القومية: جدار عازل يقف حائلا أمام إنقاذ إندونيسيا لأطفال ونساء الروهينجا المسلمين
June 06, 2015

القومية: جدار عازل يقف حائلا أمام إنقاذ إندونيسيا لأطفال ونساء الروهينجا المسلمين

القومية: جدار عازل يقف حائلا أمام إنقاذ إندونيسيا لأطفال ونساء الروهينجا المسلمين

(مترجم)


مرت ثلاث سنوات ومأساة الروهينجا لم تنته بعد. آلاف المسلمين لا يزالون يقتلون ويذبحون. ونتيجة لذلك، لم يكن أمامهم إلا أن يفروا إلى بلدان مجاورة على متن طوافات خشبية. والآن، هنالك الآلاف من الروهينجا الذين أصبحوا ضحايا لجماعات الاتجار بالبشر وقد تقطعت بهم السبل في بحر آتشيه. إنهم ينتظرون أي مدد وأية مساعدة من إخوانهم المسلمين. من إخوتهم وأخواتهم في العقيدة. فهل سيحصلون على الحماية كما كانوا يتوقعون؟ وهل من الممكن أن تضع إندونيسيا نفسها - كونها أكبر بلد إسلامي في العالم - حامية ومساعدة رئيسية أساسية للمسلمين الذين يتعرضون للاضطهاد في أماكن كثيرة مختلفة وبخاصة نساء وأطفال الروهينجا المسلمين؟


إن موقف الحكومة الإندونيسية في مواجهة هذه المشكلة واضح الآن. فالحكومة لا ترغب في أن يشكل الروهينجا أي عبء عليها ولا أن يتسببوا لها بالمشاكل فحسب. لذا، لا عجب في أن الجيش الإندونيسي نهى الصيادين في آتشيه عن مساعدة اللاجئين الذين تقطعت بهم السبل بل وفرض عقوبات على كل من ينتهك ويخالف ذلك. كما أكدت الحكومة الإندونيسية مرارا وتكرارا أن ما قدمته كمساعدة للروهينجا أكثر من كاف. وقال وزير الخارجية الإندونيسي بأن الحكومة قد انتهجت سياسات تجاوزت المطالب الدولية باسم المساعدات الإنسانية. وفي الواقع، فقد تغير موقف الحكومة قليلا بعد أن نشرت وسائل الإعلام الوطنية والعالمية وعلى نطاق واسع عملية الإنقاذ لمئات اللاجئين الروهينجا على يد صيادين من آتشيه الشهر الماضي. وقد دفع الإلحاح الشديد لمكونات المجتمع المختلفة فيما يتعلق بوجوب عدم التخلي عن اللاجئين الرئيس جوكوي إلى الموافقة على إيواء الروهينجا لعام واحد. وقد وعد القائد العام للجيش الوطني الإندونيسي (بانغليما) بنشر قوات لتحديد مواقع ومساعدة الروهينجا الذين لا يزالون عالقين وسط البحر الإندونيسي. وقد وعد القائد العام للشرطة (كابولري) بضمان أمن الروهينجا حيث سيتم إيواؤهم لعام كامل في البلاد. لكن دعونا نقف عند الحقيقة ونراها بوضوح، فإن الحكومة الإندونيسية باهتة المشاعر لم تنتهج سياسات تقدم حقا العون والغوث والحماية إضافة إلى ضمان مستقبل هؤلاء اللاجئين. كما أنهم يوضعون في مخيمات لاجئين متهالكة متداعية ويعاملون فيها كمتسولين يقفون في طوابير للحصول على الطعام بعد أن يتم تسجيل هويتهم.


الاستفادة من أزمة الروهينجا


يبدو بأن استيعاب اللاجئين من الروهينجا وإيواءهم لمدة عام يحقق ميزات واضحة للحكومة. ففي خضم تراجع ثقة الناس بهذه الحكومة الجديدة بسبب السياسات ذات الطابع الليبرالي الحديث الذي يتم تسليط الضوء عليه وانخفاض النمو الاقتصادي، جعل من قضية الروهينجا "شيئا" بالنسبة للحكومة. فبهذا تستطيع الحكومة الإندونيسية أن تكسب قلوب الناس وبخاصة المسلمين منهم. وقد ردت الحكومة بلطف على الاحتجاجات والمظاهرات التي قامت بها عناصر مختلفة من المجتمع لحث البرلمان ودعوته إلى التحرك، وتعاملت بلطف كذلك مع الضغوط التي قامت بها منظمات مختلفة متعهدة بأنها لن تعيد قوارب الروهينجا إلى البحر (سياسة الإرجاع للخلف) كما فعلت أستراليا.


