غزه او د امت راویښېدنه

قرباني د حق دلیل دی

تېر دوه کاله د دې لپاره کافي وو چې غزه د امت په ضمیر کې د اسلام د هغه زړه په توګه چې وینې بهېږي خو نه دی مات شوی، ونقاشي. له دوو کلونو وژنې، لوږې او ورانۍ څخه دا څرګنده شوه چې بمونه کورونه نړولی شي خو د مومن امت اراده نه شي ماتولی. اشغالګرو د غزې د خلکو د فنا کولو هڅه وکړه خو هغوی غرونه شول، د هغوی د رڼا د خاموشولو هڅه یې وکړه خو هغوی لمبه شول، د هغوی د بدنونو د وږي کولو هڅه یې وکړه خو د هغوی ایمان یې ترې وانه خیست.

غزې د هغه څه افلاس ښکاره کړ چې د "متمدن نړۍ" په نوم یادیږي، هغه شعارونه چې د بشري حقونو په اړه یې د خپلې همکارۍ تر بار لاندې تبخیر شول، او د مسلمانو حاکمانو خیانت او د ډیری علماوو چوپتیا یې ښکاره کړه چې امت ته د دروغو حل لارښوونه کوي.

که څه هم غزه یوازینۍ وینه بهېدونکې ټپ نه دی، خو دا یوه یادونه ده چې امت یو بدن دی چې په سوډان، سوریه، کشمیر، د روهینګیا په کمپونو او شینجیانګ (ختیځ ترکستان) او د مسلمانانو په نورو هیوادونو کې وینې بهېږي.

د غزې وینه له یوې غمیزې څخه زیاته شوه؛ دا یوه شهادت دی، دا په نړۍ کې د اسلام د رول د ژوندي کولو لپاره حتمي بیه ده؛ شهادت، لوږه او غم د پیښو پایلې نه دي، بلکې یو داسې بوټی دی چې په هغې کې عزت او بریا رامینځته کیږي.

الله سبحانه وتعالی موږ ته خپل قول یادوي: ﴿آیا ګومان کوئ چې جنت ته به داخل شئ حال دا چې الله لا هغه کسان نه دي معلوم کړي چې له تاسو څخه یې جهاد کړی دی او نه یې صبر کوونکي معلوم کړي دي﴾ [آل عمران: 142].

د غزې د خلکو ثابت قدمي په لویدیځ کې مسلمانانو ته یو رباني پیغام شو: موږ نشو کولی غیر فعال څارونکي پاتې شو؛ زموږ مسؤلیت یوازې دا نه دی چې شاته پاتې شو او د خپلې خوښې او وخت په اساس فعالیت وکړو، بلکې د ظلم او استبداد د ځواکونو سره د مقابلې لپاره ځانونه چمتو کړو، ځکه مبارزه یوازې د غزې د خلکو مبارزه نه ده، بلکې زموږ هم ده.

د دوو دولتونو او د خبرو اترو له لارې د سولې سراب

د غزې د خلکو د قربانیو په مقابل کې، د سیاست په ډګر کې یوه بله مبارزه هم روانه ده. د دوو دولتونو حل دا څرګندوي چې څنګه واشنګټن له ۱۹۵۹ کال راهیسې په احتیاط سره د فلسطینيانو دوسیه د یوې داسې پروژې په توګه چمتو کړې چې کنټرول یې په لاس کې وي: د صهیونیسټي رژیم ساتنه او مسلمانانو ته د "فلسطیني دولت" د ژمنو په ورکولو سره د هغوی ارامول. له کمپ ډیویډ څخه تر اوسلو، د ابراهیم له تړونونو څخه د بایډن او ټرمپ تر وړاندیزونو پورې، جوهر نه دی بدل شوی؛ فلسطینیانو ته له خپلواکۍ پرته جعلي خپلواکه حکومت، له پوځ پرته پولیس، او له حقیقي ځواک پرته بیرغ وړاندې کیږي.

که جمهوري غوښتونکي راشي او که دیموکراتان، سیاست ثابت پاتې کیږي: د اشغال خوندي کول، د مسلمانانو ارامول او امت په بې پایه مذاکراتو کې مصروف ساتل. دلته د وهم جوهر پروت دی: هرکله چې امت د پاڅون هڅه کوي، یوه نوې "حل لاره" راڅرګندیږي لکه اوسلو، د لارې نقشې، د سولې خبرې اترې او د ټرمپ شل ماده ییز پلان، دا ټول د حل لارو ژمنې دي خو د فلج کیدو لامل کیږي. وهمونه د امت د ګمراه کولو او بې هوښه کولو لپاره یوه لار ګرځیدلې ترڅو د هغوی "سوله" د یو حتمي تقدیر په توګه ومني.

