مطبوعاتي اعلامیه

د سختو بارانونو او سېلابونو نه وروسته حالاتو يو ځل بيا ثابته کړه

چې مسلمانان يو خليفه ته اړتيا لري چې د هغوی چارو ته پاملرنه وکړي

د جون د 26 راهیسې، د خیبر پښتونخوا، پنجاب او کراچۍ په مختلفو سیمو کې سیلابونو له 650 څخه ډیر کسان وژلي او له زرو څخه ډیر یې ټپیان کړي دي. همدارنګه په زرګونو کورونه د خلکو سپما، شتمنیو او موټرو سره یو ځای ویجاړ شول. زموږ خویندې او لوڼې – د عفت او عزت نښه – له خپلو کورونو او شخصي حریمونو بې برخې شوې او په دښتو کې ژوند کولو ته اړې شوې.

د تحریر ګوند/ د پاکستان ولایت په دې مصیبت کې له ټولو مسلمانانو سره غم شریک دی. په دې ازمایښت کې صبر کوو او مسلمانانو ته هم د صبر کولو بلنه ورکوو، لکه څنګه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي: «مَا يُصِيبُ الْمُسْلِمَ مِنْ نَصَبٍ وَلَا وَصَبٍ وَلَا هَمٍّ وَلَا حُزْنٍ وَلَا أَذًى وَلَا غَمٍّ، حَتَّى الشَّوْكَةِ يُشَاكُهَا، إِلَّا كَفَّرَ اللَّهُ بِهَا مِنْ خَطَايَاهُ» (رواه البخاري ومسلم). له دې سره، دې شیبې زموږ د واکمنانو بې کفایتي، غفلت او بې پروايي په ډاګه کړه. دا لومړی ځل نه دی چې پاکستان د سیلابونو په ناورین کې ډوبیږي. د 2010 او 2022 کلونو ویجاړونکي سیلابونه لا هم په یاد دي. یوازې د 2022 کال په سیلابونو کې، د هیواد دریمه برخه زیانمنه شوه او 33 میلیونه خلک اغیزمن شول. پاکستان د هغو لسو هیوادونو په کتار کې دی چې د اقلیم د بدلون له امله ډیر زیانمن شوي دي، ځکه چې دا هیواد له 9000 څخه ډیر کنګل سیندونه لري، چې د شمالي او سویلي قطبونو څخه بهر ترټولو لوی شمیر دی. د دوی چټک ویلې کیدو د سیلابونو خطر زیات کړی دی.

په هرصورت، لکه څنګه چې تل وي، زموږ واکمنان یوازې د څو ورځو لپاره د رسنیو د پوښښ لپاره راڅرګندیږي، او بیا هرڅه هیر کیږي! د مثال په توګه، د خیبر پښتونخوا حکومت ټول ولایت ته یوازې 800 میلیونه روپۍ او د بونیر ولسوالۍ ته 500 میلیونه روپۍ ځانګړې کړې، چې دا اندازه د زیربناوو د بیارغونې او زیانمن شویو کسانو ته د لومړنیو مرستو رسولو لپاره کافي نه ده. د دې ډیموکراټیک واکمنانو پالیسي یوازې د رسنیو مدیریت پورې محدوده ده، نه د خلکو په ریښتیني خدمت کې.

خو د خلافت په نظام کې، خليفه د ټول امت د چارو د څارنې مسؤل دی، هغه الله سبحانه وتعالی ته ځواب ويونکی دی او د امت تر څارنې او حساب کتاب لاندې دی، لکه څنګه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي: «... فَالْإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ مَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ» (رواه البخاري ومسلم). که نن خلافت قائم وای، نو د "ناڅاپي ورېځې" په څېر اصطلاحاتو تر شا به نه پټېده، بلکې یو بنسټیز زیربنا او بشپړ سیستم به یې جوړ کړی وای، په اوږدمهاله پلان جوړونه کې به یې برخه اخیستې وای او د زیانونو د کمولو لپاره به یې اغیزمن ګامونه اخیستي وای. خو په پاکستان کې پرله پسې حکومتونو له اوو لسیزو راهیسې دې موضوع ته پام نه دی کړی، ځکه چې د دوی لومړیتوبونه تل د استعماري ځواکونو د ګټو ساتلو په شاوخوا کې راڅرخېدل. د خلکو ستونزې یوازې دومره جدي نیول کیږي چې د دې حکومتونو په بقا څومره اغیزه کوي.

د خلافت په نظام کې د مسلمان ژوند مقدس ګڼل کیږي او که د انسان له لاسه ورکولو لامل انساني عوامل وي، په شمول غفلت او تقصیر، نو د هغه د وینې پیسې ورکول کیږي. خو په ډیموکراټیک نظام کې د انسان ارزښت په سیاسي نفوذ او د واک پر سر په شخړه کې د اغیزې کولو وړتیا ته راټیټیږي. دې ډیموکراټیک سرمایه دارۍ نظام مسلمانانو ته له ذلت، بې برخېتوب او بې وسۍ پرته بل څه نه دي ورکړي. اوس د دې نظام د ښخولو او د خلافت د قیام وخت رارسېدلی دی. د پاکستان مسلمانانو ته په ګډه زموږ له وسله والو ځواکونو سره، په کار ده چې دا زوړ نظام پای ته ورسوي او د نبوت پر منهج دویم راشده خلافت قائم کړي.

د پاکستان د ولايت د تحرير ګوند مطبوعاتي دفتر