إن جدية الحكومة الإندونيسية في إنهاء معاناة إخوتنا وأخواتنا من الروهينجا المسلمين أمر مشكوك فيه بالفعل. ففي الاجتماع الذي عُقد في تايلاند (2015/5/29) والذي دعي ممثلو 17 دولة للحضور إليه، لم يكن فيه أي مسؤول على المستوى الوزاري من إندونيسيا. ما الذي يمكن توقعه من الاجتماع؟ في وقت سابق تحدث وزير الخارجية الإندونيسي أثناء زيارته إلى ميانمار في (2015/05/21) بأن قضية الروهينجا جزء من جدول أعماله. ولكنه لم يُدن وبشدة ما يجري بل إنه لم يقطع العلاقات الدبلوماسية مع نظام ميانمار الذي يغطي ويوافق على المجازر التي ترتكب بحق مسلمي الروهينجا. وعوضا عن ذلك، فقد دعا الوزير إلى مزيد من التعاون لتحقيق مصالح اقتصادية وتجارية مع إندونيسيا. كما ناقشت حكومتا إندونيسيا وميانمار أيضا إمكانية التعاون الثنائي في مجالات الاقتصاد والتعليم والبنية التحتية والاتصالات. ووفقا لبيان رسمي لوزارة الخارجية جاء فيه: "كلا البلدين ملتزمان بزيادة حجم التبادل التجاري وهدفنا هو الوصول إلى المليار بحلول عام 2016". وقد وافقت ميانمار في النهاية على زيادة حجم الواردات من بعض المنتوجات الإندونيسية. كما أن إندونيسيا وميانمار اتفقتا على بضعة أمور متعلقة بالإفراج عن صيادين غير شرعيين كانوا لا يزالون محتجزين في إندونيسيا. ولا تزال قضية الروهينجا مبهمة غير واضحة، ولا تذكرها الحكومة إلا لمعالجة قضية الهجرة التي تتم وعلى نطاق واسع أطلقت عليه اسم "التنقلات غير المنتظمة".


وحتى هذا اليوم، لم تُدل الحكومة بأي خطاب يقدم مستقبلا واضحا لمسلمي الروهينجا. بل إن الحكومة رفضت حتى إعادة مسألة التوطين التي كانت تقوم بها سابقا بل قامت بها بالفعل عند تعاملها مع النزوح الجماعي لسكان فيتنام بسبب الأزمة السياسية التي اجتاحت بلادهم أواخر عام 1970، وذلك عندما قامت بجمعهم ووضعهم في جزيرة غالانج، باتام.


سموم الوطنية تقتل الأخوة


إن سبب فتور شعور المسلمين بإخوانهم هو سموم الوطنية، فالحدود المرسومة بين الدول تحول دون الإحساس بالقلق والمسؤولية تجاه الآخرين. فالوطنية ليس معناها الوحيد هو حب المكان الذي ننتمي إليه، الذي لم ينه عنه الإسلام. إنما مفهوم الوطنية هو المفهوم الذي يجعل المسلم يتخلى عن الإسلام كقيادة فكرية من أجل ما يسمى المصلحة الوطنية أكان الوطن على صواب أم على خطأ. إن الحكومة الإندونيسية تعتبر أنه يكفي أن توفر مساعدة وملجأ مؤقتين للروهينجا، بلا حماية، ولا رعاية ولا أمن من أجل مستقبلهم، والسبب حسب رأيها هو أن الشعب الإندونيسي كثير العدد وله مشاكل متعددة يجب الاهتمام بها جديا، فالمصالح الوطنية يجب أن يكون لها الأولوية على مساعدة الغرباء، يعني أنها تعتبر أن إخواننا من المسلمين غرباء!!


