سوریه بین معضل انقلاب های داخلی و کمین یهود
خبر:
گروهی از فرقه دروزی در سویداء در مواجهه با دولت سوریه که پس از فرار بشار اسد و ورود انقلابیون به دمشق تشکیل شد، به حرکت درآمدند. در همان زمان، رژیم یهود برای حمایت از جنبش فرقه ای در سویداء، ضربات سختی به دمشق وارد کرد.
نظر:
از زمانی که انقلاب سیزده ساله توانست به دمشق برسد و پس از فرار بشار، اولین دولت خود را تشکیل دهد، شورش ها برای جلوگیری از ثبات سوریه فروکش نکرد و این اقدامات جنایتکارانه دور از فکر و برنامه ریزی رژیم یهود نبود. بارزترین مداخله او در حوادث اخیر سویداء بود، جایی که ضربات سختی را به مرکز دمشق وارد کرد و وزارت دفاع، ستاد کل و کاخ مردم را هدف قرار داد. پیش از این نیز از حوادث لاذقیه و ساحل سوریه که اکثریت فرقه علوی در آن ساکن هستند، دور نبود. و مانند آن چیزی است که مربوط به جنبش قسد کردی است که تا کنون آرام نشده است، مگر چیزی شبیه آرامش قبل از طوفان.
با وجود صحبت های مداوم در مورد ثبات ژئوپلیتیکی خاورمیانه که آمریکا به دنبال آن است و دولت یهود به آن افتخار می کند، اما این ثبات با انواع بسیاری از ناآرامی ها، جنگ ها و ویرانی های سیستماتیک همراه است، همانطور که در غزه و کرانه باختری و در ایران رخ می دهد. سوریه با وجود ظلم و ستمی که به آن وارد شده و قرار گرفتن در معرض جنگ ها و توطئه ها، از توانایی و انرژی کافی برای برخاستن و پیشرفت سریع برای تصدی جایگاه شایسته خود و تاریخ شام، قلب سرزمین های مسلمانان برخوردار است. امروز، پس از سیزده سال انقلاب، ناآرامی، کشتار و آوارگی، دشمنان امت، یهود و کسانی که پشت سر آنها آمریکا و اروپا هستند، گمشده خود را در شکنندگی وضعیت در سوریه یافتند و از این شرایط برای ایجاد فتنه و دعوت به تجزیه و پراکندگی سوء استفاده کردند، به طوری که سوریه به مجموعه ای از کانتون های فرقه ای و نژادی تقسیم شده بین دروزی ها، علوی ها و کردها تبدیل شود و آنچه باقی می ماند نیروی محرکه خود را ندارد، بلکه موجودیتی است که قادر به حرکت نیست و از همه طرف توسط موجودیت هایی که دشمنان آن را به عنوان چشمان خود می سازند، از شمال شرقی تا ساحل غربی و جنوب شرقی احاطه شده است. چه این موجودیت ها مستقل باشند و دولت هایی را تشکیل دهند، همانطور که در مورد لبنان بود، یا موجودیت هایی که در یک فدراسیون متحد شده اند، همانطور که در مورد عراق با شمال کردی وجود دارد، هر شکلی از تقسیم که باشد، مصیبت بر مصیبت است و دردی بر درد.
امروز وظیفه نظام حاکم در سوریه است که دست خود را از بازی های آمریکا و ترکیه دور کند. اینها در نگاه نفرت انگیز خود به شام که از زمان دولت اموی و در طول دوره خلافت از آنها جدا نشده است، تفاوتی ندارند. آمریکا اهمیتی نمی دهد که سوریه به دولت ها یا موجودیت ها تقسیم شود و ترکیه نیز تکان نخواهد خورد، تا زمانی که آمریکا آن را در خاورمیانه جدید نقش دهد.
اما حاکمان سوریه امروز هنوز تحت سلطه وحشت سال های گذشته و امید به جلوگیری از خشم بازیگران بزرگ و توهم پیروی از آمریکا و ترکیه هستند که آنها را از فجایع سیاسی و نظامی نجات خواهد داد. آنها درک نکردند که آنچه در طول 14 سال گذشته به آنها رسیده است، چیزی جز ساخته آمریکا، تبانی ترکیه، تامین مالی بسیاری از کشورهای عربی و جنایات رژیم یهود نبوده است. چگونه اینها می توانند امروز حامی و یاور وحدت سوریه باشند که از آن وحدت کل امت می تواند ناشی شود؟!
امروز شبح تجزیه بسیاری از کشورهای مسلمان را چه در سوریه، چه در عراق، چه در سودان، چه در لیبی و حتی در پاکستان تعقیب می کند. و این فقط یک خواسته نزد آمریکا و یهود نیست، بلکه مکر شب و روز، برنامه های بی وقفه و کارهای خستگی ناپذیر است. این اعمال آرام نخواهد شد و این مکر به اهلش باز نخواهد گشت، مگر اینکه اهل این سرزمین ها و بقیه کشورهای مسلمان به عقیده خود و نظام ها و احکامی که از آن ناشی می شود و امنیت ذاتی و حمایت مطلقی که در آن وجود دارد، بازگردند تا نیرنگ آمریکا و مزدوران، پیروان و متحدانش را به خودشان برگردانند. و خداوند یاری کننده کسی است که از دین و دستوراتش پیروی کند و اوست غالب بر بندگانش.
﴿وَاللهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾
نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر
د. محمد جیلانی
