مطبوعاتي اعلامیه

د "جمهوریت" سقوط باید د دې لامل شي:

د لوی خدای "د راشده خلافت تاسیس" فرض کول

(ژباړه)

په افغانستان کې د جمهوري نظام ړنګیدل په یوویشتمه پیړۍ کې د افغانستان د خلکو او په ټوله کې د اسلامي امت لپاره یو له مهمو محوري پرمختګونو څخه دی. دا نظام نه یوازې په اسلامي عقیده کې هیڅ ریښه نه لري، بلکې د نوي استعماري ډیزاین محصول هم و. یو وارد شوی نظام و چې د فساد، انحصار او ظلم د بنسټیز کولو لپاره جوړ شوی و. د هغه نظام سقوط طبیعي او حتمي پایله وه چې له پیل څخه د اسلامي هویت سره نا اشنا او د اسلام له ارزښتونو سره په ټکر کې و.

جمهوري نظام، لکه څنګه چې په افغانستان کې تحمیل شوی و، یوه ناکامه نمونه وه - په خپل طبیعت کې د طاغوت نظام - له اسلامي مشروعیت څخه خالي و، او بالاخره د مسلمانانو د مقاومت، د مجاهدینو د اخلاص او د دعوت د کمپاین د ویښتابه تر فشار لاندې ړنګ شو. موږ د افغانستان مسلمان ملت، رښتینو مجاهدینو، د حق غوښتونکو او ټول اسلامي امت ته د دې تاریخي او مبارک بدلون مبارکي وایو او دا یو مهم بدلون، ویښتابه او اسلامي حاکمیت ته راستنیدل ګڼو.

په هرصورت، جمهوریت او ډیموکراسي یوازې په نوم یا د سمبولونو یا مخففونو په ټولګه پورې محدود ندي چې د نظام په سقوط سره له منځه ځي، بلکې یو هراړخیز اصولي او سیاسي چوکاټ دی چې د داخلي ادارې او بهرنۍ پالیسۍ لپاره د ځانګړو اصولو له مخې اداره کیږي. نو ځکه، سره له دې چې د جمهوریت د ړنګیدو خبرې کیږي، د هغه فکري بنسټ، یعنې سیاسي بنسټونه، قوانین، سیاستونه او نړۍ ته لیدلوری تر ډیره حده سالم پاتې دی.

له بده مرغه، ننني واکمنان، که څه هم کله ناکله له افغاني دودونو څخه ګټه اخلي، لا هم د سیاسي واقعیت، سرمایه دارۍ پراګماتیزم او قبیلوي قوم پالنې بنسټیز عناصر غوره کوي، کوم چې د جمهوریت د نمونې ځانګړتیاوې دي چې دوی یې ځای په ځای کولو ادعا کوي. د دې یوه ښکاره بیلګه "ملي ګټو" باندې دوامداره تمرکز او د سیکولر نړیوال نظام سره د موافقت هڅه ده. په دې توګه، یوازې د مشرتابه بدلول یا د یوې ناکامې اداري دستګاه له مینځه وړل د جمهوري نظام په بشپړه توګه له منځه وړل نه دي. د افغانستان یوه اوږدمهاله ستونزه د حکومتونو بې ثباتي ده. که څه هم بهرنۍ مداخلې رول لوبولی دی، خو ژوره ستونزه د واکمنانو او خلکو تر منځ د ریښتینې او عضوي اړیکې نشتوالی دی. پرله پسې نظامونه له خلکو سره د ګډ هویت په جوړولو یا د پراخ ولسي مشروعیت په تضمین کې پاتې راغلي دي. د حیرانتیا خبره نده چې دا نظامونه له منځه ځي، که د داخلي انحلال له لارې وي یا د بهرني تحمیل له لارې.

که اوسنی نظام ریښتینې ثبات او تلپاتې مشروعیت غواړي، نو باید پوه شي چې سیاسي واک له اسلامي امت څخه سرچینه اخلي. هغه باید په ټولنه کې اسلامي حل لارې ټینګې کړي او په کورني او بهرني سیاست کې یوازې اسلام ته ژمن وي. نړۍ ته په اسلامي نظر کې، واک له اسلامي ټولنې څخه سرچینه اخلي، نه د نړیوال نظام یا د هغه بنسټونو څخه. په اسلام کې مشروعیت د نړیوالې پیژندنې له لارې نه، بلکې د شرعي بیعت له لارې ورکول کیږي، کوم چې د مومنانو څخه د وفادارۍ شرعي ژمنه ده.

نو، په اسلام کې د حکومت اساس باید په اسلامي عقیده، اسلامي سیاست او اسلامي پیغام باندې جوړ شي. دا پیغام واکمن د قومیت، اقتصادي ګټو او بې طرفۍ له محدودیتونو څخه آزادوي او هغه د دعوت او جهاد له لارې د اسلام د حاکمیت اعلانولو او ټینګولو ته اړ کوي.

په پای کې، دا باید ټینګار وشي چې د افغانستان اوسني واکمنان د خدای تعالی له خوا په یوه لویه ازموینه او ابتلاء کې دي. له سیاسي بدلون او واک ته رسیدو وروسته، دوی باید د خدای تعالی شکر ادا کړي، نه یوازې په قول سره، بلکې د اسلام په بشپړ او هراړخیز پلي کولو سره. دا په دې کې شامل دي چې د مصنوعي ملي دولت له پولو بهر جهاد ته دوام ورکړي، ټول غیر اسلامي ارزښتونه، مفکورې او نظامونه له منځه یوسي، او د راشده خلافت تاسیس کړي. او که دوی د دې پر ځای ځان د سیکولر نړیوال نظام د برخه اخیستونکو په توګه بیا ځای پر ځای کړي؛ او که دوی د استعماري ځواکونو او د هغوی د بنسټونو د پیژندنې په لټه کې شي؛ او که د دوی په منځ کې د جهاد روحیه له منځه ولاړه شي؛ او که دوی په انتخابی او جزوی ډول اسلام پلي کړي، نو د خدای سبحانه وتعالی خبرداری به ډیر ژر نافذ شي، ﴿وَإِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ﴾.

د حزب التحریر مطبوعاتي دفتر

په افغانستان ولایت کې