إن حكومة إندونيسيا الرأسمالية هي أيضا سبب في فشل إيجاد إخواننا الروهينجا مستقبلا في هذا البلد. وقد وضعت الحكومة الرأسمالية خطوطا عريضة تفرض أن تولّد جميع السياسات منافع مادية. إن الحكومة الإندونيسية لا تملك أي حل لأزمة الروهينجا وبقيت تختبئ وراء قرار عدم التدخل الذي اتخذته رابطة أمم جنوب شرق آسيا، لأنها لا تريد أن تعطل مصالحها الاقتصادية مع ميانمار ودول آسيوية أخرى. لن يكون هناك أي قرار بقطع العلاقات أو مقاطعة لهذا النظام المجرم في ميانمار، لأن المسألة لا توفر منافع مادية. فما يمكن للحكومة القيام به هو مجرد إقناع النظام في ميانمار البوذية بوجوب وقف نزوح الروهينجا الذي يمثل مشكلا بالنسبة للدول المجاورة.


أما الأعمال البطولية التي قام بها الصيادون الفقراء في 'آتشيه' لإنقاذ قوارب الروهينجا، يجب أن تكون مثالاً يحتذي به الجميع. في الواقع فإن الطبيعة الإنسانية ستشجع أي شخص على مساعدة من هو في حاجة إليه بكل ما يقدر وبصدق، على الرغم من الخصاصة التي به. عندما تحقق الحكومة هذه الطبيعة الإنسانية من خلال شكل سياساتها، فمن المؤكد أنها ستساهم بشكل كبير في إنقاذ المسلمين الروهينجا. فليس من الصعب على هذا البلد توفير أرضية مناسبة لهم وتوفير سبل العيش للرجال بزراعة الأرض أو موارد أخرى. أليس هناك مئات من الجزر المهجورة بلا سكّان والغنية بالموارد الطبيعية؟ فمن السهل على الحكومة الإندونيسية نشر قواتها لردع نظام ميانمار الوحشي وتحرير المسلمين وأطفالهم الذين تُركوا مرعوبين في البلاد. لكن في الحقيقة، فالوطنية والرأسمالية قتلت هذه الشخصية الطبيعية داخل السلطات وسياساتها، وأدت هذه المفاهيم الكفرية إلى انخفاض درجات الإنسانية إلى الانعدام.


أما بالنسبة للمسلمين الذين يدركون مسؤوليتهم تجاه إخوانهم المسلمين فهم كالجسد الواحد، فهذا الرابط العقدي أهم من حقوق الإنسان والإنسانية. رابط الأخوة لا يميز بين القبلية والعرقية ويتجاوز المناطق الجغرافية.كلنا نعلم أن الروهينجا تم إذلالهم وقمعهم بوحشية لمجرد أنهم مسلمون. ولكن حكام المسلمين يفتقدون كل مسؤولية، ويمنعون جيوش المسلمين والمسلمين في هذا البلد من إنقاذ إخوانهم وبناتهم من شراسة البوذيين. ففكرة الوطنية والقومية تعيق المسلمين في إعطاء الروهينجا حقوقهم، وقد أثبتت هذه الفكرة إضعاف قوة المسلمين وإضعاف رابط الأخوة الإسلامية الذي يجمعهم. وقد كان من الواضح أيضا أنها تعيق المسلمين في إندونيسيا عن إنقاذ أخواتهم وأبنائهم الروهينجا من الظلم الذي يواجهونه كل هذا الوقت.


حاجة ملحة لإرادة سياسية


أزمة الروهينجا يجب أن تنشر الوعي لدى جميع الأطراف بفشل النظام السياسي الديمقراطي وأنظمته في تحقيق حل للمشاكل الإنسانية، وكذلك في حماية دم وشرف المسلمين من كل أشكال الظلم. يجب على الأمة الإسلامية أن تمارس فورا جميع إمكانياتها لتحقيق وحدة الأمة وإيجاد السلطة السياسية التي تكون قادرة على تنفيذ جميع أحكام الله في كل نواحي الحياة. فقط بوجود إرادة وقوة سياسية سيتم الحفاظ على دم وشرف المسلمين من الهتك وكذلك سيتم تحقيق العدل والرفاهية وحماية حقوق المسلمين في العالم كله، أما هذه السلطة والإرادة السياسية فهي دولة الخلافة الإسلامية الراشدة على منهاج النبوة.


