يوم ماليزيا - أحد الجهود الاستعمارية لترسيخ الهيمنة على الدول الضعيفة  (مترجم)
يوم ماليزيا - أحد الجهود الاستعمارية لترسيخ الهيمنة على الدول الضعيفة  (مترجم)

الخبر: بعد 16 يوما من الاحتفال بعيد الاستقلال في 31 آب/ أغسطس 2016، عقدت احتفالية أخرى احتفاء بيوم ماليزيا، الذي يصادف ذكرى تأسيس الاتحاد الماليزي باندماج كل من مالايا، وبورنيو الشمالية وسنغافورة، وساراواك جميعها لتشكل الدولة القومية في ماليزيا في 16 أيلول/ سبتمبر 1963. وقد عقد هذا الاحتفال في مدينة بينتولو في ولاية ساراواك. ومن الجدير بالذكر أن يوم ماليزيا لم يكن معترفاً به أو يحتفل به من قبل الدولة حتى عام 2010 عندما طالب الجيل الجديد من أهل ماليزيا الاعتراف به واستسلمت الحكومة الاتحادية أخيرا تحت وطأة معارضة قوية. بالنسبة للكثيرين، لا سيما لأهل ماليزيا في شرق البلاد، كان اختلال التوازن الاقتصادي والسياسي بين غرب وشرق ماليزيا دائماً مصدر قلق. لذلك ليس من الغريب أن رئيس الوزراء، في خطابه في الاحتفال بيوم ماليزيا هذا العام، اختار أن يتباهى بالتنمية الاقتصادية تحت ولايته قائلا إن الاحتفال هذا العام هو أكثر جدوى لأن مشاريع التنمية المختلفة التي تم تنفيذها في إطار برنامج التحول الوطني (NTP) أسفرت عن النتائج.  

0:00 0:00
Speed:
September 28, 2016

يوم ماليزيا - أحد الجهود الاستعمارية لترسيخ الهيمنة على الدول الضعيفة (مترجم)

يوم ماليزيا - أحد الجهود الاستعمارية لترسيخ الهيمنة على الدول الضعيفة

(مترجم)

الخبر:

بعد 16 يوما من الاحتفال بعيد الاستقلال في 31 آب/ أغسطس 2016، عقدت احتفالية أخرى احتفاء بيوم ماليزيا، الذي يصادف ذكرى تأسيس الاتحاد الماليزي باندماج كل من مالايا، وبورنيو الشمالية وسنغافورة، وساراواك جميعها لتشكل الدولة القومية في ماليزيا في 16 أيلول/ سبتمبر 1963. وقد عقد هذا الاحتفال في مدينة بينتولو في ولاية ساراواك. ومن الجدير بالذكر أن يوم ماليزيا لم يكن معترفاً به أو يحتفل به من قبل الدولة حتى عام 2010 عندما طالب الجيل الجديد من أهل ماليزيا الاعتراف به واستسلمت الحكومة الاتحادية أخيرا تحت وطأة معارضة قوية. بالنسبة للكثيرين، لا سيما لأهل ماليزيا في شرق البلاد، كان اختلال التوازن الاقتصادي والسياسي بين غرب وشرق ماليزيا دائماً مصدر قلق. لذلك ليس من الغريب أن رئيس الوزراء، في خطابه في الاحتفال بيوم ماليزيا هذا العام، اختار أن يتباهى بالتنمية الاقتصادية تحت ولايته قائلا إن الاحتفال هذا العام هو أكثر جدوى لأن مشاريع التنمية المختلفة التي تم تنفيذها في إطار برنامج التحول الوطني (NTP) أسفرت عن النتائج.

التعليق:

في 27 آيار/مايو 1961، ألقى رئيس وزراء ماليزيا آنذاك، تنكو عبد الرحمن خطابا أشار فيه إلى الحاجة إلى إنشاء ماليزيا من خلال دمج ولايات الملايو، وصباح، وساراواك وسنغافورة. وأنشأ البريطانيون لجنة كوبلد من أجل إجراء استفتاء بشأن الاندماج في بورنيو. كما أجري استفتاء مماثل في سنغافورة. وأخيرا، عينت الحكومة البريطانية لجنة لاندسدون لصياغة دستور لماليزيا والذي كان أساسا دستور 1957 نفسه الذي وضعته لجنة ريد. وأخيرا، تأسست ماليزيا رسميا في 16 أيلول/ سبتمبر 1963. ولم يكن إنشاء ماليزيا خاليا من المشاكل. فقد بدأت إندونيسيا، المستعمرة الهولندية السابقة المواجهة وتطالب الفلبين، حتى اليوم بجزيرة صباح.

