الخبر: حان وقت الانتخابات في الدنمارك، لكن حتى قبل تحديد موعدها، توقع محللون سياسيون واستطلاعات للرأي بأن قضية "الأجانب" (والتي يقصد بها الإسلام والمسلمون) ستكون ضمن أهم ثلاث قضايا مطروحة. والآن، وقد بقي أسبوعان على بدء الانتخابات فعليًا، يعتبر هذا الموضوع الأكثر أهميةً في الدنمارك، ما يعني كالعادة، زيادةً في الخوف من الإسلام، ومزيدًا من الاعتداءات اللفظية والجسدية على الإسلام والمسلمين. كانت الأيام القليلة الماضية متوترة إلى حد كبير. التعليق: تناولت الموضوعات والنقاشات الانتخابية في بادئ الأمر أمورًا متعلقة بالرعاية الاجتماعية والاقتصادية أكثر من تلك المتعلقة بالإسلام والمسلمين. وعندما بدأ بعض المسلمين، ومن بينهم حزب التحرير، حملات على الإنترنت تبين حرمة مشاركة المسلمين في هذه الانتخابات الديمقراطية العلمانية، تطورت الأحداث بسرعة وتعددت لتصل إلى حد تدمير مقبرة للمسلمين. وبخاصة بعد الحملة التي قادها حزب التحرير، والتي كانت ناجحةً جدًا من بدايتها، وتولد عنها لفت نظر وانتباه الكثيرين، أخذت العديد من وسائل الإعلام تركز على هذا الموضوع. وفي بلد له تاريخ معروف في كسب أصوات الناخبين عبر مهاجمة المسلمين، بدأ السياسيون يدلون بتصريحات مهينة تحمل الكره الدفين على الإسلام. وفي الوقت ذاته، يُعنى هؤلاء بلفت النظر إلى أنهم لا يعادون المسلمين جميعًا، وإنما أولئك "المتطرفين" الذين يعادون الديمقراطية. وبهذه الطريقة، أظهر السياسيون ووسائل الإعلام في الدنمارك توحدًا وإجماعًا، في محاولة خلق توتر وانقسام داخل التجمعات الإسلامية، وذلك من خلال التركيز على ما يناقشه المسلمون فيما بينهم على ما إذا كان عليهم التصويت أم لا. إنهم يهدفون إلى استغلال هذه النقاشات الداخلية لتقسيم المسلمين إلى "معتدلين" و"متطرفين"، ومن ثم اتهام المتطرفين بأنهم يسعون إلى تقويض المجتمع، وذلك لجعلهم منبوذين فيه ما يجعل منهم فرائس سهلة للضغوطات والقوانين الجديدة. إن هذه الأمور كلها هي نتائج سلبية تنعكس على المسلمين في وقت الانتخابات هذا، لكن هنالك أمورًا إيجابية في المقابل. إن هذا التركيز كله على الديمقراطية - كنظام حكم - يخلق وعيًا نقديًا ليس بين المسلمين فحسب، بل بين المواطنين الغربيين أيضًا. ومؤخرًا كان هنالك تقريرٌ خطيٌّ من قبل باحثين ومتخصصين، خَلص إلى أن من بين 423 شخصًا كانوا على رأس السلطة في الدنمارك، 32 منهم فقط كانوا سياسيين بحق. هذا التقرير، وأمور أخرى غيره، تكشف بأن الديمقراطية، التي تعتبر نظام حكم يحكم الأغلبية، ليست سوى وهمٍ يُرَوِّج له القلة للاستفادة من الأغلبية. وقد تم نشر عدد ليس بالقليل من المواضيع والمقالات، التي وضح فيها الناس العاديون سبب عدم تصويتهم، بكونهم في الواقع لا يشعرون بأن لهم أي تأثير حقيقي في السياسة بعد الانتخابات. وعلى الرغم من أن هذه الظاهرة مثيرة للاهتمام في حد ذاتها إلا أنها تكشف عن شيء آخر. فعندما يستنكف أفراد المجتمع الغربيون أو الأقليات الدينية الأخرى عن التصويت لأنهم لا يؤمنون بالديمقراطية، لا يتعرضون لأي سخط أو غضب على قرارهم ولا أي هجوم مباشر، ولكن إذا ما صدر الانتقاد عن المسلمين يصبح الأمر مختلفًا تمامًا. إن السبب وراء ذلك بسيط جدًا. فانتقادات غير المسلمين للديمقراطية لا تقدم بديلًا حقيقيًا عنها، وتنتهي بأن تكون مجرد نقد سلبي لا أكثر. أما المسلمون في المقابل، فالإسلام الذي يؤمنون به يمتلك طريقة حياة كاملة ونظام حكم هو الصالح للبشرية. وعندما تجد الساسة يطلقون عبارات مثل "عودوا إلى بلادكم من حيث جئتم"، عندما يُناقشون فكريا في أنظمة الحكم ووهم الديمقراطية، فإن هذه هي الهزيمة بعينها. ولربما قادت هذه النقاشات التي تفتقر إلى حجج صحيحة واضحة إلى جعل الناس يدركون بأنه لا يمكن الدفاع عن الديمقراطية فكريًا وبخاصة أمام بديل كالإسلام. كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحريريونس كوكالممثل الإعلامي لحزب التحرير في اسكندينافيا
