March 13, 2014

خبر وتعليق دعونا نجعل الدعوة للمساواة بين الجنسين نسياً منسيّا (مترجم)


الخبر:


كتبت صحيفة الإندبندنت البريطانية الصادرة يوم 8 آذار/مارس 2014 في عنوانها الرئيسي "اليوم العالمي للمرأة 2014: إحصاءات مروعة تثبت أن هذه القضية ما زالت في غاية الأهمية." وقد قدم المقال أرقامًا متزنة عن حياة النساء بعد 103 عاماً من أول احتفال باليوم العالمي للمرأة في 1911. حيث قال: أن واحدة من كل ثلاث نساء في العالم ستتعرض للضرب أو الاغتصاب خلال حياتها؛ وأن 70% من 1.2 مليار إنسان يعيشون في حالة من الفقر هم نساء وأطفال؛ وأن 700 مليون امرأة لا يجدن ما يكفيهن من الغذاء أو الماء أو وسائل الصرف الصحي أو الرعاية الصحية أو التعليم؛ وأن 85% مليون فتاة في العالم غير قادرات على الالتحاق بالمدارس. كما تشير التقديرات إلى تهريب 1.2 مليون طفل ليقعوا فريسة للعبودية كل عام، تشكل البنات 80% منهم.


التعليق:


اليوم العالمي للمرأة مناسبة تنظم فيها آلاف الفعاليات في أرجاء العالم المختلفة للفت الانتباه إلى المشاكل المتواصلة التي تواجهها النساء - وهي المشاكل التي بقيت دون حل أو تفاقمت بالرغم من مرور قرون من صراع دعاة مساواة المرأة بالرجل من أجل تحقيق المساواة بين الجنسين. وهي مناسبة كذلك يلقي خلالها الساسة الخطابات الرنانة ويقطعون فيها الوعود البراقة بشأن خططهم لضمان حقوق النساء، فلا يفون بشيء منها وإنما يكررونها مرة أخرى في السنة التالية. واليوم العالمي للمرأة مناسبة يتم الإعلان فيها كذلك عن تنظيم حملات جديدة تناهض العنف ضد النساء أو تجريدهن من حقوقهن - فتلحق هذه الحملات بالآلاف من مثيلاتها التي تم تنظيمها في سنوات سابقة وأخفقت حتى في تعديل ميزان هذه الإساءات ولو شيئًا قليلا. باختصار، إنها تذكير سنوي بالمعضلة المستفحلة التي تواجهها الدعوة لمساواة المرأة بالرجل وأن أجيالاً من حملة هذه الدعوة وحركاتها قد أثبتت عدم قدرتها على حل مشاكل النساء. ولذلك ينبغي أن تعطينا هذه الذكرى المبرر الكافي للتأمل والتوصل إلى أن الدعوة لمساواة النساء بالرجال وما يدور حولها من نظريات وأفكار تشكلت على أساس التساوي بين الجنسين قد حان أجلها.


إن الأمر يبعث على الدهشة بصورة مؤلمة. فأولاً، إن حركة المطالبة بمساواة المرأة بالرجل قد حددت المشاكل التي تواجهها النساء، أسبابها وحلولها على حدٍ سواء، وذلك من منظور المساواة بين الجنسين، لافتةً الانتباه عن الدور الرئيس الذي لعبه النظام الرأسمالي العلماني الليبرالي (الذي أمسك وما زال بزمام الهيمنة السياسية في العالم طوال العقود التسعة الماضية) في خلق تلك المشاكل. إذ إن هذا النظام ذاته هو الذي سبب أشكالاً فاضحة من عدم المساواة في الثروة، وشلّ الاقتصادات، وأتاح للدول الاستعمارية الغربية دعم الأنظمة الدكتاتورية الفاسدة التي تخدم مصالحها الاقتصادية - ما أدى بمجموعه إلى حرمان وإفقار ملايين النساء وتقويض التعليم والرعاية الصحية والخدمات العامة الأخرى في بلدانها. يضاف إلى ذلك أن وجهة نظره المادية في الحياة قد أفسحت المجال لتشغيل النساء كرقيق واستغلال أجسادهن لتحقيق الأرباح، ما جعل وضعهن في المجتمع يهوي إلى الحضيض وصنع بيئة مواتية تماماً لتهريب الأطفال والبشر بشكل عام لغايات الاستعباد، كما ساهمت القيم الليبرالية التي تمجّد السعي لإشباع الشهوات الفردية إلى حد كبير في العنف المستشري الذي يمارس ضد النساء في أيامنا. وثانياً، نتيجة لمحاولة التغيير من داخل هذا النظام الفاسد أصلاً، بدلاً من تغييره بصورة جذرية شاملة، لم تحقق جهود دعاة مساواة المرأة بالرجل شيئًا يذكر في مجال تحسين حياة النساء على الصعيد العالمي. بل إن هذه الدعوة لا تطرح استراتيجيات واضحة أو حلولاً جادة لمشاكل النساء. حيث تنحصر أعمالها بصورة رئيسية في حملات التوعية، والدعوات لإجراء تغييرات في هذه الإستراتيجية أو ذلك القانون، أو المطالبة بالمزيد من المساواة بين الجنسين، ما يمكن وصفه دون مبالغة بأنه أقرب ما يكون إلى "جَلد فرسٍ ميّت".