للماليزيين الوطنيين، يعتبر تأسيس ماليزيا امتدادا للاستقلال من بريطانيا، والذي به أصبحت ماليزيا الآن "مستقلة" و"قادرة على صياغة مستقبلها". ولكن لعدد كبير من الرعايا من أهل ماليزيا في صباح وساراواك، فإن الاحتفال بيوم ماليزيا أجوف، وفارغ ولا معنى له ما لم يتم الوفاء بالحقوق الخاصة واستقلال صباح وساراواك كما اتفق، ووعد وأكد عليها الآباء المؤسسون لماليزيا. لكن بالنسبة لأولئك الذين لديهم بصر وبصيرة واضحة مثل وضوح الشمس، فإنه ليس من الصعب أن يروا أن ماليزيا، على الرغم من أن تطلعها للوحدة يستحق الثناء، فإنها لا تزال تتشكل داخل إطار الدولة القومية التي تظهر الضعف وعدم الاستقلال. وعلى الرغم من أننا لا نستطيع أن ننكر أن التطور المادي واضح في دولة مثل ماليزيا، فإنه ليس خاليا من براثن الهيمنة الغربية وهيمنة العقلية الغربية. ما نواجهه الآن هو استعمار جديد؛ حيث إنه على الرغم من أننا قد تحررنا من الاستعمار العسكري، إلا أننا لم نتحرر بأي شكل من الأشكال من الهيمنة الغربية في جميع جوانب حياتنا تقريبا، لدرجة أننا قد نسأل أنفسنا ما هي قيمة الثروة المادية إذا كنا ما زلنا عبيدا لأهواء ورغبات رجال آخرين؟...

ماليزيا ليست فريدة من نوعها في وضعها هذا. فمنذ هدم الخلافة العثمانية، بذلت القوى الغربية جهودا واسعة لضمان هيمنة نموذجهم للدولة القومية على العالم الإسلامي، واليوم، يقفون منتصرين. وما دام المسلمون عالقين في إطار القومية المؤسف هذا، فإنهم سيتعرضون للاستعمار بكل أشكاله، في الاقتصاد (من خلال توفير الديون الخارجية والضوابط المالية، وما إلى ذلك)، والسياسة (من خلال العلمانية والديمقراطية وحقوق الإنسان وهلم جرا) والثقافة (إباحية الثقافة الغربية) ومختلف جوانب الحياة الأخرى. كما نلاحظ أيضا وجود صدامات بين الدول القائمة في البلاد الإسلامية بسبب الاختلاف في المصالح والانقسام السياسي كما حدث مثلا في حرب إيران والعراق، والمصالح النفطية بين إندونيسيا وماليزيا، وحرب العراق والكويت وغيرها الكثير. كذلك فإن المسلمين هم أيضا ضعاف جدا في مواجهة العدو. فقد دمرت القومية الأخوة بين المسلمين في هذه الدول، إلى حد أننا بتنا عاجزين تماما وغير قادرين على مواجهة هجمات العدو. إننا نذكر الغزو الأمريكي للعراق؛ كيف أنه حدث دون أدنى جهد من المسلمين في البلاد الأخرى لوقف ذلك. ويعاني أهلنا في فلسطين باستمرار على أيدي الصهاينة الأنذال، ولكن لم يتم إطلاق رصاصة واحدة من بنادق أي من جيوش المسلمين.

بالنسبة للبعض، قد يكون هناك تصور للاستقرار داخل مقصورة الفكر العلماني في الدول القومية والحكم الديمقراطي في العالم الغربي، ولكن في العالم الإسلامي يواجه هذا النموذج معضلة مستمرة، ويرجع ذلك أساسا إلى تناقضه مع وجهة نظر عامة المسلمين من أن القوانين يجب أن يكون مصدرها من الإسلام، وهذا هو الطابع الفريد للمسلمين. وعلى الرغم من أننا مضطرون للعيش في إطار الدول القومية، فإنه لم تغب عنا حقيقة أننا إخوة طالما أننا نشهد أن لا إله إلا الله وأن محمدا رسول الله. هذا هو الإيمان الذي يبقينا على قيد الحياة ولم يحدث أبدا في تاريخ مبدئنا العظيم أن المسلمين تخلوا أبدا عن العمل من أجل تطبيق دينهم. ونحن قد نكون نواجه صعوبات اقتصادية، في الوقت الراهن، لأننا اضطررنا للعيش تحت حكم الغرب، ولكن يجب علينا ألا نتخلى عن آمالنا في أن فرج الله قريب. ويجب علينا ألا نتخلى عن الدعوة إلى الإسلام، والدعوة إلى إقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي لا يوجد فيها حكم إلا حكم الله.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. محمد – ماليزيا