0:00
0:00
Speed:
June 10, 2015
خبر وتعليق الانتخابات الديمقراطية في الدنمارك - التحديات والفرص أمام المسلمين والإسلام (مترجم)
More from اخبار و تفسیر
August 15, 2025
ترکیه و رژیمهای عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد
ترکیه و رژیمهای عربی از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد
(مترجم)
خبر:
در نیویورک در روزهای ۲۹ و ۳۰ جولای کنفرانس بینالمللی بلندپایه سازمان ملل متحد با عنوان «یافتن راهحلی مسالمتآمیز برای مسئله فلسطین و اجرای راهحل دو دولتی» به رهبری فرانسه و عربستان سعودی برگزار شد. در پی این کنفرانس که هدف آن به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان یک کشور و پایان دادن به جنگ در غزه بود، یک اعلامیه مشترک به امضا رسید. در کنار اتحادیه اروپا و اتحادیه کشورهای عربی، ترکیه نیز به همراه ۱۷ کشور دیگر این اعلامیه را امضا کرد. این اعلامیه که از 42 ماده و پیوست تشکیل شده بود، عملیات طوفان الاقصی را که توسط حماس انجام شد، محکوم کرد. کشورهای شرکتکننده از حماس خواستند سلاح را بر زمین بگذارد و از آن خواستند که اداره خود را به نظام محمود عباس تسلیم کند. (خبرگزاریها، 31 جولای 2025).
تعلیق:
با توجه به کشورهایی که کنفرانس را اداره میکنند، وجود آمریکا به وضوح مشخص است و با وجود عدم داشتن قدرت یا نفوذ برای تصمیمگیری، همراهی رژیم سعودی، خدمتگزار آن، برای فرانسه واضحترین دلیل بر این مدعاست.
در این راستا، امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه، در 24 جولای اظهار داشت که فرانسه رسماً کشور فلسطین را در سپتامبر به رسمیت خواهد شناخت و اولین کشور از گروه کشورهای هفت خواهد بود که به این اقدام دست میزند. فیصل بن فرحان آل سعود، وزیر امور خارجه عربستان سعودی، و ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه، در این کنفرانس یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و اهداف اعلامیه نیویورک را اعلام کردند. در واقع، در بیانیه صادر شده پس از کنفرانس، کشتارهای رژیم یهود بدون اتخاذ هیچ تصمیم تنبیهی علیه آن محکوم شد و از حماس خواسته شد سلاح خود را بر زمین بگذارد و اداره غزه را به محمود عباس تسلیم کند.
در استراتژی جدید خاورمیانه که آمریکا به دنبال اجرای آن بر اساس توافقنامههای ابراهیم است، رژیم سلمان نوک پیکان است. عادیسازی روابط با رژیم یهود پس از جنگ با عربستان آغاز خواهد شد. سپس کشورهای دیگر از آن پیروی خواهند کرد و این موج به یک ائتلاف استراتژیک گسترش خواهد یافت که از شمال آفریقا تا پاکستان امتداد خواهد داشت. همچنین رژیم یهود به عنوان بخشی مهم از این ائتلاف، ضمانت امنیتی دریافت خواهد کرد. سپس آمریکا از این ائتلاف به عنوان سوخت در درگیری خود با چین و روسیه استفاده خواهد کرد و کل اروپا را زیر بال خود خواهد گرفت و البته علیه احتمال تشکیل دولت خلافت.
