كالمستجير من الرمضاء بالنار: تطلعات أوكرانيا الشمال أطلسية (مترجم)
كالمستجير من الرمضاء بالنار: تطلعات أوكرانيا الشمال أطلسية (مترجم)

الخبر:   وقع رئيس أوكرانيا بترو بوروشنكو يوم الأربعاء، 28 آذار/مارس، على مرسوم "بشأن الموافقة على البرنامج الوطني السنوي تحت رعاية لجنة أوكرانيا - الناتو لعام 2018". أحد الأهداف الرئيسية لهذه الاستراتيجية هو تنسيق الأعمال التحضيرية لحصول أوكرانيا على عضوية حلف الناتو، حسبما أفادت التقارير الصحفية الرئاسية. (zn.ua)

0:00 0:00
Speed:
April 02, 2018

كالمستجير من الرمضاء بالنار: تطلعات أوكرانيا الشمال أطلسية (مترجم)

كالمستجير من الرمضاء بالنار: تطلعات أوكرانيا الشمال أطلسية

(مترجم)

الخبر:

وقع رئيس أوكرانيا بترو بوروشنكو يوم الأربعاء، 28 آذار/مارس، على مرسوم "بشأن الموافقة على البرنامج الوطني السنوي تحت رعاية لجنة أوكرانيا - الناتو لعام 2018".

أحد الأهداف الرئيسية لهذه الاستراتيجية هو تنسيق الأعمال التحضيرية لحصول أوكرانيا على عضوية حلف الناتو، حسبما أفادت التقارير الصحفية الرئاسية. (zn.ua)

التعليق:

في وقت سابق، في 21 آذار/مارس، نقلت الخدمة الصحفية للإدارة الرئاسية لأوكرانيا التصريحات التي قالها الرئيس بوروشنكو في مقابلة مع الألماني هامبرغر أبندبلات: "نحن نعمل على نيل عضوية حلف الناتو بمثابرة خاصة. هدفنا هو أن نصبح عضوا في الحلف خلال السنوات العشر القادمة".

ينبغي بلا شك، النظر في هذه التصريحات على لسان رئيس أوكرانيا في سياق التوترات الأخيرة في العلاقات بين الاتحاد الروسي والدول الغربية.

في الأول من آذار/مارس 2018، خصص الرئيس الروسي رسالته السنوية للجمعية الفيدرالية لأمور تتعلق بالتهديدات الموجهة للغرب، وذلك عبر نقل الإنجازات المريبة للعلماء الروس في مجال ابتكار أنواع جديدة من الأسلحة. لم تسمح القيادة الروسية لنفسها بهذا النوع من الشجاعة خلال السنتين الماضيتين.

في الرابع من آذار/مارس، وقع حادث في سالزبوري الإنجليزية - محاولة لتسميم العميل المزدوج سيرغي سكريبال وهو كولونيل سابق في الاستخبارات العسكرية الروسية GRU، وابنته بغاز أعصاب. وقد تسبب هذا في الطرد المتبادل للدبلوماسيين من الاتحاد الروسي وعدد من البلدان الغربية، بما في ذلك أوكرانيا.

تتردد الأخبار حول جولة جديدة من تصعيد العلاقات بين الاتحاد الروسي والغرب كل يوم. على سبيل المثال، في الاتحاد الأوروبي، وعلى خلفية تدهور العلاقات مع روسيا، قرروا التحقق من ملاءمة الجسور والطرق والسكك الحديدية لنقل الدبابات والمعدات الثقيلة الأخرى، بحسب تقارير DW التي تشير إلى خطة المفوضية الأوروبية المقدمة يوم الأربعاء، 28 آذار/مارس.

وإذا ما أردنا الخوض في أسباب هذا التصعيد، فلا بد أن نذكر ما يلي:

إذا أردنا الإحاطة بالحكم على الأشياء كلها، فإن آمال بوتين في تطبيع العلاقات مع الغرب، وفي المقام الأول، مع أمريكا، قد اختفت تماما. الاعتماد على المساعدة التي قدمها بوتين لأمريكا في سوريا، والآمال المعلقة على الإدارة الأمريكية الجديدة في شخص ترامب، وكذلك سياسة الانتظار والترقب فيما يتعلق بأوروبا، عندما اعتبر الاتحاد الروسي بأن الضرر المترتب على العقوبات المفروضة على دول الاتحاد الأوروبي ستجعل منها عاجلا أو آجلا دولا متوافقة، كل تلك الأمور لم تكن مسوغا.