More from Haber ve Yorum

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

Türkiye ve Arap Rejimleri Hamas'tan Silah Bırakmasını İstedi

(Tercüme)

Haber:

Fransa ve Suudi Arabistan'ın öncülüğünde, Filistin meselesine barışçıl bir çözüm bulmak ve iki devletli çözümü uygulamak amacıyla 29-30 Temmuz tarihlerinde New York'ta Birleşmiş Milletler Uluslararası Üst Düzey Konferansı düzenlendi. Filistin'i devlet olarak tanımayı ve Gazze'deki savaşı sona erdirmeyi amaçlayan konferansın ardından ortak bir bildiri imzalandı. Avrupa Birliği ve Arap Birliği'nin yanı sıra Türkiye de bildiriyi 17 ülke ile birlikte imzaladı. 42 madde ve ekten oluşan bildiri, Hamas'ın gerçekleştirdiği Aksa Tufanı operasyonunu kınadı. Katılımcı ülkeler Hamas'ı silah bırakmaya çağırdı ve yönetimini Mahmud Abbas rejimine devretmesini talep etti. (Ajanslar, 31 Temmuz 2025).

Yorum:

Konferansı yöneten ülkelere bakıldığında, Amerika'nın varlığı açıkça görülüyor ve karar alma yetkisi veya nüfuzu olmamasına rağmen, Suudi rejiminin hizmetkarı olarak Fransa'ya eşlik etmesi bunun en açık kanıtıdır.

Bu bağlamda, Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron 24 Temmuz'da Fransa'nın Eylül ayında Filistin devletini resmen tanıyacağını ve bunu yapan ilk G7 ülkesi olacağını belirtti. Suudi Arabistan Dışişleri Bakanı Faysal bin Ferhan Al Suud ve Fransa Dışişleri Bakanı Jean-Noël Barrot, konferansta New York Bildirgesi'nin hedeflerini ilan eden bir basın toplantısı düzenlediler. Aslında, konferansın ardından yayınlanan bildiride, Yahudi varlığının katliamları kınandı, ancak aleyhinde herhangi bir cezai karar alınmadı ve Hamas'tan silahlarını bırakması ve Gazze yönetimini Mahmud Abbas'a devretmesi istendi.

Amerika'nın İbrahim Anlaşmaları'na dayanarak uygulamaya çalıştığı yeni Orta Doğu stratejisinde, Selman rejimi öncü rolü temsil ediyor. Savaşın ardından Suudi Arabistan ile Yahudi varlığı ile normalleşme başlayacak; ardından diğer ülkeler de takip edecek ve bu dalga, Kuzey Afrika'dan Pakistan'a uzanan stratejik bir ittifaka dönüşecek. Ayrıca, Yahudi varlığı bu ittifakın önemli bir parçası olarak güvenlik garantisi alacak; daha sonra Amerika, bu ittifakı Çin ve Rusya'ya karşı mücadelesinde yakıt olarak kullanacak ve Avrupa'yı tamamen kanatları altına alacak ve tabii ki, Hilafet devletinin kurulma ihtimaline karşı.

Şu anda bu planın önündeki engel, Gazze savaşı ve ardından patlamaya hazır, giderek artan ümmetin öfkesidir. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri, New York Bildirgesi'nde inisiyatifin Avrupa Birliği, Arap rejimleri ve Türkiye tarafından alınmasını tercih etti. Bildiride yer alan kararların kabulünün daha kolay olacağını düşünerek.

