عنوان وضعیت "امانت" شناخته می شود، خود را تسلیم کرده اند و تحقیقاتی در مورد آنها انجام شده که در طی آن مسئولیت آنها در قبال جنایات جنگی ثابت نشده است. صوفان تاکید کرد که ادامه بازداشت آنها هیچ توجیه قانونی ندارد و به نفع منافع ملی نیست، به ویژه با توجه به حساسیت اوضاع امنیتی در مناطقی مانند ساحل. وی تاکید کرد که آزادی آنها در چارچوب اقداماتی با هدف تقویت آشتی داخلی صورت می گیرد و جایگزینی برای عدالت انتقالی نیست.
رسانه های محلی گزارش دادند که این آزادی با میانجیگری فادی صقر، رهبر سابق شبه نظامیان دفاع ملی، که متهم به ارتکاب جنایات جنگی علیه غیرنظامیان در دوران رژیم سابق است، انجام شده است. در همین حال، سقراط الرحیه، یکی از بازداشت شدگان آزاد شده که متهم به ارتکاب جنایات جنگی در شهرهای جوبر و مضایا در دمشق و حومه آن است، ویدئویی منتشر کرد و از فادی صقر به دلیل میانجیگری در آزادی اش تشکر کرد که این امر خشم عمومی را در شبکه های اجتماعی برانگیخت.
صوفان گفت که حضور شخصیت های بحث برانگیزی مانند فادی صقر، که فرمانده یک شبه نظامی وابسته به نیروهای رژیم سابق است، در این مسیر، گاهی اوقات به حل گره های امنیتی و (اجتماعی) کمک می کند، اگرچه کمیته احساسات خشم در میان خانواده های شهدا و قربانیان را درک می کند.
این کنفرانس مطبوعاتی موج گسترده ای از خشم شدید را در میان سوری ها، به ویژه در میان خانواده های شهدا و مفقودین و فرزندان انقلاب، برانگیخت، زیرا شامل مواضعی بود که بسیاری آن را ظلمی مضاعف، تحریک آشکار برای خانواده های قربانیان، بی احترامی به فداکاری های انقلابیون، دست کم گرفتن خون شهدای آنها، چشم پوشی از واقعیت ها و حقایق آشکار، توجیه صریح برای جنایتکاران جنگی و عادی سازی با نمادهای رژیم منحله تحت شعار "آشتی داخلی" و "جلوگیری از خونریزی" می دانستند. این خشم عمومی پس از اظهارات صوفان در این کنفرانس رخ داد که در آن از سیاست آزادی تعدادی از افسران رژیم سابق و عدم پاسخگویی آنها از طریق دادگاه های علنی بر اساس قانون، به ویژه فادی صقر، دفاع کرد و سوابق خونین آنها را نادیده گرفت، بلکه صوفان تا آنجا پیش رفت که برخی از این افراد را شریک پیروزی دانست و معتقد بود که برخی از آنها در "جلوگیری از خونریزی سوریه" و "همکاری با فرماندهی عملیات نظامی در طول نبردهای آزادی" سهیم بوده اند و از کسانی که از آنها انتقاد می کنند خواست که "شواهد معتبری" مبنی بر دست داشتن آنها در جنایات ارائه دهند، و شاعر راست گفت: وَلَيسَ يَصِحُّ في الأَفهامِ شَيءٌ * إِذا اِحتاجَ النَهارُ إِلى دَليلِ!
به محض اینکه صوفان از تبرئه این افسران خبر داد، صفحات و رسانه های اجتماعی مملو از مستندات تصویری و شواهدی شد که دست داشتن تعدادی از آزادشدگان، به ویژه فادی صقر و سقراط الرحیه، در قتل ها و نقض های آشکار علیه غیرنظامیان را ثابت می کرد. اما چیزی که بیشتر مردم را خشمگین کرد، سخنان صوفان مبنی بر اینکه شخصیت هایی مانند فادی صقر در حل گره ها، حل مشکلات و مقابله با خطراتی که کشور با آن مواجه است، نقش دارند و عدالت انتقالی به معنای پاسخگو کردن همه کسانی که به نظام خدمت کرده اند نیست، و پاسخگویی برای جنایتکاران بزرگ است که جنایات و نقض های فاحشی را مرتکب شده اند، و گنجاندن شخصیت های بحث برانگیز در مسیر مصالحه، از باب تلاش برای حل بحران های ساختاری در کشور است و دادن امان به فادی صقر پس از ارزیابی وضعیت عمومی صورت گرفت و به جای بازداشت وی بر اساس ارزیابی صحنه، از سوی رهبری به او امان داده شد، به عنوان راهی برای جلوگیری از خونریزی در مناطق داغ و اطمینان دادن به محیط های اجتماعی.
این کنفرانس مطبوعاتی تاکیدی بر مسیر حرکت و سیاست های دولت کنونی در مرحله انتقالی، چه در برخورد با بقایای رژیم سابق و چه در تغییر موضع خود در قبال اصول و اهداف انقلاب، یا در پرداختن به مطالبات مردم انقلاب برای تحقق عدالت و پاسخگو کردن کسانی که در ریختن خون های بی گناه دست داشته اند، بود که بسیاری را بر آن داشت تا بگویند که هیچ طرفی حق ندارد از حقوق قربانیان چشم پوشی کند یا به نیابت از آنها در خون ها و ناموسشان گذشت کند یا بین جلاد و قربانی مساوی قائل شود، با هشدار نسبت به وخیم تر شدن اوضاع در نتیجه بی توجهی به احساسات خانواده های شهدا و مفقودین که می بینند نمادهای جنایتکاران یکی پس از دیگری آزاد می شوند و این گذشت را "شراکت در جرم" می دانند.