إن الوضع السياسي داخل روسيا وخارجها يثبت لبوتين مرة أخرى الحاجة إلى عدو خارجي لمواجهة الغرب، بقيادة أمريكا. وقد أدى استئناف المواجهة من قبل الاتحاد الروسي بطبيعة الحال إلى إجراءات متبادلة من قبل أمريكا وأوروبا. وفي هذا السياق ينبغي لنا أن نضع في الاعتبار عودة تطلعات أوكرانيا الشمال أطلسية إلى السطح على هيئة توقيع المرسوم آنف الذكر من قبل رئيس أوكرانيا بوروشنكو.

أما بالنسبة لأوكرانيا، فتجدر الإشارة هنا إلى أن العضوية في الناتو لن تقدم أي شيء مفيد للشعب الأوكراني. ففي النهاية، وبالنسبة لأوكرانيا تم الكشف وبوضوح عن طبيعة ما يسمى "الأمن الجماعي الدولي" أو "الضمانات الأمنية الدولية" في ربيع عام 2014 ومثال ذلك الغزو الروسي  لأوكرانيا، عندما أصبح أحد الضامنين لـ "بودابست" معتديا ضم واحتل الجزء الجنوبي الشرقي لأوكرانيا، والآخرون ممن يطلق عليهم اسم "الضامنين" أصبحوا متفقين ضمنا مع هذا الواقع بسبب خوفهم على مصالحهم وأمنهم، معربين عن "قلق" نفاقي فحسب.

"الأمن الجماعي"، ومعه ما يسمى "القانون الدولي" ليس أكثر من أسطورة، لأن كل دولة تسعى حصرا إلى تحقيق مصالحها الوطنية الخاصة، حيث تُستخدام الآليات الدولية كلها كأداة لتحقيق هذه المصالح فحسب.

هذا هو واقع الناس المستضعفين في يومنا هذا. كلهم، بما في ذلك أوكرانيا، رهائن لجشع القوى العظمى، حيث يضطرون إلى الاعتماد على القوى العظمى الأخرى للهروب من جرائم إحداها، أما فيما يتعلق بالجرائم المرتكبة بحق الدول الصغيرة، فهم جميعا سواء؛ يقفون على المستوى ذاته.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

فضل أمزاييف

رئيس المكتب الإعلامي لحزب التحرير في أوكرانيا

More from Haber ve Yorum

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

(Tercüme)

Haber:

Fransa ve Suudi Arabistan'ın öncülüğünde, Filistin meselesine barışçıl bir çözüm bulmak ve iki devletli çözümü uygulamak amacıyla 29-30 Temmuz tarihlerinde New York'ta Birleşmiş Milletler Uluslararası Üst Düzey Konferansı düzenlendi. Filistin'i devlet olarak tanımayı ve Gazze'deki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan konferansın ardından ortak bir bildiri imzalandı. Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin yanı sıra Türkiye de bildiriyi 17 ülke ile birlikte imzaladı. 42 madde ve ekten oluşan bildiri, Hamas'ın gerçekleştirdiği Aksa Tufanı operasyonunu kınadı. Katılımcı ülkeler Hamas'ı silah bırakmaya çağırdı ve yönetimini Mahmud Abbas rejimine devretmesini talep etti. (Ajanslar, 31 Temmuz 2025).

Yorum:

Konferansı yöneten ülkelere bakıldığında, Amerika'nın varlığı açıkça görülüyor ve karar alma yetkisi veya nüfuzu olmamasına rağmen, Suudi rejiminin hizmetkarı olarak Fransa'ya eşlik etmesi bunun en açık kanıtıdır.

