آیا په ایران کې د حزب په ډله کې داسې هوښیار خلک شته چې د لارې سمولو ته نوښت وکړي؟
خبر:
د لبنان د وزیرانو شورا د پنجشنبې په ورځ د 2025/8/7 یوه غونډه وکړه چې د وسلو د دولتي کولو په اړه یې د یوې مادې د بحث لپاره ځانګړې کړې وه. د لبنان حکومت دا غونډه د ایران د حزب الله د وسلو د بې وسلې کولو په اړه د څېړنو د بشپړولو لپاره وکړه، وروسته له هغه چې یې پوځ ته د کال تر پایه د یوې طرحې د جوړولو دنده وسپارله، دا په داسې حال کې ده چې امریکايي فشارونه پر چارواکو ډېر دي، دغه ګام د حزب الله له خوا په کلکه رد شو.
غونډه د امریکايي استازي ټام براک د یادښت د مضمون په اړه د بحث لپاره ځانګړې شوې وه، چې په هغه کې د حزب الله د وسلو د بې وسلې کولو لپاره مهالوېش شامل و، کوم چې له یهودانو سره تر وروستۍ نښتې مخکې په لبنان کې ترټولو پیاوړی سیاسي او نظامي ځواک و. وزیرانو چې د حزب الله او د پارلمان د مشر نبیه بری د امل غورځنګ استازیتوب یې کاوه، د وزیرانو د شورا له غونډې څخه ووتل، اعلان یې وکړ چې لومړیتوب د لبنان د پوځ د ملاتړ، د بریدونو د بندولو، د بندیانو د آزادولو او د اشغالګرو ځواکونو له هغو پنځو نقطو څخه د وتلو غوښتنه ده چې لا هم یې د لبنان په جنوب کې نیولي دي.
تبصره:
سره له دې چې د ایران حزب الله د وسلو پرېښودو ته خپل مخالفت د اشغالګر دولت له خوا پرې او د لبنان په خاوره باندې د هر ډول برید سره د مقابلې لپاره د یو چمتو نظامي ځواک د ساتلو په ټینګار سره توجیه کوي، خو د هغه د دریځ شالید اوس یو بل څه دی چې د حزب الله او په ټولیزه توګه د لبنان د چارو څارونکي یې ټول پوهیږي. سره له دې چې د ایران حزب الله د 2024 کال د نومبر په وروستیو کې د اوربند له تړون راهیسې هره ورځ د خپلو مشرانو او عناصرو په نښه کولو سره د بریدونو سره مخ دی او په بې پیلوټه الوتکو وژل کیږي، تر دې چې په دې میاشتو کې د اشغالګر رژیم له خوا د وژل شویو کسانو شمېر د هغه له 230 تنو څخه ډېر شوی، سره له دې د دې پرله پسې بریدونو په اړه له هر ډول غبرګون څخه ډډه کړې! دا ښکاره دلیل دی چې هغه د اشغال پر وړاندې د مقاومت او نه هم د هغو بریدونو په وړاندې د غبرګون نه ښودلو پرېکړه کړې چې د لبنان په اوږدو او پراخو ځمکو باندې ترسره کیږي. حزب الله پوه شو چې په تهران کې د هغه د مشرتابه پرېکړه له یهودانو سره د یوې ریښتینې جګړې د نه پرانیستلو ده، ځکه چې تهران هغه د الاقصی طوفان له عملیاتو راهیسې په هغه څه کې چې د میاشتو لپاره د نښتو د قواعدو په نوم پیژندل کیږي، مجبور کړ، هغه قواعد چې دا حکم کوي چې د هغه عملیات یوازې په محدودو مانورونو پورې محدود وي چې په غزه کې د اشغالګر رژیم جنایي او ویجاړونکي عملیات خنډ نه کوي، تر دې چې اشغالګر رژیم د ترور هغه عملیات ترسره کړل چې د حزب الله ډیری مشران یې له منځه یوړل او په زرګونو جنګیالي یې بې طرفه کړل او د توغندیو او درنو وسلو ډېری زیرمې یې له منځه یوړې.
