الفقر الهيكلي في إندونيسيا
الفقر الهيكلي في إندونيسيا

   في 9 أيار/مايو 2023، طلب ساتو كاهكونن، المدير القطري للبنك الدولي في إندونيسيا زيادة خط الفقر من 1.9 دولار للفرد إلى 3.2 دولار للفرد في اليوم، وقال: "الآن هو الوقت المناسب للنظر في توسيع تعريف الفقر. يمكن القيام بذلك على سبيل المثال باستخدام خط الفقر الدولي البالغ 3.20 دولار بدلاً من خط 1.90 دولار المستخدم حالياً". والسبب هو أن البلدان ذات الدخل المتوسط ​​الأدنى تستخدم خط فقر محدد بـ3.20

0:00 0:00
Speed:
May 26, 2023

الفقر الهيكلي في إندونيسيا

الفقر الهيكلي في إندونيسيا

(مترجم)

الخبر:

في 9 أيار/مايو 2023، طلب ساتو كاهكونن، المدير القطري للبنك الدولي في إندونيسيا زيادة خط الفقر من 1.9 دولار للفرد إلى 3.2 دولار للفرد في اليوم، وقال: "الآن هو الوقت المناسب للنظر في توسيع تعريف الفقر. يمكن القيام بذلك على سبيل المثال باستخدام خط الفقر الدولي البالغ 3.20 دولار بدلاً من خط 1.90 دولار المستخدم حالياً".

والسبب هو أن البلدان ذات الدخل المتوسط ​​الأدنى تستخدم خط فقر محدد بـ3.20 دولار أمريكي في اليوم. وفي الوقت نفسه، فإن إندونيسيا مدرجة حالياً على أنها في فئة الدخل المتوسط ​​الأعلى أو دولة ذات دخل متوسط ​​أعلى مع إجمالي الناتج المحلي أو نصيب الفرد من الدخل القومي الإجمالي لإندونيسيا


في عام 2022 لتصل إلى 71 مليون روبية إندونيسية أو 4.783 دولاراً أمريكياً. ورد وزير المالية الإندونيسي سري مولياني على الفور بالقول: "إذا استخدمنا   3دولارات أمريكية، فسوف يصبح ما يصل إلى 40 بالمائة من الإندونيسيين فقراء".

التعليق:

1. بحسب البنك الدولي، فقد نجحت إندونيسيا في خفض معدل الفقر المدقع من 19 في المائة في عام 2002 إلى 1.5 في المائة في عام 2022 بخط فقر يبلغ 1.90 دولار أمريكي في اليوم. في لمحة، يبدو أن هناك انخفاضاً في عدد الفقراء في إندونيسي، ومع ذلك، فقد تبين أن المعيار المستخدم هو 1.9 دولار فقط للفرد في اليوم. بالطبع هذا معيار لا يتوافق مع الحد الأدنى من ضروريات الحياة. تصريح وزير المالية سري مولياني هو اعتراف صادق بأنه لا يزال هناك الكثير من الفقر في إندونيسيا لو تم رفع المؤشر إلى 3.2 دولار للفرد في اليوم.