باختصار، رابطة الأخوة الإسلامية تلزم جميع المسلمين بتوحيد صفوفهم من أجل تطبيق الشريعة في ظل الخلافة. لأن المسلمين أمة واحدة فالمحنة التي يعيشها الروهينجا هي بالأساس محنة لجميع المسلمين في العالم، بما في ذلك المسلمين الإندونيسيين، بكاؤهم بكاؤنا، معاناتهم معاناتنا وتجاهل معاناتهم ضرب لرابطة الأخوة الإسلامية وزعزعة لعقيدة المسلم. بالمقابل، فإنه يجب على كل مسلم في كل مكان أن ينظر إلى هذه القضية باعتبارها مسألة خطيرة مرتبطة بالعقيدة وبرابطة الأخوة. وعلينا جميعا، وخاصة العلماء وقادة المجتمع ووسائل الإعلام، أن نكون في الطليعة لتمهيد الطريق لحل شامل لأزمة الروهينجا.


قال رسول الله ﷺ: «الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ، لَا يَظْلِمُهُ، وَلَا يُسْلِمُهُ، وَمَنْ كَانَ فِي حَاجَةِ أَخِيهِ، كَانَ اللَّهُ فِي حَاجَتِهِ»

عفة أينور رحمة
الناطقة الرسمية لحزب التحرير في إندونيسيا

More from Makaleler

Nَفائِسُ الثَّMَرATI - Ârifin dili kalbinin ardındadır

Nَفائِسُ الثَّMَرATI

Ârifin dili kalbinin ardındadır

Hasan el-Basri çok konuşan bir adam duydu ve şöyle dedi: Ey kardeşimin oğlu, dilini tut, çünkü denildi ki: Bir dilden daha çok hapsedilmeye layık bir şey yoktur.

Rivayet edildiğine göre, Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuştur: (İnsanları cehennemde burunları üzerine sürükleyen, dillerinin kazandıklarından başka bir şey midir?) Darimi mürsel olarak, İbn Abdülber, İbn Ebi Şeybe ve İbnü'l-Mübarek rivayet etmiştir.

Ve şöyle derdi: Ârifin dili kalbinin ardındadır, konuşmak istediği zaman düşünür, eğer konuşmak lehine ise konuşur, aleyhine ise susar. Cahilin kalbi ise dilinin ardındadır, aklına bir söz geldiğinde hemen söyler.

Hasan el-Basri'nin Edepleri, Zühdü ve Öğütleri

Ebu'l-Ferec İbnü'l-Cevzi

Allah'ım, Efendimiz Muhammed'e, ailesine ve tüm ashabına salat eyle.

Allah'ın selamı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun.

İslam, Sudan'a Nasıl Girdi?

İslam, Sudan'a Nasıl Girdi?

Günümüzdeki coğrafyasıyla bilinen Sudan, Müslümanların girişinden önce birleşik bir siyasi, kültürel veya dini varlık değildi; aksine farklı ırklar, etnik kökenler ve inançlar arasında dağılmıştı. Kuzeyde, Nübye halkının yaşadığı yerde, Ortodoks Hıristiyanlık bir inanç olarak yaygındı ve farklı lehçeleriyle Nübye dili, siyaset, kültür ve iletişim diliydi. Doğuda ise Becce kabileleri yaşıyordu ve bu kabileler Hami kökenliydi (Nuh'un oğlu Ham'a atfen), kendilerine özgü bir dilleri, ayrı bir kültürleri ve kuzeydeki inançtan farklı bir inançları vardı. Güneye doğru ilerlediğimizde ise belirgin ten renkleri, özel dilleri ve putperest inançlarıyla Zenci kabilelerini buluruz. Aynı durum batı için de geçerlidir. ([1])

Bu çeşitlilik ve etnik ve kültürel çoğulluk, İslam'ın girişinden önceki Sudan'daki demografik yapının en belirgin özellikleridir ve Sudan'ın Kuzeydoğu Afrika'da stratejik bir coğrafi konuma sahip olması başta olmak üzere çeşitli faktörlerden kaynaklanmaktadır. Afrika Boynuzu'nun kapısı, Arap dünyası ve Kuzey Afrika ile Sahra Altı Afrika arasında bir bağlantı halkasıdır. Bu konum, tarih boyunca medeni ve kültürel iletişimde ve siyasi ve ekonomik etkileşimlerde önemli bir rol oynamasını sağlamıştır. Buna ek olarak, dünyanın en önemli ticaret yollarından biri olan Kızıldeniz üzerinde hayati deniz çıkışlarına sahiptir.