په دې اساس، حزب الله اوس پوه شوی چې وسلې یې د اشغالګر رژیم سره د مقابلې دنده له لاسه ورکړې ده. نو ولې په وسلو ټینګار کوي او له پرېښودلو څخه یې ډډه کوي؟
ځواب یې په ساده ډول وېره ده؛ له چا څخه وېره؟ دا د هغو مخالفینو او دښمنانو څخه وېره ده چې حزب الله له دوو لسیزو راهیسې جوړ کړي دي، له هغه وخته چې هغه د سیمې له برخو سره په کورنیو او سیمه ییزو شخړو کې خپله ډېره هڅه مصرف کړې، او په سر کې یې د مسلمانانو لویه برخه ده.
حزب الله تر 2005 کال پورې تر ډېره بریده په دې بریالی شو چې د لبنان او سیمې له خلکو سره له دښمنیو څخه ځان وساتي، ځکه چې د هغه هڅه د لبنان په جنوب کې د اشغال په وړاندې مقاومت ته متمرکزه وه، پرته له دې چې په پیچلو سیاسي شخړو کې د پام وړ لاسوهنه ښکاره کړي. د ډېرو برخو درناوی یې ترلاسه کړ، په ځانګړې توګه کله چې اشغالګرو ځواکونو په 2000 کال کې د هغه د ګوزارونو لاندې شاتګ وکړ. خو لومړنی فعالیت چې په لبنان کې یې یو سخت پارونه رامنځته کړه په 2005 کال کې و، کله چې د لبنان ډېری خلک د خپلو لیدلورو او مذهبونو په پام کې نیولو پرته راپورته شول او د دمشق د رژیم د ظلم پر وړاندې یې پاڅون وکړ، کوم چې لبنان په اوسپنه، اور او شکنجې او سپکاوي سره اداره کاوه، نو حزب الله د خپل متحد نبیه بری په مرسته د بشار د رژیم د ملاتړ لپاره لسګونه زره مظاهره چیان (شیعه ګان) د "مننه سوریه الاسد" تر شعار لاندې په مظاهرو کې راټول کړل. بیا د ترور عملیات پیل شول چې د سیاسي ځواکونو یو لوی شمیر سمبولونه یې له منځه یوړل، حزب الله په 2008 کال کې د بیروت ښار او د لبنان د غره دروزي سیمې ته په برید سره هغه ته تاج وروباښه ترڅو خپل سیاسي مخالفین چې د "14 مارچ غورځنګ" تر عنوان لاندې راټول شوي وو، تابع کړي، کوم چې د لبنان د سیاسي ځواکونو ډېره برخه استازیتوب کوي، او د حسن نصر الله په هغه وخت کې د "مقاومت په تاریخ کې یوه لویه ورځ" په نوم د هغه برید په پایله کې د لبنان په بېلابېلو سیمو کې لسګونه تنه ووژل شول. له دغه برید او تر هغه مخکې د ترور له څپو وروسته، هغه وکولی شول چې په تدریج سره پر واک باندې خپله ولکه ټینګه کړي.
خو د حزب الله په تاریخ کې تر ټولو احمقانه او ناوړه جرات په سوریه کې د سرغړونکي رژیم په څنګ کې د پاڅون کوونکو امت پر ضد جګړه وه، هغه په سوریه کې د یو میلیون شهیدانو په قتل عام کې یو اغېزمن شریک و، او همدارنګه د هغه د نیمایي څخه د ډېرو خلکو په بې ځایه کولو کې، د هغه ناپاک رژیم څخه د دفاع لپاره، سربېره پر دې چې د عراق او یمن په خونړیو فتنونو کې یې لاسوهنه وکړه.