إن النساء في الغرب غارقات حتى رقابهن في المراسيم والقوانين التي تنص على المساواة بين الجنسين. فقد كرّست المملكة المتحدة جملة قوانين، منها قانون عدم التمييز لعام 1975، وقوانين المساواة للعامين 2006 و 2010، كما توجد لديها هيئة للمساواة وحقوق الإنسان ووزارة للمساواة. وعلى الرغم من ذلك، ما زال التمييز والعنف ضد النساء واستغلالهن في تصاعد مستمر في المجتمع. وما زال دعاة المساواة بين المرأة والرجل فيها مصابين بالدوار جرّاء مسح الوكالة الأوروبية للحقوق الأساسية الأخير الذي وجد أن 44% من النساء في البلاد قد واجهن عنفاً جسدياً أو جنسياً منذ سن الخامسة عشرة. وثالثاً، إن وجود هذا الكمّ الكبير المفرط من النظريات والفلسفات التي تدور حول مساواة المرأة بالرجل (بتوجهاتها الليبرالية والراديكالية والنضالية والسوداء والاشتراكية والمحافظة، على سبيل المثال لا الحصر)، إلى جانب تغييرات هذه الدعوة لجلدها في الموجات الأولى والثانية والثالثة عبر العقود الماضية، ليشير إلى الحيرة والخلط الأزلي بشأن ما ينبغي أن تكون عليه أدوار المرأة وحقوقها في الحياة وفي المجتمع. أو كما عبر عنه أحد كتاب صحيفة الغارديان حينما قال "ليس ثمة من نموذج معايرة لإيجاد فارق." وأخيراً، لقد كانت أفكار مساواة المرأة بالرجل هي سبب الكثير من وجوه عدم الإنصاف التي عانت منها النساء عبر السنين. فقد حمّلت مقولة تقوية النساء من خلال تشغيلهن أعباءً غير منصفة على كواهل النساء، إذ أجبرتهن على أن يكنّ كاسبات للرزق ومدبّرات منزل لأسرهن في آنٍ معاً، ما أدى إلى إصابتهن بالتوتر وارتفاع نسب الاكتئاب بينهن. وإلى جانب هذا كله، فقد شاركت الكثير من الحركات الداعية لمساواة المرأة بالرجل في جريمة الوقوف إلى جانب الأنظمة الدكتاتورية التي تخدم أهدافها العلمانية كما يثبت تاريخ العديد من الجماعات الداعية لمساواة المرأة بالرجل في تونس مصر، وذلك سواء من خلال سكوتها على المذابح وزجّ الأبرياء في السجون أو من خلال العمل النشط معها للتمكين لها في الحكم. وهذا ما كان عليه حال المجلس القومي للمرأة في مصر، ذلك المجلس العلماني الذي يعدّ داعماً قوياً للنظام العسكري الوحشي المحارب للإسلام في البلاد.


