مصانع السكر التي تديرها الدولة تخسر بشكل متعمد لصالح الرأسماليين
مصانع السكر التي تديرها الدولة تخسر بشكل متعمد لصالح الرأسماليين

الخبر:   جميع مصانع السكر الحكومية الخمسة عشر في البلاد، باستثناء مصنع واحد، تعمل حالياً بخسارة، والدين المتراكم على مصانع السكر هذه حوالي 6 آلاف كرور تكا، ولكن عمال وخبراء مطاحن السكر يقولون إن السياسات الحكومية والإدارة هي المسؤولة بشكل أساسي عن الخسائر، ومع بعض التحديث، فإنه يمكن أن تصبح مصانع السكر مصدراً مهماً للدخل الحكومي وللتصدير إلى الخارج، ومصانع السكر الحكومية تعاني حالياً من نقص في القوى العاملة تصل إلى نقص 4500 يد عاملة، كما لا توجد مبادرة لاستبدال معدات حديثة بالتكنولوجيا القديمة في مصنع قصب السكر الذي ينتج المزيد من السكر، علما أن مصانع السكر لديها القدرة على مضاعفة إنتاجها آلاف المرات عن طريق صنع المعقمات أو المشروبات باهظة الثمن التي يتم إنتاجها من قصب السكر الثانوية أو المنتجات الثانوية لقصب السكر، ولكن لا يوجد اهتمام حقيقي وفعال في هذا المصدر (ديلي ديشروبانتور، 30 آذار/مارس 2022) 

0:00 0:00
Speed:
April 05, 2022

مصانع السكر التي تديرها الدولة تخسر بشكل متعمد لصالح الرأسماليين

مصانع السكر التي تديرها الدولة تخسر بشكل متعمد لصالح الرأسماليين

الخبر:

جميع مصانع السكر الحكومية الخمسة عشر في البلاد، باستثناء مصنع واحد، تعمل حالياً بخسارة، والدين المتراكم على مصانع السكر هذه حوالي 6 آلاف كرور تكا، ولكن عمال وخبراء مطاحن السكر يقولون إن السياسات الحكومية والإدارة هي المسؤولة بشكل أساسي عن الخسائر، ومع بعض التحديث، فإنه يمكن أن تصبح مصانع السكر مصدراً مهماً للدخل الحكومي وللتصدير إلى الخارج، ومصانع السكر الحكومية تعاني حالياً من نقص في القوى العاملة تصل إلى نقص 4500 يد عاملة، كما لا توجد مبادرة لاستبدال معدات حديثة بالتكنولوجيا القديمة في مصنع قصب السكر الذي ينتج المزيد من السكر، علما أن مصانع السكر لديها القدرة على مضاعفة إنتاجها آلاف المرات عن طريق صنع المعقمات أو المشروبات باهظة الثمن التي يتم إنتاجها من قصب السكر الثانوية أو المنتجات الثانوية لقصب السكر، ولكن لا يوجد اهتمام حقيقي وفعال في هذا المصدر (ديلي ديشروبانتور، 30 آذار/مارس 2022)

التعليق:

لدى بنغلادش القدرة على الاعتماد على الذات في إنتاج السكر عالي الجودة، ولكن حكومة حسينة العميلة أبقت عمداً إدارة المطاحن غير مجدية واعتمدت على الصناعة بشكل كبير على الواردات من خلال سياساتها الضعيفة وسوء إدارتها، وما ذلك إلا لاتباع وصفات صندوق النقد الدولي في الخصخصة. وقد تم تشغيل جميع مصانع السكر في البلاد منذ 50-70 عاماً وانتهى عمرها الاقتصادي وانخفضت طاقتها الإنتاجية أيضاً. ويمكن لهذه الحكومة العلمانية المعادية للناس أن تنفق مليارات الدولارات على العديد من المشاريع العملاقة، والتي يرى الخبراء أن العديد منها غير ضروري، ولكنهم لا يستطيعون إنفاق بضع عشرات من الملايين لجعل صناعة السكر في بنغلادش، إلى جانب القوى العاملة فيها، معتمدة على نفسها. وعلى الرغم من أن تحديث المطاحن يجب أن يكون أولوية قصوى للحكومة، إلا أنها لم تتخذ أي مبادرة حيال ذلك. وبدلاً من ذلك، شجّعت الحكومة الشركات الخاصة على استيراد السكر غير المكرر. ومن خلال وجود حوافز حكومية، تبيع الشركات الخاصة السكر بسعر أقل من المطاحن المملوكة للدولة، ما يؤثر سلباً على القدرة التنافسية لمصانع السكر المملوكة للدولة.