پرونده رفع تحریم ها، پرونده ای آمریکایی-اروپایی بود که دولت کنونی را برای تحمیل دیدگاه خود در مورد حکومت و جهت گیری آن و تنظیم آهنگ آن، از "مبارزه با تروریسم" گرفته تا سکولاریسم دولت، تا نقض حاکمیت آن از طریق حفظ ارتباط آن با غرب و آنچه برای ما تصمیم می گیرد و آنچه به ما دیکته می کند، تا ادغام تدریجی بقایای رژیم منحله و مزدوران آن در نهادهای دولتی تحت بهانه ها و شعارها و توجیهات واهی مختلف، تحت فشار قرار می داد.
اما تطهیر جنایتکار فادی صقر و امثال او در ملاء عام و بدون هیچ گونه خجالتی، تحریک آشکاری برای احساسات سوری هاست، به ویژه ظاهر شدن او در کنار استاندار دمشق و آنچه این امر از دلالت ها و پیام ها به همراه دارد. به جای محاکمه دست اندرکاران بر اساس قانون جرم انگاری روشن و سریع، به ابتکارات بی حس کننده آلوده به نام گفت و گو، وحدت ملی، صلح اجتماعی و آشتی داخلی متوسل می شوند، انگار که وقایع 14 سال گذشته جنگ داخلی بوده است نه انقلابی از بزرگترین انقلاب های تاریخ!
و از تناقضات آشکار این است که در حالی که مشتی از افراد دارای سابقه جنایی علیه انقلاب و مردم آن در صدر صحنه قرار دارند، هنوز تعداد زیادی از حاملان دعوت و زندانیان عقیدتی و انقلابیون و مجاهدین سال هاست که به ناحق در زندان های ادلب به سر می برند، و همچنین تعداد زیادی از هموطنان ما در اردوگاه های آوارگان که راه هایشان از هم گسسته شده، توانایی پرداخت هزینه بازگشت به خانه هایشان را ندارند تا خانه های ویران شده خود را توسط کسانی که پوست خود را عوض کرده اند و نقش هایشان تغییر کرده است، بازسازی کنند.
ظهور فادی صقر و بسیاری از رهبران در دوران رژیم منحله در خط مقدم دعوت کنندگان به صلح داخلی، و تامین امنیت آنها، علاوه بر تاجران بزرگ و جنایتکاران جنگی بزرگ که به وفاداری و حمایت از رژیم منحله معروف هستند و اخیراً به دمشق بازگشته اند، علاوه بر حامیان مزدوران و هنرمندان و شخصیت هایی که سال ها از طاغوت فراری حمایت کردند و با وقاحت و فجور به کشتار و تخریب دعوت کردند و همچنان تحت بهانه "صلح داخلی" در امان هستند و پاسخگو نیستند، همه اینها احساسات نفرت و خشم را در میان عموم سوری ها به ویژه خانواده های شهدا و مفقودین برمی انگیزد.
حاضنه انقلاب و نیرویی که از ایمان و عقیده خود می گیرد، پس از خداوند، تکیه گاه طبیعی هر حکومتی است که عزت را با اسلام می خواهد، اما انکار این حاضنه و خون ها و فداکاری هایی که ارائه کرده است، به این گمان که رضایت آمریکا و غرب دروازه رهایی است، لغزشی خطرناک و شر مستطیری است که شومی و آزار آن همه را فرا خواهد گرفت، خدا نیاورد، و خداوند در کتاب خود نحوه برخورد اصولی با دشمنان خود را که در کمین ما هستند، برای ما بیان کرده است.
انقلاب شام برای پایان دادن به دوره ظلم و ظالمان برپا شد، برپا شد و تعدادی از اهداف و اصول را متبلور کرد تا عدالت، امنیت، آسایش، آرامش و زندگی مرفه و عزتمندانه، تا مردم از حیاتی سرشار از عزت، پیروزی و تمکین برخوردار شوند، و این امر پس از تحقق اولین این اصول، یعنی سرنگونی رژیم منحله، جز با حاکمیت اسلام از طریق دولت اسلامی و احکام دین و قوانین و مقررات آن، از طریق نظامی که از صمیم عقیده ما ناشی می شود و پروردگارمان سبحانه ما را به آن امر کرده است، نه از طریق نظام سکولاری که دین را از زندگی و دولت و جامعه جدا می کند و غرب می خواهد آن را بر ما تحمیل کند و دشمنان ما را خشنود می کند و ما را بدبخت می کند و ما را به مربع اول از بدبختی، ظلم، فلاکت و وابستگی به دشمنان امت در شرق و غرب زمین باز می گرداند.
﴿إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَن كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ﴾
بقلم: الأستاذ ناصر شيخ عبد الحي
عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية سوريا
المصدر: جريدة الراية