2. الفقراء هم الذين لا يأتيهم مالٌ يكفيهم، لسد حاجاتهم الأساسية التي هي المأكل والملبس والمسكن. فمن يدخل عليه أقلُّ مما يحتاجه، لسد حاجاته الأساسية هو من الفقراء. يمكننا حساب الحد الأدنى من احتياجات الشخص ليكون قادراً على تلبية احتياجاته الأساسية بسهولة؛ لنفترض أن بإمكان أي شخص تناول وجبة بسيطة بقيمة 20.000 روبية لوجبة واحدة. بشكل عام، يأكل الإندونيسيون 3 مرات في اليوم. لذلك في غضون شهر، تحتاج إلى المال لتناول الطعام ما يصل إلى 1.800.000 روبية إندونيسية. شراء الملابس عادة مرة واحدة في السنة خلال العيد، ملابس بسيطة حوالي 300.000 روبية إندونيسية. وهذا يعني أن الإنفاق شهرياً على الملابس يبلغ حوالي 25.000 روبية إندونيسية. منزل مستأجر بسيط ولكن لائق بحوالي 1.500.000 روبية إندونيسية شهرياً. وإذا كان لديه زوجة وطفلان، مثلا، فيحتاج كل شخص إلى 500.000 روبية شهرياً لاستئجار منزل. يبلغ إجمالي إنفاق الشخص على تلبية الحد الأدنى من الاحتياجات الأساسية أي المأكل والملبس والمسكن حوالي 2.125.000 روبية إندونيسية للفرد شهريا. في الوقت الحالي، الدولار يعادل 15.000 روبية، وبالتالي فإن إجمالي الإنفاق الشهري للفرد هو 141.67 دولاراً. لذلك، ولتلبية الحد الأدنى من الاحتياجات يحتاج الفرد حوالي 4.72 دولار في اليوم. وبالتالي، فإن الحد الأقصى البالغ 3.2 دولار أمريكي، ناهيك عن 1.9 دولار أمريكي للفرد في اليوم، لا يمكن أن يلبي الحد الأدنى من الاحتياجات الأساسية للفرد في إندونيسيا. وهذا يسبب ما يسمى بـ"الفقر الهيكلي". من الواضح أن هناك شيئاً تقوم السلطات بالتستر عليه فيما يتعلق بواقع الفقر. فكيف يمكن ازدهار الناس إذا كان المعيار خاطئاً؟!

3. من ناحية أخرى، الفجوة واضحة للعيان. وفقاً لتقرير فوربس بعنوان أغنى 50 شخصاً في إندونيسيا، في عام 2022 ستصل ثروة أغنى 50 شخصاً في إندونيسيا إلى 180 مليار دولار أمريكي أو 2.815 تريليون روبية. وهذا الرقم أعلى مقارنة بالعام الماضي حيث كان 162 مليار دولار فقط. وفي عام 2019، صرح الفريق الوطني لتسريع الحد من الفقر أن 1٪ من الأغنياء في إندونيسيا يسيطرون على 50٪ من الأصول الوطنية. لن يتغير هذا الوضع كثيراً حتى نهاية عام 2023. وهذا يدل على أنه إلى جانب الفقر الهيكلي، فإن إدارة ثروة الدولة مليئة بالظلم.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمد رحمة كورنيا – إندونيسيا

More from Haber ve Yorum

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

(Tercüme)

Haber:

Fransa ve Suudi Arabistan'ın öncülüğünde, Filistin meselesine barışçıl bir çözüm bulmak ve iki devletli çözümü uygulamak amacıyla 29-30 Temmuz tarihlerinde New York'ta Birleşmiş Milletler Uluslararası Üst Düzey Konferansı düzenlendi. Filistin'i devlet olarak tanımayı ve Gazze'deki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan konferansın ardından ortak bir bildiri imzalandı. Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin yanı sıra Türkiye de bildiriyi 17 ülke ile birlikte imzaladı. 42 madde ve ekten oluşan bildiri, Hamas'ın gerçekleştirdiği Aksa Tufanı operasyonunu kınadı. Katılımcı ülkeler Hamas'ı silah bırakmaya çağırdı ve yönetimini Mahmud Abbas rejimine devretmesini talep etti. (Ajanslar, 31 Temmuz 2025).

Yorum:

Konferansı yöneten ülkelere bakıldığında, Amerika'nın varlığı açıkça görülüyor ve karar alma yetkisi veya nüfuzu olmamasına rağmen, Suudi rejiminin hizmetkarı olarak Fransa'ya eşlik etmesi bunun en açık kanıtıdır.

Bu bağlamda, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron 24 Temmuz'da Fransa'nın Eylül ayında Filistin devletini resmen tanıyacağını ve bunu yapan ilk G7 ülkesi olacağını belirtti. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Faysal bin Ferhan Al Suud ve Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noël Barrot, konferansta New York Bildirgesi'nin hedeflerini ilan eden bir basın toplantısı düzenlediler. Aslında, konferansın ardından yayınlanan bildiride, Yahudi varlığının katliamları kınandı, ancak aleyhinde herhangi bir cezai karar alınmadı ve Hamas'tan silahlarını bırakması ve Gazze yönetimini Mahmud Abbas'a devretmesi istendi.

