مطبوعاتي اعلامیه
د امريکا او شمالي اتلانتیک تړون (ناټو) پوځي اشغال پای ته رسیدل
د نرم استعمار سره د مبارزې او د نبوت په طريقه د خلافت په لور د تګ فرصت!
(ژباړه)
څلور کاله وړاندې د ۲۰۲۱ کال د اګست په ۳۱ مه نېټه په افغانستان کې د امریکا او د شمالي اتلانتیک تړون (ناټو) پوځي اشغال، چې دوه لسیزې یې دوام وکړ، په نیمه شپه کې د وروستي امریکايي سرتیري په وتلو سره پای ته ورسېد. دا په اصل کې د چین د پرمختګ د ورو کولو لپاره د هند او ارام سمندر سیمې ته د امریکا د تمرکز د بدلون له امله و. اسلامي هیوادونه، په ځانګړې توګه افغانستان او د هغه مجاهد ولس، د امریکا لپاره د خنډ او د دې نوې ستراتیژۍ څخه د پام اړولو سرچینه وګرځېدله. موږ د ټولو مسلمانانو په ځانګړې توګه د افغانستان د خلکو، د دعوت د مبارزې او مجاهدینو لپاره دا تاریخي لاسته راوړنه او دا ستره ورځ مبارک بولو.
دا څلور کاله کیدای شو چې د اسلام د بشپړ تطبیق او په افغانستان کې د بنسټیز بدلون د پیل لپاره یو تاریخي فرصت وای. لکه څنګه چې په مدینه منوره کې اسلامي دولت په خپلو لومړیو څلورو کلونو کې د امت بنسټ کېښود، د کورنۍ او بهرنۍ پالیسۍ لپاره یې روښانه اصول وټاکل، او په نړیوال ډګر کې یې د اسلام حضور ټینګ کړ، د افغانستان حاکم نظام هم کولای شو چې له دې حساسو شیبو څخه د خپلو کورنیو او بهرنیو پالیسیو لپاره د یو واضح او مشخص چوکاټ په جوړولو کې ګټه پورته کړي، او اسلام نه یوازې د شعار په توګه، بلکې د حکومتولۍ، اقتصاد، تعلیم، قضا او بهرنیو چارو په برخو کې د یو جامع نظام او د ژوند د طرز په توګه تطبیق کړي.
خو له بده مرغه، دا ستر فرصت په سمه توګه ونه کارول شو. د اسلام د بشپړ تطبیق پر ځای، د هغه ځینې احکام په انتخابي او تدریجي ډول د شخصي غوره توبونو له مخې او د پخواني جمهوري نظام او د عصري ملت دولت له چوکاټونو څخه په میراث پاتې شول. په پایله کې د اسلامي دولت څرګند او ځانګړي حدود ونه ټاکل شول. بهرنۍ پالیسي د دعوت او جهاد پر بنسټ نه وه، او امت په افغانستان کې د یوه حقیقي اسلامي بدلون نښې ونه لیدلې. بلکې برعکس، تمرکز په ملي پولو کې د کورني ثبات په ترلاسه کولو، د نړیوال نظام د پیژندلو او د نړیوالو قدرتونو ترمنځ د توازن په راوستلو باندې و، دا هغه لاره ده چې په اوږدمهاله توګه د نظام مشروعیت کمزوری کوي.
د پوځي اشغال د پای ته رسیدو سره سره، نرم استعمار لا هم شتون لري، او دا د تسلط یو ډیر خطرناک ډول دی چې په سیاست، اقتصاد او فکر کې نفوذ کوي. دا له دننه څخه هیوادونه تابع کوي، پرته له جګړې یا پوځي یرغل څخه. دا ډول استعمار د خپلواکۍ تصور رامینځته کوي، مګر دا د امت اراده کمزورې کوي او د اسلام د بشپړ تطبیق مخه نیسي. تاریخي تجربې ښیي چې هیوادونه ډیری وختونه د پوځي ځواک په پرتله د نرم ځواک په واسطه ماتې خوري. نو د دې ننګونې سره مخ کیدل سیاسي بیداري، هوښیاري، د غیر دولتي سازمانونو او بهرنیو سفارتونو ایستلو او اسلام ته بشپړې ژمنتیا ته اړتیا لري.
په پای کې، موږ خپلو مجاهدو وروڼو ته یادونه کوو چې فرصت لا هم له لاسه نه دی وتلی، بلکې باید په هوښیارۍ سره ګټه ترې واخیستل شي، او دا تاریخي بریا د نبوت په طريقه د خلافت د تاسیس لپاره په یوه بنسټ او پله بدله شي. هغه خلافت چې امت متحد کړي، استعمار له منځه یوسي او نړۍ ته د اسلام پیغام ورسوي. که نه نو، د دې سترې ورځې د لاسته راوړنو د ضایع کیدو ریښتینې ویره شتون لري. لکه څنګه چې په تیرو وختونو کې پیښ شوي، افغانستان ممکن یو ځل بیا د استعمار او ضعف کندې ته ولویږي، لکه څنګه چې الله سبحانه وتعالی خبرداری ورکړی دی: ﴿وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ﴾.
د افغانستان ولایت لپاره د حزب التحریر مطبوعاتي دفتر