ونتيجة لذلك، أصبحت البلاد أكثر اعتماداً على واردات السكر. وبالإضافة إلى ذلك، فإنه نادراً ما تستطيع مصانع السكر المملوكة للدولة من دفع مستحقات مزارعي قصب السكر في الوقت المحدد بسبب نقص الأموال والسياسات الحكومية الفاسدة. لذلك يفقد المزارعون اهتمامهم بحصاد قصب السكر، كما أن المعروض من قصب السكر يتناقص يوماً بعد يوم. وفي هذا السياق، تتمتع الشركات الخاصة بفرصة التلاعب بالسوق من خلال الاحتكار، وصناعة الأزمات المصطنعة، والمبالغة في التسعير. وبدعم سياسي من النخب السياسية، تنهب النخب الرأسمالية عامة الناس من خلال هذه العملية، فقد لعبت الحكومة الرأسمالية دور الميسر لهذه الجريمة للنخب الرأسمالية. وكما هو الحال في النظام الرأسمالي، فإن رأس المال هو الشيء الذي يؤثر على قرار الحكومة بشكل كبير.

وللتخلص من الفوضى المنهجية للنظام الرأسمالي وتدخّل الغرب الاستعماري الجديد، فإننا نحتاج إلى نظام سياسي عادل يتمثل في دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، الذي لا يتخذ قراراً بناءً على المصالح الأجنبية، ولخدمة طبقة محددة من المجتمع، بل تعمل على ضمان رفاهية المجتمع ككل، كما ستعمل الخلافة على تحديث المطاحن الحالية وإعادة تنظيم النظام البيئي للسكر بأكمله تحت إشراف مباشر من الدولة، ولن تدع هذا القطاع يعتمد على الدول المعادية الأخرى، وسيتم تطوير صناعة السكر كجزء من سياسات التصنيع الضخمة لدولة الخلافة لتطوير البنية التحتية للصناعات الخفيفة والثقيلة بما في ذلك الصناعة الزراعية. وسيؤدي توفير الوظائف في صناعة السكر إلى زيادة الاستهلاك بشكل طبيعي وسيتمكن الناس من الحصول على كميات أكبر من الدخل أيضاً.

وأخيراً، فإن الخلافة ومن خلال تحرير القطاع الزراعي من كل التبعيات الخارجية، ستنفذ سياسات الاكتفاء الذاتي الغذائي، وتتجه نحو بناء دولة قوية معتمدة على نفسها ومكتفية ذاتيا. لذلك يجب على الأمة أن تتخلى فوراً عن النظام الرأسمالي الفاسد المدعوم من الغرب، وأن تستبدل نظام الخلافة الراشدة الموعودة به، لتشهد تقدماً وتطوراً صناعياً حقيقياً، قال الله سبحانه وتعالى: ﴿فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى﴾.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

محمد شيراز

عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية بنغلادش

More from Haber ve Yorum

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

(Tercüme)

Haber:

Fransa ve Suudi Arabistan'ın öncülüğünde, Filistin meselesine barışçıl bir çözüm bulmak ve iki devletli çözümü uygulamak amacıyla 29-30 Temmuz tarihlerinde New York'ta Birleşmiş Milletler Uluslararası Üst Düzey Konferansı düzenlendi. Filistin'i devlet olarak tanımayı ve Gazze'deki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan konferansın ardından ortak bir bildiri imzalandı. Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin yanı sıra Türkiye de bildiriyi 17 ülke ile birlikte imzaladı. 42 madde ve ekten oluşan bildiri, Hamas'ın gerçekleştirdiği Aksa Tufanı operasyonunu kınadı. Katılımcı ülkeler Hamas'ı silah bırakmaya çağırdı ve yönetimini Mahmud Abbas rejimine devretmesini talep etti. (Ajanslar, 31 Temmuz 2025).