Amerika'nın İbrahim Anlaşmaları'na dayanarak uygulamaya çalıştığı yeni Orta Doğu stratejisinde, Selman rejimi öncü rolü temsil ediyor. Savaşın ardından Suudi Arabistan ile Yahudi varlığı ile normalleşme başlayacak; ardından diğer ülkeler de takip edecek ve bu dalga, Kuzey Afrika'dan Pakistan'a uzanan stratejik bir ittifaka dönüşecek. Ayrıca, Yahudi varlığı bu ittifakın önemli bir parçası olarak güvenlik garantisi alacak; daha sonra Amerika, bu ittifakı Çin ve Rusya'ya karşı mücadelesinde yakıt olarak kullanacak ve Avrupa'yı tamamen kanatları altına alacak ve tabii ki, Hilafet devletinin kurulma ihtimaline karşı.

Şu anda bu planın önündeki engel, Gazze savaşı ve ardından patlamaya hazır, giderek artan ümmetin öfkesidir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, New York Bildirgesi'nde inisiyatifin Avrupa Birliği, Arap rejimleri ve Türkiye tarafından alınmasını tercih etti. Bildiride yer alan kararların kabulünün daha kolay olacağını düşünerek.

Arap rejimleri ve Türkiye'nin görevi ise Amerika Birleşik Devletleri'ni memnun etmek, Yahudi varlığını korumak ve bu itaate karşılık olarak kendilerini halklarının öfkesinden korumak ve değersiz iktidar kırıntılarıyla aşağılık bir hayat yaşamak, ta ki atılana veya ahiret azabına maruz kalana kadar. Türkiye'nin bildirgeye sözde iki devletli çözüm planının uygulanması şartıyla ihtiraz kaydı koyması, bildirgenin gerçek amacını örtbas etme ve Müslümanları yanıltma çabasından başka bir şey değildir ve hiçbir gerçek değeri yoktur.

Sonuç olarak, Gazze'yi ve tüm Filistin'i kurtarma yolu, Yahudilerin yaşadığı hayali bir devletten geçmiyor. Filistin'e İslami çözüm, gasbedilmiş topraklarda İslam'ın hüküm sürmesi, gaspçılarla savaşmak ve Müslüman ordularını mübarek topraklardan Yahudileri söküp atmak için seferber etmektir. Kalıcı ve köklü çözüm ise, Raşid Hilafet devletini kurmak ve İsra ve Miraç'ın mübarek topraklarını Hilafet'in kalkanıyla korumaktır. İnşallah, o günler uzak değildir.

Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: «Müslümanlar Yahudilerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz. Müslümanlar onları öldürecekler, öyle ki Yahudi taşın ve ağacın arkasına saklanacak, taş veya ağaç şöyle diyecek: Ey Müslüman, ey Allah'ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.» (Müslim rivayet etmiştir)

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu için yazan:

Muhammed Emin Yıldırım

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Haber:

Lübnan'daki siyasi ve güvenlik haberlerinin çoğu, diğer silahlardan ziyade Yahudi varlığını hedef alan silah konusuna odaklanıyor ve çoğu siyasi analist ve gazeteci tarafından vurgulanıyor.

Yorum:

Amerika, Yahudilerle savaşan silahın Lübnan ordusuna teslim edilmesini istiyor ve çıkarı olduğunda veya komşu ülkelerdeki Müslümanlar arasında kullanılabilecek tüm insanların elinde kalan silahları umursamıyor.