مانع پیش روی این طرح در حال حاضر جنگ غزه و سپس خشم امت است که در حال افزایش است و در شرف انفجار است. بنابراین، ایالات متحده ترجیح داد که اتحادیه اروپا، رژیمهای عربی و ترکیه زمام امور را در اعلامیه نیویورک به دست گیرند. به این امید که پذیرش تصمیمات مندرج در اعلامیه آسانتر باشد.
اما وظیفه رژیمهای عربی و ترکیه، راضی کردن ایالات متحده و محافظت از رژیم یهود است و در ازای این اطاعت، محافظت از خود در برابر خشم مردم خود و زندگی ذلیلانه با خردههای قدرت ارزان تا زمانی که دور انداخته شوند یا به عذاب آخرت گرفتار شوند. تحفظ ترکیه بر این اعلامیه، مشروط به اجرای طرح به اصطلاح راه حل دو دولتی، چیزی جز تلاشی برای پوشاندن هدف واقعی اعلامیه و گمراه کردن مسلمانان نیست و هیچ ارزش واقعی ندارد.
در پایان، راه آزادی غزه و کل فلسطین از طریق یک کشور خیالی که یهودیان در آن زندگی میکنند، نیست. راهحل اسلامی برای فلسطین، حاکمیت اسلام در سرزمین غصب شده است و آن جنگیدن با غاصب و بسیج ارتشهای مسلمانان برای ریشهکن کردن یهودیان از سرزمین مبارک است. و راه حل دائمی و ریشهای، برپایی دولت خلافت راشده و محافظت از سرزمین اسراء و معراج مبارک با سپر خلافت است. ان شاء الله، آن روزها دور نیستند.
رسول الله ﷺ فرمود: «قیامت برپا نمیشود تا اینکه مسلمانان با یهودیان بجنگند، پس مسلمانان آنها را میکشند، تا جایی که یهودی از پشت سنگ و درخت پنهان میشود، پس سنگ یا درخت میگوید: ای مسلمان، ای بنده خدا، این یهودی پشت من است، بیا و او را بکش» (روایت مسلم)
نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاعرسانی مرکزی حزبالتحریر
محمد امین یلدیریم
آنچه آمریکا میخواهد به رسمیت شناختن رسمی کیان یهود است، حتی اگر سلاح باقی بماند
خبر:
بیشتر اخبار سیاسی و امنیتی در لبنان پیرامون موضوع سلاحی است که کیان یهود را هدف قرار میدهد، بدون هیچ سلاح دیگری و تمرکز بر آن توسط بیشتر تحلیلگران سیاسی و روزنامهنگاران.
توضیح:
آمریکا میخواهد سلاحی را که با یهود جنگیده است به ارتش لبنان تحویل دهند، و برایش مهم نیست که چه سلاحی در دست همه مردم باقی میماند که میتوان در داخل از آن استفاده کرد، وقتی که منفعتی در این کار برایش باشد، یا بین مسلمانان در کشورهای همجوار.
آمریکا، بزرگترین دشمن ما مسلمانان، آن را به صراحت، بلکه گستاخانه، گفت، هنگامی که فرستادهاش باراک از لبنان اظهار داشت که سلاحی که باید به دولت لبنان تحویل داده شود، سلاحی است که میتوان از آن علیه کیان یهود غاصب فلسطین مبارک استفاده کرد، و نه هیچ سلاح فردی یا متوسط دیگری، زیرا این به کیان یهود آسیب نمیرساند، بلکه به آن و به آمریکا و همه غرب در تحریک آن برای جنگ بین مسلمانان به بهانه تکفیریها یا افراطگرایان یا واپسگرایان یا عقبماندگان، یا سایر اوصافی که بین مسلمانان به بهانه مذهبی یا قومی یا نژادی، یا حتی بین مسلمانان و غیرمسلمانانی که صدها سال با ما زندگی کردهاند و از ما جز حفظ ناموس و مال و جان ندیدهاند، تغذیه میکنند و ما قوانین را همانطور که برای خودمان اجرا میکنیم، بر آنها نیز اعمال میکردیم، آنچه برای ماست برای آنها نیز هست و آنچه بر ماست بر آنها نیز هست. پس حکم شرعی اساس حکومت نزد مسلمانان است، چه در میان خودشان، و چه در میان خودشان و سایر اتباع دولت.
