بیانیه مطبوعاتی

موقفی با گرامیداشت یاد دو انقلاب سپتامبر

یکی لائیسیته را به یمن وارد کرد و دیگری برای تثبیت آن دعوت می کند!

در ماه سپتامبر/سپتامبر هر سال، یمن با دو مناسبت روبرو می شود. اولی 1962/9/26 است که سالگرد سرنگونی نظام سلطنتی در شمال یمن است و دومی 2014/9/21 است که سالگرد ورود حوثی ها به صنعا است که منجر به کنترل آنها بر استان های شمالی شد.

مناسبت اول توسط به اصطلاح مشروعیت - به ویژه احزاب کنگره و تجمع اصلاح یمنی و بقیه احزاب متحد با آنها - و بلندگوهای رسانه ای و پیروان آنها، به عنوان منبعی برای حمله به جنبش حوثی و دعوت از مردم برای خروج علیه آنها تلقی می شود، به طوری که آنها را امتداد حکومت امامی قبل از سال 1962 می دانند، و تضاد شگفت انگیز این است که انقلاب 1962 مردم یمن را نجات نداد، بلکه آنها را به غرب کافر تسلیم کرد.

اما مناسبت دوم؛ سالگرد ورود حوثی ها به صنعا، که هر سال آن را جشن می گیرند، منجر به اجرای اسلام نشد، بلکه به همان روش قبلی در اجرای نظام جمهوری سکولار ادامه داد و فقط اسلام را به عنوان شعار خود تحت عنوان راهپیمایی قرآنی بالا برد!

در این دو مناسبت سر و صدای رسانه ای بلند می شود و بر ما در دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت یمن واجب است که گرد و غبار آن را برای اهل ایمان و حکمت برطرف کنیم، پس دو انقلاب در چه چیزی با هم مشترک هستند و آیا با هم اختلاف دارند؟!

دو انقلاب مرزهای سایکس پیکو را تجلیل می کنند، مرزهایی که بین یمن، حجاز، شام، عراق، مصر، الجزایر... و غیره از کشورهای مسلمان ترسیم و تثبیت کرده اند، کشورهایی که با وجود وضعیتی که خلافت به آن رسیده و به مرد بیمار معروف شده است، زیر یک پرچم مسلمانان باقی ماندند، یعنی رابطه ملی منحطی را که امت را پاره پاره کرده و امروز در سایه کشتارها و خونریزی ها از یاری فرزندانش در سرزمین مبارک فلسطین باز می دارد، تقدیس کردند. امروز امت مشتاق کندن یهود است و آنچه مانع آن می شود، همین مرزهای ملی است که غرب کافر بین آنها کاشته است، خداوند متعال فرمود: ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ﴾ و خداوند سبحان تفرقه بین مسلمانان را حرام کرده و فرموده است: ﴿وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَلَا تَفَرَّقُوا﴾ پس ما امتی واحد بدون مردم هستیم و باید رابطه ای که بین ما پیوند می زند، عقیده اسلامی در سایه دولتی واحد و حاکمی واحد باشد.

دو گروه انقلاب پرچم سایکس پیکو را بالا می برند، آن را تقدیس می کنند و تجلیل می کنند، و این به استعمار خدمت می کند، چه بدانند و چه ندانند، و کسی را که آن را به زمین می اندازد محاکمه می کنند، در حالی که این یک قانون استعماری غربی است، و این پرچمی که دو طرف آن را تقدیس می کنند، پرچم جاهلیت کورکورانه تعصب آمیز است که نماینده مسلمانان نیست و از عقیده اسلامی ناشی نمی شود، بلکه دو طرف برای کاشتن تقدس آن در بین نسل ها تلاش کرده اند. مسلمانان در یمن باید بدانند که پرچم سایکس پیکو پرچم تعصب آمیز جاهلیت نفرت انگیزی از بقایای استعمار است، رسول خدا ﷺ ما را از بلند کردن و دعوت به آن بر حذر داشته است، پس ﷺ فرمود: «آن را رها کنید که بدبو است»، و فرمود: «از ما نیست کسی که به سوی تعصب دعوت کند»، در مقابل، دولت اسلامی لوأ و پرچم هایی دارد. لوأ سفید است که روی آن لا إله إلا الله محمد رسول الله با خط سیاه نوشته شده است، زیرا «پیامبر ﷺ روز فتح مکه وارد شد در حالی که لوأ او سفید بود» ابن ماجه از طریق جابر روایت کرده است، و پرچم سیاه است که روی آن لا إله إلا الله محمد رسول الله با خط سفید نوشته شده است، رسول خدا ﷺ فرمود: «فردا پرچم را به مردی می دهم که خدا و رسولش را دوست دارد و خدا و رسولش او را دوست دارند، پس آن را به علی داد» متفق علیه، آیا رسول خدا ﷺ پرچم سایکس پیکو را به علی داد؟!