Sahabelerin Habeşistan topraklarına ilk hicreti (Peygamberliğin beşinci yılında, yani davetin ilanının ikinci yılında) gelişmekte olan İslam ile Doğu Sudan toplumları arasındaki erken temasın ilk işareti olarak kabul edilebilir. Hicretin amacı başlangıçta Mekke'deki zulümden güvenli bir sığınak aramak olsa da, bu adım Afrika ve Sudan coğrafyasında ilk İslami varlığın başlangıcını temsil ediyordu. Peygamber ﷺ, hicretin 6. yılında elçisi Amr bin Ümeyye ile birlikte Necaşi'ye İslam'a davet ettiği bir mektup göndermiştir ([2]) ve Necaşi de kabul ettiğini gösteren bir mesajla cevap vermiştir.

Ömer bin Hattab döneminde Amr bin As tarafından Mısır'ın fethiyle, Nübye halkı tehlikeyi hissetti, zira İslam devleti özellikle Sudan Nübye krallıklarının stratejik ve coğrafi uzantısı olan Yukarı Mısır'da, kuzey Nil Vadisi üzerindeki idari ve siyasi etkisini pekiştirmeye başlamıştı. Bu nedenle Nübye krallıkları, bir savunma tepkisi olarak Yukarı Mısır'a önleyici saldırılar başlattı. Halife Ömer bin Hattab (r.a.), Mısır valisi Amr bin As'a, Mısır'ın güney sınırlarını güvence altına almak ve İslami daveti tebliğ etmek için Sudan'daki Nübye topraklarına müfrezeler göndermesini emretti. Bunun üzerine Amr bin As, 21 Hicri yılında Ukbe bin Nafi el-Fihri komutasında bir ordu gönderdi, ancak ordu geri çekilmek zorunda kaldı, zira Nübye halkı onlara büyük bir şiddetle karşı koydu ve Müslümanların çoğu gözlerini kaybetti; çünkü Nübye halkı ok konusunda çok yetenekliydi, gözleri bile hedef alarak isabetli atışlar yapıyorlardı, bu yüzden Müslümanlar onlara "Göz Atıcılar" adını vermişlerdi. 26 Hicri yılında (647), Osman bin Affan döneminde Abdullah bin Ebi Sarh Mısır'a vali olarak atandı ve iyi donatılmış bir seferle Nübye halkıyla karşılaşmaya hazırlandı ve 31 Hicri / 652 yılında Hıristiyan Nübye Krallığı'nın başkenti olan Dongola'ya* kadar güneye inmeyi başardı ve şehri şiddetle kuşattı. Barış ve uzlaşma istediklerinde, Abdullah bin Ebi Sarh bunu kabul etti([3]). Ve onlarla "Bakt" sözleşmesi veya anlaşması** olarak adlandırılan bir barış anlaşması yaptı ve Dongola'da bir cami inşa etti. Araştırmacılar Bakt'ın anlamı üzerinde çalıştılar, bazıları Latince (Pactum) olduğunu ve anlamının anlaşma olduğunu söylediler, ancak tarihçiler ve yazarlar bu barışı Müslümanların uzlaştıkları kişilere cizye yüklediği diğer barış anlaşmaları gibi görmüyorlar, aksine Müslümanlar ve Nübye halkı arasında bir anlaşma veya ateşkes olarak kabul ediyorlar.