دغو جراتونو چې ایران خپل حزب په لبنان، سوریه او نورو سیمو کې په هغه کې ښکېل کړ، د بېلابېلو ډلو څخه د دښمنانو، مخالفینو او کینه والو د جوړولو لپاره یوه کارخانه جوړه کړه، او په سر کې یې د اسلامي امت هغه زامن دي چې په سوریه او لبنان کې د ناپاکو ملګرو له خوا کړاوونه لیدلي دي چې حزب یې په هغه کې شامل شوی دی.
ځکه چې حزب الله دا ښه پوهیږي، نو نن ورځ - په داسې حال کې چې هغه ته د خپلو وسلو د پرېښودلو بلنه ورکول کیږي - هغه له هغو ګواښونو څخه ویره لري چې له هرې خوا او په هر ځای کې ورته متوجه دي چیرې چې هغه د ځان لپاره دښمنان جوړ کړي دي.
آیا حزب الله به دا ویره احساس کړې وای که د هغه هغه سیاست نه وای چې له هغه وخته یې غوره کړی چې خپلې وسلې یې د اشغال په وړاندې له مقاومت څخه د سیمې له خلکو سره مقابلې ته واړولې؟ آیا هغه به په دې ستونزه کې راګیر شوی وای که د ایران سیاست ته یې ځان نه وای سپارلی کوم چې په افغانستان، عراق، سوریه او لبنان کې له امریکا سره په خپل ایتلاف سره کرکجن مذهبي فتنې راپارولي؟ آیا شیعه ګان به د ټول اسلامي امت په وړاندې درول شوي وای که د کرکې او نفرت هغه کلتور نه وای تغذیه شوی کوم چې ایران او د هغه پلویانو په عراق، سوریه او لبنان کې پاللی او د مذهب جامه یې ور اغوستې ده؟ ځواب یې په هغه دوره کې ښکاره دی چې حزب الله په نسبي توګه له دغو ناوړه کارونو څخه لیرې و، هغه دوره چې په مصر، پاکستان او د مسلمانانو په ډېرو هېوادونو کې د حسن نصر الله انځورونه او د حزب الله بیرغونه د اشغالګر پوځ سره په مقابله کې د مقاومت د لاسته راوړنو په پار پورته شوي وو.
د حزب الله مشرانو ته څه پکار دي که دوی د خپلو هغو ملګرو لاره غوره کړې وای چې ځانونه یې له مذهبي تعصب څخه لیرې ساتلي او خپل وفاداري یې امت ته اعلان کړې نه مذهب ته؟ دوی ته څه پکار دي که دوی په شام کې د امت له انقلاب سره یوځای شوي وای د دې پرځای چې د اقلیتونو په ایتلاف کې د هغه په وړاندې ودریږي؟ دوی ته څه پکار دي که دوی د تاریخ کینې او زنجیرونه له ځانه لرې کړي او له وهمونو او خرافاتو څخه لاس واخلي ترڅو د هغه امت یوه نه بېلېدونکې برخه شي کوم چې خدای تعالی د خلکو لپاره منځنی امت جوړ کړی دی؟ آیا دوی به نن ورځ احساس کړی وای چې له هرې خوا د هغو دښمنانو له خوا محاصره شوي دي چې دوی ته کمین ناست دي؟ یا به دوی ځانونه یوې قوي کلا ته نږدې وموندل چې له ریښتیني دښمنانو څخه ځانونه خوندي کړي؟
دا پوښتنې د هغه چا لپاره دي چې لا هم یو څه حکمت لري، او د امت لپاره یو څه وفاداري لري نه مذهب ته، او یو څه هغه چا ته لري چې د تاریخ وهمونو او خرافاتو پر ځای د دلیل، حجت او برهان اسلام ته ګوري. نو آیا داسې څوک شته چې خپل ځان او خپلې کورنۍ ته د هغه چا څخه چې تر شا یې دي، د خلاصون لپاره لاره پیدا کړي؟
دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوې ده
احمد القصص
د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر غړی