En büyük düşmanımız Amerika, bunu açıkça, hatta küstahça söyledi, elçisi Barrack bunu Lübnan'dan açıklarken, Lübnan devletine teslim edilmesi gereken silahın, mübarek Filistin'i gasp eden Yahudi varlığına karşı kullanılabilecek silah olduğunu, diğer bireysel veya orta düzeydeki hiçbir silahın Yahudi varlığına zarar vermediğini, aksine tekfirci, aşırılıkçı, gerici veya geri kalmışlar bahanesiyle Müslümanlar arasında çatışmayı körükleyerek ona, Amerika'ya ve tüm Batı'ya hizmet ettiğini, ya da mezhepçilik, milliyetçilik, ırkçılık bahanesiyle, hatta bizimle yüzlerce yıl yaşamış ve bizden canlarının, mallarının ve namuslarının korunmasından başka bir şey görmemiş olan Müslümanlar ve diğerleri arasında, kanunları kendimize uyguladığımız gibi onlara da uyguladığımızı, onlara ne hakkımız varsa onların da hakkı olduğunu, onlara ne yükümlülüğümüz varsa onların da yükümlülüğü olduğunu söyleyerek Müslümanlar arasında besledikleri diğer sıfatlarla. Çünkü İslami hüküm, Müslümanlar arasında olsun, devletin tebaası olan Müslümanlar ve diğerleri arasında olsun, yönetimde temeldir.

Mademki en büyük düşmanımız Amerika, Yahudi varlığına zarar veren silahı imha etmek veya etkisiz hale getirmek istiyor, o halde siyasetçiler ve medya mensupları neden buna odaklanıyor?!

Ve neden en önemli konular, Amerikan düşmanının talebi üzerine medyada ve Bakanlar Kurulu'nda derinlemesine araştırılmadan ve ümmet üzerindeki tehlikesinin boyutu açıklanmadan gündeme getiriliyor, bunların en tehlikelisi Yahudi varlığıyla kara sınırlarının çizilmesi, yani bu gaspçı varlığın resmen tanınmasıdır, öyle ki bundan sonra hiç kimsenin Filistin uğruna, yani sadece Filistin halkına aitmiş gibi bizi ikna etmeye çalıştıkları gibi sadece Filistin halkının değil, tüm Müslümanların malı olan Filistin için hiçbir silah, yani hiçbir silah taşıma hakkı kalmaz?!

Tehlike, bu konunun bazen barış, bazen uzlaşma, bazen bölgedeki güvenlik, bazen de ekonomik, turistik ve siyasi refah başlığı altında, bu ucube varlığı tanırsak Müslümanlara vaat ettikleri bolluk başlığı altında gündeme getirilmesidir!

Amerika, Müslümanların Yahudi varlığını tanımayı asla kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyor, bu nedenle onları en önemli kader belirleyici meseleden uzaklaştırmak için başka yollarla onlara sızmaya çalışıyor. Evet, Amerika silah konusuna odaklanmamızı istiyor, ancak Lübnan resmi olarak onunla sınırları çizerek onu tanırsa, silah ne kadar güçlü olursa olsun fayda sağlamayacağını ve Yahudi varlığına karşı kullanılamayacağını, böylece Filistin topraklarındaki haklılığını Müslüman yöneticilere ve Filistin Otoritesine sığınarak kabul edeceğini biliyor.

Bu Yahudi varlığını tanımak, Allah'a, Resulüne ve müminlere ihanettir, Filistin'i kurtarmak için dökülen ve hala dökülmekte olan tüm şehitlerin kanlarına ihanettir ve tüm bunlara rağmen, Gazze-i Haşim'de ve Filistin'de savaşan ve bize kanlarıyla Yahudi varlığını asla tanımayacağımızı, bunun bedeli ne olursa olsun söylüyorlar... Peki Lübnan'da şartlar ne kadar zor olursa olsun Yahudi varlığını tanımayı kabul edecek miyiz?! Onunla sınırları çizmeyi, yani onu tanımayı, silah bizimle kalsa bile kabul edecek miyiz?! Vakit kaybetmeden cevaplamamız gereken soru bu.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu Radyosu İçin Yazılmıştır

Dr. Muhammed Caber

Hizb-ut Tahrir Lübnan Vilayeti Merkezi İletişim Komitesi Başkanı