Yorum:

Konferansı yöneten ülkelere bakıldığında, Amerika'nın varlığı açıkça görülüyor ve karar alma yetkisi veya nüfuzu olmamasına rağmen, Suudi rejiminin hizmetkarı olarak Fransa'ya eşlik etmesi bunun en açık kanıtıdır.

Bu bağlamda, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron 24 Temmuz'da Fransa'nın Eylül ayında Filistin devletini resmen tanıyacağını ve bunu yapan ilk G7 ülkesi olacağını belirtti. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Faysal bin Ferhan Al Suud ve Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noël Barrot, konferansta New York Bildirgesi'nin hedeflerini ilan eden bir basın toplantısı düzenlediler. Aslında, konferansın ardından yayınlanan bildiride, Yahudi varlığının katliamları kınandı, ancak aleyhinde herhangi bir cezai karar alınmadı ve Hamas'tan silahlarını bırakması ve Gazze yönetimini Mahmud Abbas'a devretmesi istendi.

Amerika'nın İbrahim Anlaşmaları'na dayanarak uygulamaya çalıştığı yeni Orta Doğu stratejisinde, Selman rejimi öncü rolü temsil ediyor. Savaşın ardından Suudi Arabistan ile Yahudi varlığı ile normalleşme başlayacak; ardından diğer ülkeler de takip edecek ve bu dalga, Kuzey Afrika'dan Pakistan'a uzanan stratejik bir ittifaka dönüşecek. Ayrıca, Yahudi varlığı bu ittifakın önemli bir parçası olarak güvenlik garantisi alacak; daha sonra Amerika, bu ittifakı Çin ve Rusya'ya karşı mücadelesinde yakıt olarak kullanacak ve Avrupa'yı tamamen kanatları altına alacak ve tabii ki, Hilafet devletinin kurulma ihtimaline karşı.

Şu anda bu planın önündeki engel, Gazze savaşı ve ardından patlamaya hazır, giderek artan ümmetin öfkesidir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, New York Bildirgesi'nde inisiyatifin Avrupa Birliği, Arap rejimleri ve Türkiye tarafından alınmasını tercih etti. Bildiride yer alan kararların kabulünün daha kolay olacağını düşünerek.

Arap rejimleri ve Türkiye'nin görevi ise Amerika Birleşik Devletleri'ni memnun etmek, Yahudi varlığını korumak ve bu itaate karşılık olarak kendilerini halklarının öfkesinden korumak ve değersiz iktidar kırıntılarıyla aşağılık bir hayat yaşamak, ta ki atılana veya ahiret azabına maruz kalana kadar. Türkiye'nin bildirgeye sözde iki devletli çözüm planının uygulanması şartıyla ihtiraz kaydı koyması, bildirgenin gerçek amacını örtbas etme ve Müslümanları yanıltma çabasından başka bir şey değildir ve hiçbir gerçek değeri yoktur.

Sonuç olarak, Gazze'yi ve tüm Filistin'i kurtarma yolu, Yahudilerin yaşadığı hayali bir devletten geçmiyor. Filistin'e İslami çözüm, gasbedilmiş topraklarda İslam'ın hüküm sürmesi, gaspçılarla savaşmak ve Müslüman ordularını mübarek topraklardan Yahudileri söküp atmak için seferber etmektir. Kalıcı ve köklü çözüm ise, Raşid Hilafet devletini kurmak ve İsra ve Miraç'ın mübarek topraklarını Hilafet'in kalkanıyla korumaktır. İnşallah, o günler uzak değildir.

Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: «Müslümanlar Yahudilerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz. Müslümanlar onları öldürecekler, öyle ki Yahudi taşın ve ağacın arkasına saklanacak, taş veya ağaç şöyle diyecek: Ey Müslüman, ey Allah'ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.» (Müslim rivayet etmiştir)

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu için yazan:

Muhammed Emin Yıldırım

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Haber:

Lübnan'daki siyasi ve güvenlik haberlerinin çoğu, diğer silahlardan ziyade Yahudi varlığını hedef alan silah konusuna odaklanıyor ve çoğu siyasi analist ve gazeteci tarafından vurgulanıyor.

Yorum:

Amerika, Yahudilerle savaşan silahın Lübnan ordusuna teslim edilmesini istiyor ve çıkarı olduğunda veya komşu ülkelerdeki Müslümanlar arasında kullanılabilecek tüm insanların elinde kalan silahları umursamıyor.