ولقد قال أحد الكتاب في معرض حديثه عن أنواع الكفاح الكثيرة التي تنتظر المرأةَ لخوضها لكي تحقق احترامها وتصل إلى حقوقها "إن تحقيق العدالة للمرأة سيكون عملاً تدرُّجياً لأمد طويل." إلا أنه إذا ما كانت أفكار المساواة بين المرأة والرجل، كالمساواة بين الجنسين، هي الأدوات والوسائل التي تُستخدم لتحقيق هذه الرؤية، فستكون تلك صورة لن يُكتب لها الاكتمال أبداً. إن تطبيق الإسلام في دولة الخلافة، التي تنظر إلى كرامة المرأة وحقوقها نظرة إجلال وتعمل على صونها في جميع الأوقات، والعيش في ظل أنظمة تصلح للإنسان وتُصلحه وتوجد الطمأنينة والأمان تحت حاكم عادل، هو وحده الكفيل باقتلاع أسباب هذا الكم الهائل من المشكلات التي تواجهها النساء الآن في العالم الإسلامي، وإزالة أي ذريعة لنشوء هذه الكثرة الكاثرة من الحركات المنادية بحقوق المرأة، من جذورها. فالدولة الإسلامية هي الدولة التي تميزت بحق بتاريخ مجيد وطويل لا يدانيه تاريخ في صون كرامة المرأة وحقوقها، ما حذا بواحدة من الرحّالة الأوروبيين في القرن 18، هي الليدي كرافين، إلى القول عن الخلافة العثمانية "لقد صنع الأتراك في تعاملهم مع بنات جنسنا مثالاً ونموذجاً يحتذى للأمم قاطبة".



كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
الدكتورة نسرين نواز
عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from اخبار

اظهارات نتانیاهو درباره "اسرائیل بزرگ" اعلان جنگ است که پیمان‌ها را لغو و به سبب آن ارتش‌ها به حرکت درمی‌آیند و غیر از آن خیانت است

بیانیه مطبوعاتی

اظهارات نتانیاهو درباره "اسرائیل بزرگ" اعلان جنگ است

که پیمان‌ها را لغو و به سبب آن ارتش‌ها به حرکت درمی‌آیند و غیر از آن خیانت است

این هم جنایتکار جنگی نتانیاهو که آن را به صراحت و بدون تأویلی که به نفع حاکمان عرب سازشکار و بلندگوهایشان باشد، اعلام می‌کند و در مصاحبه با کانال عبری i24 می‌گوید: «من در مأموریت نسل‌ها و با تفویض تاریخی و روحانی هستم، من به شدت به رؤیای اسرائیل بزرگ، یعنی رؤیایی که شامل فلسطین تاریخی و بخش‌هایی از اردن و مصر می‌شود، باور دارم.» پیش از او جنایتکار سموتریچ نیز با اظهارات مشابه بخش‌هایی از کشورهای عربی اطراف فلسطین از جمله اردن را ضمیمه کرده بود، و در همین راستا، دشمن اول اسلام و مسلمانان، رئیس جمهور آمریکا، ترامپ، به او چراغ سبز برای گسترش داد و گفت: «اسرائیل در مقایسه با این توده‌های عظیم زمینی، لکه کوچکی است و تعجب کردم که آیا می‌تواند زمین‌های بیشتری به دست آورد، زیرا واقعاً بسیار کوچک است.»

این اظهارات پس از اعلام رژیم یهود مبنی بر قصد خود برای اشغال نوار غزه پس از اعلام کنست مبنی بر الحاق کرانه باختری و گسترش شهرک سازی و بدین ترتیب، پایان دادن به راه حل دو دولتی در واقعیت، و همچنین اظهارات امروز سموتریچ در مورد طرح شهرک سازی عظیم در منطقه "E1" و اظهارات او در مورد جلوگیری از تشکیل دولت فلسطین است که به هر امیدی به یک کشور فلسطینی پایان می‌دهد.

این اظهارات به منزله اعلام جنگ است، این رژیم مسخره جرات انجام آن را نداشت اگر رهبرانش کسی را می‌یافتند که آنها را ادب کند و به تکبرشان پایان دهد و پایانی برای جنایات مستمر آنها از زمان ایجاد رژیمشان و گسترش آن با کمک غرب استعمارگر و خیانت حاکمان مسلمان بگذارد.