انقلاب اول دین را از زندگی جدا کرد، و انقلاب دوم آن جدایی را حفظ کرد، و به اصل اسلام بازنگشت، دینی که از دولت جدا نیست، بلکه کشور را زیر بار سازمان ملل متحد، حامی نظام سکولار، قرار دادند، زیرا علی صالح هلاک شده گوش های ما را کر کرد، و امروز به اصطلاح مشروعیت با تمام طیف هایش، با عمل به میثاق های سازمان ملل متحد، و آنچه العلیمی در سخنرانی روز پنجشنبه 2025/9/25 در سازمان ملل متحد گفت (...شما و ما با هم متعهد شدیم که این سازمان امانت دار کرامت انسانی و حق مردم در زندگی شرافتمندانه، امنیت، توسعه و صلح باشد... و افزود زمان آن فرا رسیده است که یک ائتلاف بین المللی برای رهایی یمن از تروریسم راه اندازی شود)، او اینگونه سازمان ملل متحد را توصیف کرد در حالی که می داند شریک جرم در تمام مصایبی است که بر یمن و سایر کشورهای مسلمان وارد شده و آنچه امروز در غزه رخ می دهد. در مقابل، مهدی المشاط روز سه شنبه 2025/06/17م گفت: "هیچ میثاق بین المللی وجود ندارد که به کسی اجازه دهد سگ هار خود را بر هر کس که می خواهد رها کند، میثاق سازمان ملل متحد قرارداد تنظیم کننده روابط بین کشورها است و اجازه نخواهیم داد از آن تجاوز شود." و این فراخوانی صریح برای دور انداختن شریعت خدا و پناه بردن به طاغوت است، کسانی که خداوند درباره آنها فرموده است: ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحَاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلاَلاً بَعِيداً﴾، و کافی بود که به این فرموده خداوند پاسخ دهند: ﴿وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ﴾.

اسلام عقیده ای روشن و صریح است؛ لا إله إلّا الله محمد رسول الله، که از آن نظامی ناشی می شود که تمام امور زندگی سیاسی، اقتصادی، روابط بین الملل... و غیره را تنظیم می کند، و پرچم آن عقاب است. دولت اسلام شامل نجد، حجاز، یمن، عراق، مصر و شام شد، و گسترش یافت تا به اندلس در غرب، اندونزی در شرق، چچن و کریمه در شمال و صحرای بزرگ در جنوب رسید، و از روابط ملی، قومی و نژادی منحط فراتر رفت، تمام آن روابط برای تفرقه انداختن بین مسلمانان، و بازداشتن و منع آنها از اجتماع زیر امر یک خلیفه وضع شده اند، ﷺ فرمود: «هرگاه با دو خلیفه بیعت شد، دیگری را بکشید» و باید حاکمیت از آن شریعت باشد، و قدرت از آن امت، که آن را در دست کسی می گذارد که با او بر اساس حکومت بر اسلام در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت بیعت می کند. خداوند متعال فرمود: ﴿اِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ﴾، و ﷺ فرمود: «سپس خلافتی بر منهاج نبوت خواهد بود». پس ای اهل ایمان، از پیروی از هر ناعقی بپرهیزید.

دفتر رسانه ای حزب التحریر

در ولایت یمن