Bu bağlamda, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron 24 Temmuz'da Fransa'nın Eylül ayında Filistin devletini resmen tanıyacağını ve bunu yapan ilk G7 ülkesi olacağını belirtti. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Faysal bin Ferhan Al Suud ve Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noël Barrot, konferansta New York Bildirgesi'nin hedeflerini ilan eden bir basın toplantısı düzenlediler. Aslında, konferansın ardından yayınlanan bildiride, Yahudi varlığının katliamları kınandı, ancak aleyhinde herhangi bir cezai karar alınmadı ve Hamas'tan silahlarını bırakması ve Gazze yönetimini Mahmud Abbas'a devretmesi istendi.

Amerika'nın İbrahim Anlaşmaları'na dayanarak uygulamaya çalıştığı yeni Orta Doğu stratejisinde, Selman rejimi öncü rolü temsil ediyor. Savaşın ardından Suudi Arabistan ile Yahudi varlığı ile normalleşme başlayacak; ardından diğer ülkeler de takip edecek ve bu dalga, Kuzey Afrika'dan Pakistan'a uzanan stratejik bir ittifaka dönüşecek. Ayrıca, Yahudi varlığı bu ittifakın önemli bir parçası olarak güvenlik garantisi alacak; daha sonra Amerika, bu ittifakı Çin ve Rusya'ya karşı mücadelesinde yakıt olarak kullanacak ve Avrupa'yı tamamen kanatları altına alacak ve tabii ki, Hilafet devletinin kurulma ihtimaline karşı.

Şu anda bu planın önündeki engel, Gazze savaşı ve ardından patlamaya hazır, giderek artan ümmetin öfkesidir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, New York Bildirgesi'nde inisiyatifin Avrupa Birliği, Arap rejimleri ve Türkiye tarafından alınmasını tercih etti. Bildiride yer alan kararların kabulünün daha kolay olacağını düşünerek.

Arap rejimleri ve Türkiye'nin görevi ise Amerika Birleşik Devletleri'ni memnun etmek, Yahudi varlığını korumak ve bu itaate karşılık olarak kendilerini halklarının öfkesinden korumak ve değersiz iktidar kırıntılarıyla aşağılık bir hayat yaşamak, ta ki atılana veya ahiret azabına maruz kalana kadar. Türkiye'nin bildirgeye sözde iki devletli çözüm planının uygulanması şartıyla ihtiraz kaydı koyması, bildirgenin gerçek amacını örtbas etme ve Müslümanları yanıltma çabasından başka bir şey değildir ve hiçbir gerçek değeri yoktur.

Sonuç olarak, Gazze'yi ve tüm Filistin'i kurtarma yolu, Yahudilerin yaşadığı hayali bir devletten geçmiyor. Filistin'e İslami çözüm, gasbedilmiş topraklarda İslam'ın hüküm sürmesi, gaspçılarla savaşmak ve Müslüman ordularını mübarek topraklardan Yahudileri söküp atmak için seferber etmektir. Kalıcı ve köklü çözüm ise, Raşid Hilafet devletini kurmak ve İsra ve Miraç'ın mübarek topraklarını Hilafet'in kalkanıyla korumaktır. İnşallah, o günler uzak değildir.

Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: «Müslümanlar Yahudilerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz. Müslümanlar onları öldürecekler, öyle ki Yahudi taşın ve ağacın arkasına saklanacak, taş veya ağaç şöyle diyecek: Ey Müslüman, ey Allah'ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.» (Müslim rivayet etmiştir)

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu için yazan:

Muhammed Emin Yıldırım

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Haber:

Lübnan'daki siyasi ve güvenlik haberlerinin çoğu, diğer silahlardan ziyade Yahudi varlığını hedef alan silah konusuna odaklanıyor ve çoğu siyasi analist ve gazeteci tarafından vurgulanıyor.

Yorum:

Amerika, Yahudilerle savaşan silahın Lübnan ordusuna teslim edilmesini istiyor ve çıkarı olduğunda veya komşu ülkelerdeki Müslümanlar arasında kullanılabilecek tüm insanların elinde kalan silahları umursamıyor.