دیگر نیازی به بیانیه‌هایی نیست که دیدگاه سیاسی او را واضح‌تر از آفتاب در رابعه النهار نشان دهد، و آنچه در واقعیت در حال وقوع است با پخش مستقیم تجاوزات رژیم یهود در فلسطین و تهدید به اشغال بخش‌هایی از سرزمین‌های مسلمانان در اطراف فلسطین از جمله اردن، مصر و سوریه و اظهارات رهبران جنایتکار آن، تهدیدی جدی است که نباید ادعاهای بیهوده‌ای تلقی شود که تندروها در دولت او آن را پذیرفته‌اند و وضعیت بحرانی آن را منعکس می‌کند، همانطور که در بیانیه وزارت خارجه اردن آمده است که طبق معمول به محکوم کردن این اظهارات بسنده کرد، همانطور که برخی از کشورهای عربی مانند قطر، مصر و عربستان سعودی انجام دادند.

تهدیدات رژیم یهود، بلکه جنگ نسل کشی که در غزه مرتکب می‌شود و الحاق کرانه باختری و نیاتش برای گسترش، متوجه حاکمان اردن، مصر، عربستان سعودی، سوریه و لبنان است، همانطور که متوجه مردم این کشورهاست. اما حاکمان، امت حداکثر واکنش‌های آنها را که محکومیت و استنکار و درخواست از نظام بین‌المللی و همسویی با معاملات آمریکایی برای منطقه است، به رغم مشارکت آمریکا و اروپا در جنگ رژیم یهود علیه مردم فلسطین، شناخته‌اند و آنها جز اطاعت از آنها چیزی ندارند و عاجزتر از آن هستند که بدون اجازه یهود قطره‌ای آب به کودک در غزه برسانند.

اما مردم خطر و تهدیدات یهود را واقعی می‌دانند و نه اوهام بیهوده‌ای که وزارت خارجه اردن و عربی برای شانه خالی کردن از پاسخ واقعی و عملی به آن ادعا می‌کنند و حقیقت وحشیگری این رژیم را در غزه می‌بینند، پس برای این مردم و به ویژه اهل قدرت و بازدارندگی در آن و به طور خاص ارتش‌ها جایز نیست که در پاسخ به تهدیدات رژیم یهود حرفی نداشته باشند، اصل در ارتش‌ها همانطور که روسای ستاد آنها ادعا می‌کنند این است که برای حفاظت از حاکمیت کشورشان هستند، به ویژه هنگامی که می‌بینند حاکمانشان با دشمنانشان که کشورشان را به اشغال تهدید می‌کنند، همدستی می‌کنند، بلکه باید از 22 ماه پیش به یاری برادران خود در غزه می‌شتافتند، مسلمانان یک امت واحد هستند بدون مردم که مرزها و تعدد حاکمان آنها را از هم جدا نمی‌کند.

خطابه‌های مردمی جنبش‌ها و عشایر در پاسخ به تهدیدات رژیم یهود، تا زمانی که پژواک خطابه‌هایشان باقی بماند باقی می‌ماند و سپس به سرعت از بین می‌رود، به ویژه هنگامی که با واکنش‌های محکومیت توخالی وزارت خارجه و حمایت از نظام همسو شود، اگر نظام برای انجام اقدامی عملی که منتظر دشمن در خانه خود نباشد، بلکه خود برای نابودی آن و کسانی که بین او و آنها حائل می‌شوند حرکت کند، مهار نشود، خداوند متعال فرمود: ﴿وَإِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْخَائِنِينَ﴾ و کمترین کاری که کسی که ادعا می‌کند در کمین رژیم یهود و تهدیدات آن است، می‌تواند انجام دهد این است که با لغو پیمان خائنانه وادی عربه و قطع همه روابط و توافقنامه‌ها با آن، نظام را مهار کند، در غیر این صورت خیانت به خدا و رسول و مسلمانان است، با این حال، راه حل مسائل مسلمانان برپایی دولت اسلامی آنها بر منهج نبوت است، نه تنها برای از سرگیری زندگی اسلامی، بلکه برای نابودی استعمارگران و حامیان آنها.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ

دفتر رسانه‌ای حزب التحریر

در ولایت اردن

الرادار: چه کسی مسالمت‌آمیز شکایت کند مجازات می‌شود و چه کسی سلاح حمل کند و بکشد و حریم‌ها را نقض کند، قدرت و ثروت برای او تقسیم می‌شود!