Abdullah bin Ebi Sarh onlara Müslümanların onlarla savaşmayacağına dair güvence verdi ve Nübye halkının Müslümanların topraklarına yerleşmeden geçmelerine izin verdi ve Nübye halkı ülkelerine gelen Müslümanları veya müttefikleri ülkeden çıkana kadar korumakla yükümlüydü([4]). Ayrıca Müslümanların Dongola'da inşa ettikleri camiyi korumak, süpürmek, aydınlatmak ve saygı göstermek, ibadet edenleri engellememek ve her yıl en iyi kölelerinden 360 baş ödemekle yükümlüydüler ve karşılığında Müslümanlar onlara her yıl tahıl ve giysi yardımı yapacaklardı (Nübye kralının ülkesindeki yiyecek kıtlığından şikayet etmesi üzerine), ancak ülkelerine saldıran veya baskın yapan bir düşmanı püskürtmekle yükümlü değillerdi. Bu barışla Müslümanlar güneyden gelen sınırlardan güvende oldular, iki ülke arasında sınır ötesi ticareti sağladılar ve devlet hizmetinde Nübye'nin güçlü kollarını elde ettiler. Malların hareketiyle birlikte fikirler de taşındı ve özellikle iyi muamele yoluyla barışçıl davet yoluyla davetçiler ve tüccarlar Nübye topraklarında İslam'ı yaymada önemli bir rol oynadılar. Ticaret kervanları, ticaret malları taşıdıkları gibi inanç, dil, medeniyet ve yaşam tarzı da taşıyorlardı.

Ayrıca Arapça, özellikle Kuzey Sudan'da Sudan toplumlarının günlük yaşamında giderek daha fazla yer almaya başladı. Bu anlaşma, Müslümanlar ve Hıristiyan Nübye halkı arasında altı yüzyıl süren bir tür sürekli iletişim temsil ediyordu ([5]). Bu süre zarfında, Müslüman tüccarlar ve Arap göçmenler aracılığıyla 7. yüzyılın ortalarından itibaren İslam inancı Doğu Sudan'ın kuzey kesimine sızdı. Bu büyük Arap göçleri 3 yoldan sızdı: Birincisi: Mısır'dan, ikincisi: Hacaz'dan Badi, Aydab ve Suakin limanları aracılığıyla ve üçüncüsü: Sudan'ın ortasından geçerek Mağrip ve Kuzey Afrika'dan. Ancak bu grupların etkisi, 9. yüzyıldan itibaren Mısır'dan güneye doğru hareket eden büyük sayılarla karşılaştırıldığında küçük boyutları nedeniyle etkili değildi ve bunun sonucunda Becce, Nübye ve Orta Sudan toprakları Arap unsuruyla kaynaştı. O zamanlar Abbasi Halifesi Mutasım (218-227 Hicri / 833-842), Türk askerlerine güvenmeye ve Arap askerlerinden vazgeçmeye karar verdi ki bu, Mısır'daki Arapların tarihinde tehlikeli bir dönüm noktası olarak kabul edilir. Böylece Hicri'nin üçüncü / Miladi'nin dokuzuncu yüzyılı, Sudan'a geniş Arap göçlerine ve ardından güneyde ve doğuda geniş ovalara nüfuz etmeye tanık oldu([6]) ve bu bölgelerde istikrarın sağlanması, ülke halkıyla iletişim kurmaya, onları etkilemeye ve İslam'ı kabul etmelerine yardımcı oldu.

12. yüzyılda, Haçlıların Filistin topraklarını işgal etmesinin ardından, Mısırlı ve Mağribli hacıların Sina yolu artık güvenli değildi ve Aydab limanına (Altın Limanı olarak bilinir ve Kızıldeniz kıyısında yer alır) yöneldiler. Oradaki hac hareketi aktif hale geldiğinde ve Müslümanlar Hacaz'daki kutsal topraklara gidip gelirken oraya sık sık uğradıklarında, Yemen ve Hindistan'dan mal taşıyan gemiler de oraya demirlemeye başladı ve dolayısıyla bölgesi gelişti ve hareketlilik arttı, böylece Aydab Müslümanların dini ve ticari yaşamında mükemmel bir merkez haline geldi. ([7])

