بطری غذای پلاستیکی: قهرمانی برخی و خیانت دیگران
(مترجم)
خبر:
در روزهای اخیر، رسانه های اجتماعی پر از تصاویر و ویدئوهایی از مسلمانان مصری بود که بطری های پلاستیکی را با غذا پر می کردند و به دریا می انداختند تا به سواحل غزه برسد.
توضیح:
یک مسلمان هنگام خواندن این پست ها، احساسات متضادی را تجربه می کند. از یک طرف، خوشحالیم که امت اسلامی زنده است و همانطور که پیامبر (ص) فرمود: «مَثَلُ الْمُؤْمِنِينَ فِي تَوَادِّهِمْ وَتَرَاحُمِهِمْ وَتَعَاطُفِهِمْ مَثَلُ الْجَسَدِ إِذَا اشْتَكَى مِنْهُ عُضْوٌ تَدَاعَى لَهُ سَائِرُ الْجَسَدِ بِالسَّهَرِ وَالْحُمَّى». بخاری و مسلم
در سایه حکومت سرکوبگر السیسی، که هرگونه اعتراض علیه محاصره خائنانه خود بر نوار غزه را ممنوع می کند، مردم مصر راه های بیشتری برای حمایت از برادران خود در غزه بر اساس فرصت های موجود پیدا می کنند.
از سوی دیگر، این تصاویر میزان خیانت حاکمان مسلمان، اعم از عرب و غیر عرب را نشان می دهد که مانند مجسمه های ساکت، با بی تفاوتی و سهل انگاری شرم آوری پاسخ دادند، علی رغم اینکه توانایی های اقتصادی و سیاسی عظیمی در اختیار دارند و مهمتر از همه، توانایی های نظامی که کشورهای مسلمان از آن برخوردار هستند.
آنها به جای کمک به برادران ستم دیده خود در فلسطین، ترجیح دادند که حامی دشمنانشان باشند و این امر مسلمانان را محدود کرده و مانع از حرکت آنها می شود. برخی از آنها آشکارا در این درگیری از یهودیان حمایت کردند، در حالی که برخی دیگر، به ویژه مصر، تبانی می کنند. همچنین حاکمانی بودند که اعلام کردند در کنار مردم فلسطین ایستاده اند، اما تقریباً دو سال است که تنها سعی کرده اند نظام بین المللی را به خاطر آنچه اتفاق می افتد شرمنده کنند و به قوانین بین المللی و قطعنامه های سازمان ملل در مورد فلسطین متوسل شوند!
در اینجا، می خواهم توجه را به تفاوت ارزیابی هر عمل دفاع از مسلمانان با توجه به عامل آن جلب کنم.
به عنوان مثال، پرتاب یک بطری مخلوط به دریا توسط یک مسلمان عادی به امید رسیدن آن به سواحل غزه، برای کاهش محاصره غذایی، هرچند اندک، عملی است که شایسته ستایش است، زیرا مظهری از تقوا و برادری اسلامی است.
همچنین، دعا برای مسلمانان غزه، یا اختصاص مبلغی برای خرید قربانی در عید قربان برای ذبح در فلسطین، یا انتشار یا بازنشر در رسانه های اجتماعی برای محکوم کردن آنچه دشمنان این امت انجام می دهند، بدون شک از حسنات صاحب آن در روز قیامت محسوب می شود.
با این حال، همین اقدامات زمانی که توسط حاکمان کشورهای اسلامی مانند مصر، اردن، پاکستان و ترکیه انجام شود، یا بهتر است بگوییم به آن محدود شود، خیانت به اسلام و مسلمانان محسوب می شود.
بیایید آنچه را که اتفاق می افتد با مثال ساده زیر مقایسه کنیم:
تصور کنید وضعیتی که در آن یک غریبه شروع به کتک زدن همسایه شما در خیابان می کند، و دو نفر در پاسخ به سر و صدا از خانه های خود بیرون می آیند.
اولین نفر مادربزرگ پیری است که شروع به فریاد زدن و درخواست کمک از دیگران برای جدا کردن دعوا کنندگان می کند و همچنین شروع به یادآوری ترس از خدا و انسانیت متجاوز می کند تا از کتک زدن دست بردارد.
دومین نفر یک جوان ورزشکار قوی هیکل است که از کودکی کشتی می گیرد. ظاهر او به تنهایی نشان می دهد که او می تواند خونریزی را بدون زحمت زیاد پایان دهد. با این حال، او از قدرتی که خداوند متعال به او داده است استفاده نمی کند و تصمیم می گیرد فقط به یادآوری انسانیت متجاوز بسنده کند.
کدام یک شایسته ستایش است و کدام یک شایسته انتقاد؟ فکر می کنم پاسخ واضح است.
البته، مسئولیت فرزندان این امت با توجه به توانایی های هر مسلمان متفاوت است. نمی توان یک شیخ در آستانه مرگ را با جوانی در اوج جوانی مقایسه کرد. همچنین نمی توان یک مسلمان عادی را با حاکم یک کشور اسلامی که ارتش آن دومین ارتش بزرگ در ناتو است مقایسه کرد.
به عنوان مثال، حاکمی که ارتش او دومین ارتش در ناتو است، در تجمع حمایتی از فلسطین که صدها هزار مسلمان را گرد هم آورده بود، خود را به پیرزنی ناتوان تشبیه کرد که همسایه اش را در حال کتک خوردن می بیند، سپس به آرامی، به معنای واقعی کلمه گفت: "غرب مسئول اصلی کشتاری است که در غزه رخ می دهد"، "ما برای هر غیرنظامی متاسفیم، اما اسرائیل اهمیتی نمی دهد"!
بدون شک چنین کلماتی که از یک مسلمان عادی صادر می شود، بیانگر برادری اسلامی است و شایسته ستایش است، اما همین کلمات که از یک حاکم صادر می شود، چیزی جز خیانت نیست و شایسته محکومیت از سوی مسلمانان است.
متاسفانه، نادر نیست که برخی از مسلمانان با سخنان محکوم شده خطاب به رژیم یهود از زبان این حاکمان موافقت می کنند، در حالی که این سخنان و این کلمات که در جوهر خود پوچ هستند، به هیچ وجه با پتانسیلی که خداوند متعال به این حاکم برای محافظت از منافع امت داده است، مطابقت ندارد.
خداوند متعال در قرآن کریم می فرماید: ﴿مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ﴾!
نوشته شده برای رادیو دفتر اطلاع رسانی مرکزی حزب التحریر
فضل امزایف
رئیس دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر در اوکراین