الرادار شعار

2025-08-14

الرادار: چه کسی مسالمت‌آمیز شکایت کند مجازات می‌شود و چه کسی سلاح حمل کند و بکشد و حریم‌ها را نقض کند، قدرت و ثروت برای او تقسیم می‌شود!

به قلم استاد/غاده عبدالجبار (ام اواب)

هفته گذشته، دانش‌آموزان مدارس ابتدایی در شهر کریمه در ایالت شمالی، در اعتراض به قطع برق برای چندین ماه در یک تابستان سوزان، تحصن مسالمت‌آمیزی برگزار کردند که منجر به فراخوانی معلمان توسط سازمان اطلاعات عمومی در کریمه در منطقه مروی در شمال سودان در روز دوشنبه شد، پس از مشارکت آنها در تحصن در اعتراض به قطع برق برای حدود 5 ماه در این منطقه. عایشه عوض، مدیر مدرسه عبیدالله حماد، به سودان تریبون گفت: «سازمان اطلاعات عمومی او و 6 معلم دیگر را احضار کرده است» و اظهار داشت که اداره آموزش در واحد کریمه، تصمیمی برای انتقال او و وکیل مدرسه، مشاعر محمد علی، به مدارس دیگری که در فواصل دور از واحد قرار دارند، به دلیل شرکت در این تحصن مسالمت‌آمیز، صادر کرده است، و توضیح داد که مدرسه ای که او و وکیل مدرسه به آن منتقل شده اند، برای رسیدن به آن روزانه به 5000 (واحد پول) برای جابجایی نیاز است، در حالی که حقوق ماهانه او 140 هزار (واحد پول) است. (سودان تریبون، 2025/08/11)

توضیح:


چه کسی مسالمت آمیز شکایت کند و با احترام در مقابل دفتر مسئول بایستد و پلاکاردها را بالا ببرد و خواستار ساده ترین عناصر زندگی شرافتمندانه شود، تهدیدی برای امنیت تلقی می شود، پس احضار می شود و مورد تحقیق قرار می گیرد و به طریقی مجازات می شود که طاقت آن را ندارد، اما چه کسی سلاح حمل کند و با خارجیان تبانی کند، پس بکشد و حریم ها را نقض کند و ادعا کند که می خواهد حاشیه نشینی را از بین ببرد، این جنایتکار مورد تکریم قرار می گیرد و وزیر می شود و سهمیه ها و سهم ها در قدرت و ثروت به او داده می شود! آیا در میان شما مرد رشیدی نیست؟! چه شده است شما را، چگونه قضاوت می کنید؟! این چه اختلالی در موازین است و این چه معیارهای عدالتی است که این افراد که ناگهانی بر کرسی های قدرت نشسته اند، دنبال می کنند؟


اینها هیچ ارتباطی با حکومت ندارند و هر فریادی را علیه خود می دانند و فکر می کنند که ترساندن رعیت بهترین راه برای تداوم حکومت آنهاست!


سودان از زمان خروج ارتش انگلیس، با یک نظام واحد با دو چهره حکومت کرده است، نظام سرمایه داری است و دو چهره آن دموکراسی و دیکتاتوری هستند، و هیچ یک از این دو چهره به آنچه اسلام رسیده است، نرسیده است، اسلامی که به همه رعایا؛ مسلمان و کافر، اجازه می دهد از سوء سرپرستی شکایت کنند، بلکه به کافر اجازه می دهد از سوء اجرای احکام اسلام بر او شکایت کند و رعیت باید حاکم را برای کوتاهی اش محاسبه کند، همانطور که باید احزاب را بر اساس اسلام برای محاسبه حاکم ایجاد کند، پس کجا هستند این متنفذین، که امور رعیت را با ذهنیت جاسوسانی که با مردم دشمنی می ورزند، اداره می کنند، از سخن فاروق رضی الله عنه: (خداوند رحمت کند کسی را که عیب هایم را به من هدیه دهد)؟