Nübye kralları, Müslümanlardan bir zayıflık veya zaaf bulduklarında anlaşmayı bozduklarından ve özellikle Kral Davud'un hükümdarlığı sırasında 1272'de Asvan ve Mısır'daki Müslüman bölgelerine baskın yaptıklarından, Müslümanlar Zahir Baybars günlerinde onlarla savaşmak zorunda kaldılar ve 1276'da taraflar arasında yeni bir antlaşma imzalandı ve sonunda Sultan Nasır bin Kalavun 1317'de Dongola'yı fethetti ve Nübye kralı Davud'un erkek kardeşinin oğlu Abdullah, 1316'da İslam'ı kabul etti ve bu da orada yayılmasını kolaylaştırdı ve Nübye toprakları tamamen İslam'a girdi.([8])

Hıristiyan Alva krallığı ise 1504'te Arap Abdellab kabileleri ile Zenci Fonc kabileleri arasındaki ittifakın ardından yıkıldı ve "Sennar Sultanlığı" olarak da bilinen Fonc İslam Krallığı kuruldu. Başkentine atfen "Mavi Krallık" olarak da bilinir ve Sennar Krallığı, İslam ve Arap dilinin yayılmasından sonra Sudan topraklarında kurulan ilk Arap İslam devleti olarak kabul edilir([9]).

Arap İslam etkisinin artmasının bir sonucu olarak, Nübye, Alva, Sennar, Takali ve Darfur topraklarındaki kraliyet aileleri, daha önce Hıristiyan veya putperest iken Müslüman oldular. Yönetici sınıfın İslam'ı kabul etmesi, Sudan tarihinde çok boyutlu bir devrim yaratmaya yetti. Müslüman yönetici aileler oluştu ve onlarla birlikte bu dinin güçlenmesinde büyük etkisi olan ve İslam dininin yayılmasına etkin bir şekilde katkıda bulunan, temellerini sağlamlaştıran ve Sudan topraklarında İslam medeniyetinin temellerini atan ilk Sudan İslam krallıklarının modelleri kuruldu. Bazı krallar ülkelerinde davetçi rolünü üstlendiler ve rollerini bu dini tebliğ etmek ve korumakla yükümlü yöneticiler olarak anladılar, bu yüzden iyiliği emretmeye, kötülükten nehyetmeye, Allah'ın şeriatına göre hüküm vermeye, ellerinden geldiğince adaleti tesis etmeye, Allah'a davet etmeye ve O'nun yolunda cihad etmeye başladılar. ([10])

Böylece İslam'ın daveti bu bölgede putperestlik fırtınaları ve Hıristiyan misyonerlik kampanyaları ortasında güçlü ve etkili bir şekilde ilerledi. Bu nedenle Sudan, İslam'ın yayılmasında barışçıl davetin gerçek modelini temsil eden en ünlü bölgelerden biri olarak kabul edilir ve Müslümanların inançlarını ikna, delil ve iyi muamele yoluyla yayma yeteneği burada öne çıkmıştır, bu nedenle kervan ticareti ve fakihler Sudan topraklarında İslam'ın yayılmasında büyük bir rol oynamışlardır, zira pazarlar savaş alanlarının yerini almış ve tevhit inancının yayılmasında kılıç yerine dürüstlük, doğruluk ve iyi muamele kullanılmıştır([11]) ve bu konuda fakih tarihçi Ebu'l-Abbas Ahmed Baba el-Tinbukti şöyle der: "Sudan halkı, Kano ve Borno halkı gibi kimsenin onları ele geçirmeden İslam'ı gönüllü olarak kabul ettiler, İslam'dan önce kimsenin onları ele geçirdiğini duymadık".