غزې موږ ته دا زده کړه راکړه چې ټانکونه په عریضو او غندنو نه درول کیږي، بمونه د ملګرو ملتونو پریکړې نه بندوي، او اراده یوازې ازادي نه راولي. اسلامي امت ډیرې پراخې سرچینې لري؛ له دوه میلیارده مسلمانانو، پراخو شتمنیو او پیاوړو پوځونو څخه برخمن دی. هغه څه چې موږ یې محدودوي هغه بې وزلي یا کمزورتیا نه ده، بلکې د حاکمانو له خوا په لوړه کچه خیانت دی. د ثابت او مرابط امت ازادول د نظامي مداخلې، د لویدیځ استعمار د پاتې شونو او د هغوی د اجیر حاکمانو د لرې کولو له لارې عملي لارو ته اړتیا لري.

تغییر په اصولي وضاحت سره پیل کیږي: د وهمونو ردول، د دروغو رهبرانو ښکاره کول، او د خلافت پیژندل - د الله سبحانه وتعالی له خوا یو فرض - د یو واحد نظام په توګه چې د امت د متحد کولو او چمتو کولو توان لري. د مثال په توګه په تاریخي لحاظ بیت المقدس د اسلام تر واکمنۍ لاندې یو داسې ځای و چې مسلمانان او عیسویان په کې د پیړیو راهیسې په امن کې ژوند کاوه. خو نن ورځ، د سیکولر استعماري نظامونو لاندې، بیت المقدس د وینې تویولو مرکز او نښه ګرځیدلی دی.

هغه غږ چې باید ځواب یې ورکړل شي

په امریکا کې مسلمانان باید لومړی دا درک کړي: د مسلمانانو په هیوادونو کې د ظلم او ځورونې په دوام کې د امریکا رول. ټرمپ او بایډن دواړه په ښکاره ډول صهیونیزم ته وفاداري ښیې، او اشغال ته وسلې او پیسې ورکوي، پداسې حال کې چې په کور دننه د جګړې مخالفت ځپي. دوهم: سیاسي فعالیت یوازې په فشار راوړلو، غوښتنې کولو، دعا کولو او صدقه ورکولو پورې محدود نه دی. دریم: حل لاره نه "د دوو دولتونو حل" دی او نه کومه "د سولې طرحه" چې لویدیځ یې وړاندیز کوي.

پرځای یې، واجبه دا ده چې زموږ اصولي وضاحت ژور کړو، په خپلو ټولنو کې تنظیم شو، او د غزې درد د عدالت لپاره د اسلامي نظام د ژوندي کولو له پراخې پروژې سره وصل کړو. زموږ سیاسي فعالیت باید د غزې د ازادولو لپاره د پوځي مداخلې لپاره د مسلمانانو پوځونو ته بلنه ورکولو باندې تمرکز وکړي. په ورته وخت کې، موږ باید د مسلمانو حاکمانو د لرې کولو او په اسلامي هیوادونو کې د نبوت په طریقه د خلافت د تاسیس لپاره غږ وکړو. زموږ ویناوې او خبرې اترې باید هغه وهمونه چې موږ یې محدودوي مقابله وکړي، او په پورتني حل باندې تمرکز وکړي.

غزه د امت هنداره ده، د هغې کنډوالې زموږ کمزورتیا منعکس کوي، خو د هغې ټینګښت زموږ وړتیاوې هم څرګندوي. د هغې یتیمان زموږ حاکمان غندي او زموږ ضمیر را بیدا کوي. او د هغې ثابت قدمي دا ثابتوي چې حتی د لوږې او محاصرې په وړاندې هم ایمان نه شي ماتیدای.

بیه ګرانه ده، خو جایزه یې لا ګرانه او ستره ده. د امت تقدیر نه "د منځګړیتوب مذاکرات" دي او نه "کمزوری خپلواکه حکومت"، بلکې د هغې تقدیر دا دی چې یو ځل بیا د یو مخلص مشر تر مشرۍ لاندې راپورته شي، ترڅو بشریت ته د اسلام عدالت ورسوي، او مسجد الاقصی د هغې د الهي امانت د یوې برخې په توګه ازاد کړي. د غزې وینې او د ایمان ټینګښت ټول یوې پایلې ته اشاره کوي: غوره لاره د نبوت په طریقه د خلافت ژوندي کول دي، او د ژمنې وخت اوس دی.

﴿ای هغو کسانو چې ایمان یې راوړی دی! د الله او د رسول بلنه ومنئ کله چې هغه تاسو ته هغه څه ته بلنه کوي چې تاسو ته ژوند درکوي﴾