En büyük düşmanımız Amerika, bunu açıkça, hatta küstahça söyledi, elçisi Barrack bunu Lübnan'dan açıklarken, Lübnan devletine teslim edilmesi gereken silahın, mübarek Filistin'i gasp eden Yahudi varlığına karşı kullanılabilecek silah olduğunu, diğer bireysel veya orta düzeydeki hiçbir silahın Yahudi varlığına zarar vermediğini, aksine tekfirci, aşırılıkçı, gerici veya geri kalmışlar bahanesiyle Müslümanlar arasında çatışmayı körükleyerek ona, Amerika'ya ve tüm Batı'ya hizmet ettiğini, ya da mezhepçilik, milliyetçilik, ırkçılık bahanesiyle, hatta bizimle yüzlerce yıl yaşamış ve bizden canlarının, mallarının ve namuslarının korunmasından başka bir şey görmemiş olan Müslümanlar ve diğerleri arasında, kanunları kendimize uyguladığımız gibi onlara da uyguladığımızı, onlara ne hakkımız varsa onların da hakkı olduğunu, onlara ne yükümlülüğümüz varsa onların da yükümlülüğü olduğunu söyleyerek Müslümanlar arasında besledikleri diğer sıfatlarla. Çünkü İslami hüküm, Müslümanlar arasında olsun, devletin tebaası olan Müslümanlar ve diğerleri arasında olsun, yönetimde temeldir.

Mademki en büyük düşmanımız Amerika, Yahudi varlığına zarar veren silahı imha etmek veya etkisiz hale getirmek istiyor, o halde siyasetçiler ve medya mensupları neden buna odaklanıyor?!

Ve neden en önemli konular, Amerikan düşmanının talebi üzerine medyada ve Bakanlar Kurulu'nda derinlemesine araştırılmadan ve ümmet üzerindeki tehlikesinin boyutu açıklanmadan gündeme getiriliyor, bunların en tehlikelisi Yahudi varlığıyla kara sınırlarının çizilmesi, yani bu gaspçı varlığın resmen tanınmasıdır, öyle ki bundan sonra hiç kimsenin Filistin uğruna, yani sadece Filistin halkına aitmiş gibi bizi ikna etmeye çalıştıkları gibi sadece Filistin halkının değil, tüm Müslümanların malı olan Filistin için hiçbir silah, yani hiçbir silah taşıma hakkı kalmaz?!

Tehlike, bu konunun bazen barış, bazen uzlaşma, bazen bölgedeki güvenlik, bazen de ekonomik, turistik ve siyasi refah başlığı altında, bu ucube varlığı tanırsak Müslümanlara vaat ettikleri bolluk başlığı altında gündeme getirilmesidir!

Amerika, Müslümanların Yahudi varlığını tanımayı asla kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyor, bu nedenle onları en önemli kader belirleyici meseleden uzaklaştırmak için başka yollarla onlara sızmaya çalışıyor. Evet, Amerika silah konusuna odaklanmamızı istiyor, ancak Lübnan resmi olarak onunla sınırları çizerek onu tanırsa, silah ne kadar güçlü olursa olsun fayda sağlamayacağını ve Yahudi varlığına karşı kullanılamayacağını, böylece Filistin topraklarındaki haklılığını Müslüman yöneticilere ve Filistin Otoritesine sığınarak kabul edeceğini biliyor.

Bu Yahudi varlığını tanımak, Allah'a, Resulüne ve müminlere ihanettir, Filistin'i kurtarmak için dökülen ve hala dökülmekte olan tüm şehitlerin kanlarına ihanettir ve tüm bunlara rağmen, Gazze-i Haşim'de ve Filistin'de savaşan ve bize kanlarıyla Yahudi varlığını asla tanımayacağımızı, bunun bedeli ne olursa olsun söylüyorlar... Peki Lübnan'da şartlar ne kadar zor olursa olsun Yahudi varlığını tanımayı kabul edecek miyiz?! Onunla sınırları çizmeyi, yani onu tanımayı, silah bizimle kalsa bile kabul edecek miyiz?! Vakit kaybetmeden cevaplamamız gereken soru bu.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu Radyosu İçin Yazılmıştır

Dr. Muhammed Caber

Hizb-ut Tahrir Lübnan Vilayeti Merkezi İletişim Komitesi Başkanı