#SudanKrizi         #SudanCrisis

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu için yazılmıştır

Müh. Durre el-Bekkuş

** Emir Abdullah bin Sa'd bin Ebi Sarh'tan Nübye'nin büyüğü ve krallığının tüm halkı için bir ahit:

"Abdullah bin Sa'd'ın Asvan topraklarının sınırından Alva topraklarının sınırına kadar Nübye'nin büyüğü ve küçüğü üzerine yaptığı ahit, Abdullah bin Sa'd, onlara ve Mısır'ın Yukarı kesiminden ve diğer Müslümanlardan ve zimmet ehlinden komşuları olan Müslümanlar arasında geçerli bir güvenlik ve ateşkes yaptı. Ey Nübye topluluğu, Allah'ın ve Resulü Muhammed Peygamber ﷺ'in güvencesiyle güvendesiniz, size karşı savaşmayacağız, size karşı savaş ilan etmeyeceğiz ve bizimle sizin aranızdaki şartlara bağlı kaldığınız sürece sizi işgal etmeyeceğiz, ülkemize yerleşmeden geçici olarak girebilirsiniz ve ülkenize yerleşmeden geçici olarak girebilirsiniz ve ülkenize inen veya uğrayan bir Müslümanı veya müttefiki çıkana kadar korumakla yükümlüsünüz ve Müslüman kölelerden size kaçan her birini İslam topraklarına iade edene kadar geri vermekle yükümlüsünüz, ona el koymayacaksınız, onu engellemeyeceksiniz ve onu arayan ve ona danışan bir Müslümana ayrılana kadar dokunmayacaksınız ve Müslümanların şehrinizin avlusunda inşa ettiği camiyi korumakla, ibadet edenleri engellememekle, onu süpürmekle, aydınlatmakla ve saygı göstermekle yükümlüsünüz ve her yıl ülkenizin en iyi kölelerinden 360 baş Müslümanların imamına ödeyeceksiniz, kusurlu olmayan, erkek ve dişi olan, yaşlı, ihtiyar kadın veya henüz ergenliğe ulaşmamış çocuk olmayan, bunu Asvan valisine ödeyeceksiniz ve Alva topraklarının sınırından Asvan topraklarına kadar size saldıran bir düşmanı püskürtmek veya engellemek Müslümanların görevi değildir ve eğer bir Müslüman köleye sığınırsanız veya bir Müslümanı veya müttefiki öldürürseniz veya Müslümanların şehrinizin avlusunda inşa ettiği camiye zarar verirseniz veya 360 baştan herhangi bir şeyi engellerseniz, o zaman bu ateşkes ve güvenlik sizden kalkar ve biz ve siz, Allah aramızda hükmedene kadar eşit oluruz ve O hükmedenlerin en hayırlısıdır, bu konuda Allah'ın, ahdinin, kefaletinin ve Resulü Muhammed ﷺ'in kefaletinin şahitliği vardır ve bu konuda sizin için Mesih'in, havarilerin ve dininizden ve milletinizden saygı duyduğunuz kişilerin kefaletinden daha büyük bir şey yoktur.

Allah bu konuda aramızda şahittir. Amr bin Şurahbil tarafından Ramazan ayında, otuz birinci yılda yazılmıştır".


[1] Dr. Salah İbrahim İsa'nın Sudan'a İslam'ın Girişi ve İnançları Düzeltmedeki Etkisi

[2] İbn el-Cevzi'nin Sudan ve Habeş Halkının Faziletleri Hakkında El-Gabiş'in Aydınlatılması Kitabının Onuncu Bölümü

* İslam'dan önce Nübye toprakları, Nübye, Mukra ve Alva olmak üzere 3 krallığa bölünmüştü (Asvan'dan güneyde mevcut Hartum'a kadar), daha sonra iki krallık Nübye ve Mukra, 570 ile 652 yılları arasında birleşti ve Nübye Krallığı olarak adlandırıldı ve başkenti Dongola idi

[3] İmam Ahmed bin Yahya bin Cabir el-Bağdadi'nin (Bilazeri olarak bilinir) Fetih el-Buldanı

** Ahit metninin tamamını okumak için ek bölüme bakınız

[4] Dr. Mustafa Muhammed Sa'd'ın Orta Çağlarda İslam ve Nübye

[5] J. Spencer Trimingham'ın Sudan'da İslam'ı

[6] Yusuf Fadıl Hasan'ın Sahra Altı Afrika'da İslam'ın Yayılması

[7] Dr. Mekki Şubeyka'nın Yüzyıllar Boyunca Sudan'ı

[8] Mahmud Şakir'in Sudan'ı

[9] Dr. Tayyib Bucema Naima'nın Fonc İslam Krallığı Tarihine Bir Bakış (910 - 1237 Hicri / 1504 - 1821 Miladi)

[10] Dr. Mustafa Muhammed Sa'd'ın Orta Çağlarda İslam ve Nübye

[11] Dr. Nuruddin eş-Şa'bani'nin Sahra Altı Afrika'da İslam ve Yönetici Aileler Tarihine İlişkin Çalışmaları