و با داستانی از خلیفه مسلمین معاویه به پایان می برم تا برای امثال اینها که معلمان را به خاطر شکایتشان مجازات می کنند، باشد که چگونه خلیفه مسلمین به رعیت خود می نگرد و چگونه می خواهد آنها مرد باشند، زیرا قدرت جامعه قدرت دولت است و ضعف و ترس آن ضعف دولت است اگر بدانند؛


روزی مردی به نام جاریه بن قدامه سعدی بر معاویه وارد شد و او در آن زمان امیرالمومنین بود و سه وزیر از قیصر روم نزد معاویه بودند، معاویه به او گفت: "آیا تو با علی در تمام مواضعش تلاش نکردی؟" جاریه گفت: "علی را رها کن، خدا روی او را گرامی بدارد، ما از زمانی که او را دوست داشتیم از او متنفر نشدیم و از زمانی که به او نصیحت کردیم به او خیانت نکردیم". معاویه به او گفت: "وای بر تو ای جاریه، چقدر نزد خانواده ات خوار بودی که تو را جاریه نامیدند...". جاریه در پاسخ به او گفت: "تو نزد خانواده ات خوارتر هستی که تو را معاویه نامیدند، و او سگی است که جفت گیری کرد و زوزه کشید، پس سگ ها زوزه کشیدند". معاویه فریاد زد: "ساکت باش مادر نداشته باشی". جاریه پاسخ داد: "بلکه تو ساکت باش ای معاویه، مادری دارم که مرا برای شمشیرهایی به دنیا آورده است که با آنها با تو روبرو شدیم، و ما به تو گوش و اطاعت دادیم تا در میان ما بر اساس آنچه خداوند نازل کرده است، حکومت کنی، پس اگر وفا کنی، به تو وفا می کنیم، و اگر روی گردانی، پس ما مردانی سخت و زره هایی گشاده را ترک کرده ایم، آنها تو را رها نمی کنند که به آنها تعدی کنی یا آزارشان دهی". معاویه بر سر او فریاد زد: "خداوند امثال تو را زیاد نکند". جاریه گفت: "ای مرد، حرف خوبی بزن و ما را رعایت کن، زیرا بدترین چوپانان نابودگر هستند". سپس خشمگینانه بدون اجازه بیرون رفت.


سه وزیر به معاویه نگاه کردند، یکی از آنها گفت: "قیصر ما را هیچ یک از رعایایش جز در حالی که رکوع می کند و پیشانی اش را به پایه های تختش می چسباند، خطاب نمی کند، و اگر صدای بزرگترین خواصش بلند شود، یا نزدیکترین خویشاوندش را ملزم کند، مجازاتش قطعه قطعه کردن عضو یا سوزاندن است، پس چگونه این بادیه نشین جلف با رفتارش خشن است، آمده است تو را تهدید می کند، گویا سرش از سر توست؟". معاویه لبخندی زد، سپس گفت: "من مردانی را اداره می کنم که در راه حق از سرزنش سرزنش کنندگان نمی ترسند، و همه قوم من مانند این بادیه نشین هستند، در میان آنها کسی نیست که برای غیر خدا سجده کند، و در میان آنها کسی نیست که بر ستم سکوت کند، و من بر کسی فضیلتی ندارم مگر به تقوا، و من مرد را با زبانم آزار دادم، پس از من انتقام گرفت، و من آغازگر بودم، و آغازگر ستمکارتر است". بزرگترین وزیران روم گریست تا اینکه ریشش خیس شد، معاویه از او در مورد دلیل گریه اش پرسید، او گفت: "ما تا امروز خودمان را در بازدارندگی و قدرت همتای شما می دانستیم، اما اکنون که در این مجلس آنچه را که دیدم، می ترسم که روزی سلطنت خود را بر پایتخت پادشاهی ما بگسترانید...".


و آن روز در واقع فرا رسید، بیزانس زیر ضربات مردان فرو ریخت، گویی خانه عنکبوت بود. آیا مسلمانان دوباره مرد می شوند، که در راه حق از سرزنش سرزنش کنندگان نمی ترسند؟


فردا برای بیننده نزدیک است، زمانی که حکومت اسلام بازگردد، زندگی زیر و رو می شود و زمین با نور پروردگارش با خلافت راشده بر منهاج نبوت روشن می شود.

آن را برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر نوشتم
غاده عبد الجبار - ایالت سودان

منبع: الرادار