و تا زمانی که بزرگترین دشمن ما آمریکا میخواهد سلاحی را که به کیان یهود آسیب میرساند، نابود یا خنثی کند، پس چرا سیاستمداران و رسانهها بر آن تمرکز میکنند؟!
و چرا مهمترین موضوعات در رسانهها و در مجلس وزیران، به درخواست دشمن آمریکایی، مطرح میشوند، بدون اینکه به طور عمیق در مورد آنها تحقیق شود و میزان خطر آنها برای امت تبیین شود، و خطرناکترین آنها به طور مطلق تعیین مرزهای زمینی با کیان یهود است، یعنی به رسمیت شناختن رسمی این کیان غاصب، و به گونهای که پس از آن هیچکس حق نداشته باشد سلاح، یعنی هیچ سلاحی، برای فلسطین حمل کند، که متعلق به همه مسلمانان است و نه فقط مردم فلسطین، همانطور که سعی میکنند ما را متقاعد کنند که انگار فقط به مردم فلسطین مربوط میشود؟!
خطر در این است که این امر گاهی تحت عنوان صلح، و گاهی تحت عنوان آشتی، و گاهی تحت عنوان امنیت در منطقه، یا تحت عنوان رونق اقتصادی و گردشگری و سیاسی، و رفاهی که در صورت به رسمیت شناختن این کیان مسخ شده به مسلمانان وعده میدهند، مطرح میشود!
آمریکا به خوبی میداند که مسلمانان هرگز نمیتوانند به به رسمیت شناختن کیان یهود رضایت دهند، و به همین دلیل میبینید که از طریق امور دیگری به سوی آنها خزیده تا آنها را از مهمترین امر سرنوشتساز منحرف کند. بله، آمریکا میخواهد ما روی موضوع سلاح تمرکز کنیم، اما میداند که سلاح هرچقدر هم قوی باشد، فایدهای نخواهد داشت و نمیتوان از آن علیه کیان یهود استفاده کرد، اگر لبنان رسمی با تعیین مرز با آن، آن را به رسمیت بشناسد، و بدین ترتیب آن را و حقانیتش را در سرزمین فلسطین مبارک به رسمیت شناخته است، به بهانه حاکمان مسلمان و حکومت خودگردان فلسطین.
این به رسمیت شناختن کیان یهود خیانت به خدا و رسولش و مومنان است، و به خون همه شهدایی که ریخته شده و همچنان برای آزادی فلسطین ریخته میشود، و با وجود همه اینها، ما هنوز به امت خود امیدواریم که برخی از آنها در غزه هاشم و در فلسطین میجنگند، و با خون خود به ما میگویند: ما هرگز کیان یهود را به رسمیت نخواهیم شناخت، حتی اگر این همه و بیشتر از آن برای ما هزینه داشته باشد... پس آیا ما در لبنان با به رسمیت شناختن کیان یهود هرچقدر هم که شرایط سخت باشد، موافقیم؟! و آیا با تعیین مرزها با آن، یعنی به رسمیت شناختن آن، موافقیم، حتی اگر سلاح با ما باقی بماند؟! این سوالی است که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود به آن پاسخ دهیم.
نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاعرسانی مرکزی حزب التحریر
دکتر محمد جابر
رئیس کمیته ارتباطات مرکزی حزب التحریر در ایالت لبنان
نوشتههای مرتبط
اظهارات سلطان السامعی... و شاهدی از خودشان فساد و وابستگی آنها به غرب را آشکار کرد
نه صغری و نه کبری، زوال شما وعده الهی است
خلافت دروغهایشان را درهم میکوبد
نَفائِسُ الثَّمَراتِ - همانا وقت آن فرا رسیده است
چرا شاهزاده سعودی ترکی الفیصل یک کارزار رسانهای یهودی به راه انداخته است؟