En büyük düşmanımız Amerika, bunu açıkça, hatta küstahça söyledi, elçisi Barrack bunu Lübnan'dan açıklarken, Lübnan devletine teslim edilmesi gereken silahın, mübarek Filistin'i gasp eden Yahudi varlığına karşı kullanılabilecek silah olduğunu, diğer bireysel veya orta düzeydeki hiçbir silahın Yahudi varlığına zarar vermediğini, aksine tekfirci, aşırılıkçı, gerici veya geri kalmışlar bahanesiyle Müslümanlar arasında çatışmayı körükleyerek ona, Amerika'ya ve tüm Batı'ya hizmet ettiğini, ya da mezhepçilik, milliyetçilik, ırkçılık bahanesiyle, hatta bizimle yüzlerce yıl yaşamış ve bizden canlarının, mallarının ve namuslarının korunmasından başka bir şey görmemiş olan Müslümanlar ve diğerleri arasında, kanunları kendimize uyguladığımız gibi onlara da uyguladığımızı, onlara ne hakkımız varsa onların da hakkı olduğunu, onlara ne yükümlülüğümüz varsa onların da yükümlülüğü olduğunu söyleyerek Müslümanlar arasında besledikleri diğer sıfatlarla. Çünkü İslami hüküm, Müslümanlar arasında olsun, devletin tebaası olan Müslümanlar ve diğerleri arasında olsun, yönetimde temeldir.

Mademki en büyük düşmanımız Amerika, Yahudi varlığına zarar veren silahı imha etmek veya etkisiz hale getirmek istiyor, o halde siyasetçiler ve medya mensupları neden buna odaklanıyor?!

Ve neden en önemli konular, Amerikan düşmanının talebi üzerine medyada ve Bakanlar Kurulu'nda derinlemesine araştırılmadan ve ümmet üzerindeki tehlikesinin boyutu açıklanmadan gündeme getiriliyor, bunların en tehlikelisi Yahudi varlığıyla kara sınırlarının çizilmesi, yani bu gaspçı varlığın resmen tanınmasıdır, öyle ki bundan sonra hiç kimsenin Filistin uğruna, yani sadece Filistin halkına aitmiş gibi bizi ikna etmeye çalıştıkları gibi sadece Filistin halkının değil, tüm Müslümanların malı olan Filistin için hiçbir silah, yani hiçbir silah taşıma hakkı kalmaz?!

Tehlike, bu konunun bazen barış, bazen uzlaşma, bazen bölgedeki güvenlik, bazen de ekonomik, turistik ve siyasi refah başlığı altında, bu ucube varlığı tanırsak Müslümanlara vaat ettikleri bolluk başlığı altında gündeme getirilmesidir!

Amerika, Müslümanların Yahudi varlığını tanımayı asla kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyor, bu nedenle onları en önemli kader belirleyici meseleden uzaklaştırmak için başka yollarla onlara sızmaya çalışıyor. Evet, Amerika silah konusuna odaklanmamızı istiyor, ancak Lübnan resmi olarak onunla sınırları çizerek onu tanırsa, silah ne kadar güçlü olursa olsun fayda sağlamayacağını ve Yahudi varlığına karşı kullanılamayacağını, böylece Filistin topraklarındaki haklılığını Müslüman yöneticilere ve Filistin Otoritesine sığınarak kabul edeceğini biliyor.

Bu Yahudi varlığını tanımak, Allah'a, Resulüne ve müminlere ihanettir, Filistin'i kurtarmak için dökülen ve hala dökülmekte olan tüm şehitlerin kanlarına ihanettir ve tüm bunlara rağmen, Gazze-i Haşim'de ve Filistin'de savaşan ve bize kanlarıyla Yahudi varlığını asla tanımayacağımızı, bunun bedeli ne olursa olsun söylüyorlar... Peki Lübnan'da şartlar ne kadar zor olursa olsun Yahudi varlığını tanımayı kabul edecek miyiz?! Onunla sınırları çizmeyi, yani onu tanımayı, silah bizimle kalsa bile kabul edecek miyiz?! Vakit kaybetmeden cevaplamamız gereken soru bu.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu Radyosu İçin Yazılmıştır

Dr. Muhammed Caber

Hizb-ut Tahrir Lübnan Vilayeti Merkezi İletişim Komitesi Başkanı