Arap rejimleri ve Türkiye'nin görevi ise Amerika Birleşik Devletleri'ni memnun etmek, Yahudi varlığını korumak ve bu itaate karşılık olarak kendilerini halklarının öfkesinden korumak ve değersiz iktidar kırıntılarıyla aşağılık bir hayat yaşamak, ta ki atılana veya ahiret azabına maruz kalana kadar. Türkiye'nin bildirgeye sözde iki devletli çözüm planının uygulanması şartıyla ihtiraz kaydı koyması, bildirgenin gerçek amacını örtbas etme ve Müslümanları yanıltma çabasından başka bir şey değildir ve hiçbir gerçek değeri yoktur.

Sonuç olarak, Gazze'yi ve tüm Filistin'i kurtarma yolu, Yahudilerin yaşadığı hayali bir devletten geçmiyor. Filistin'e İslami çözüm, gasbedilmiş topraklarda İslam'ın hüküm sürmesi, gaspçılarla savaşmak ve Müslüman ordularını mübarek topraklardan Yahudileri söküp atmak için seferber etmektir. Kalıcı ve köklü çözüm ise, Raşid Hilafet devletini kurmak ve İsra ve Miraç'ın mübarek topraklarını Hilafet'in kalkanıyla korumaktır. İnşallah, o günler uzak değildir.

Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: «Müslümanlar Yahudilerle savaşmadıkça kıyamet kopmaz. Müslümanlar onları öldürecekler, öyle ki Yahudi taşın ve ağacın arkasına saklanacak, taş veya ağaç şöyle diyecek: Ey Müslüman, ey Allah'ın kulu, arkamda bir Yahudi var, gel onu öldür.» (Müslim rivayet etmiştir)

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu için yazan:

Muhammed Emin Yıldırım

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Amerika'nın İstediği, Silah Kalsa Bile Yahudi Varlığının Resmen Tanınmasıdır

Haber:

Lübnan'daki siyasi ve güvenlik haberlerinin çoğu, diğer silahlardan ziyade Yahudi varlığını hedef alan silah konusuna odaklanıyor ve çoğu siyasi analist ve gazeteci tarafından vurgulanıyor.

Yorum:

Amerika, Yahudilerle savaşan silahın Lübnan ordusuna teslim edilmesini istiyor ve çıkarı olduğunda veya komşu ülkelerdeki Müslümanlar arasında kullanılabilecek tüm insanların elinde kalan silahları umursamıyor.

En büyük düşmanımız Amerika, bunu açıkça, hatta küstahça söyledi, elçisi Barrack bunu Lübnan'dan açıklarken, Lübnan devletine teslim edilmesi gereken silahın, mübarek Filistin'i gasp eden Yahudi varlığına karşı kullanılabilecek silah olduğunu, diğer bireysel veya orta düzeydeki hiçbir silahın Yahudi varlığına zarar vermediğini, aksine tekfirci, aşırılıkçı, gerici veya geri kalmışlar bahanesiyle Müslümanlar arasında çatışmayı körükleyerek ona, Amerika'ya ve tüm Batı'ya hizmet ettiğini, ya da mezhepçilik, milliyetçilik, ırkçılık bahanesiyle, hatta bizimle yüzlerce yıl yaşamış ve bizden canlarının, mallarının ve namuslarının korunmasından başka bir şey görmemiş olan Müslümanlar ve diğerleri arasında, kanunları kendimize uyguladığımız gibi onlara da uyguladığımızı, onlara ne hakkımız varsa onların da hakkı olduğunu, onlara ne yükümlülüğümüz varsa onların da yükümlülüğü olduğunu söyleyerek Müslümanlar arasında besledikleri diğer sıfatlarla. Çünkü İslami hüküm, Müslümanlar arasında olsun, devletin tebaası olan Müslümanlar ve diğerleri arasında olsun, yönetimde temeldir.

Mademki en büyük düşmanımız Amerika, Yahudi varlığına zarar veren silahı imha etmek veya etkisiz hale getirmek istiyor, o halde siyasetçiler ve medya mensupları neden buna odaklanıyor?!

Ve neden en önemli konular, Amerikan düşmanının talebi üzerine medyada ve Bakanlar Kurulu'nda derinlemesine araştırılmadan ve ümmet üzerindeki tehlikesinin boyutu açıklanmadan gündeme getiriliyor, bunların en tehlikelisi Yahudi varlığıyla kara sınırlarının çizilmesi, yani bu gaspçı varlığın resmen tanınmasıdır, öyle ki bundan sonra hiç kimsenin Filistin uğruna, yani sadece Filistin halkına aitmiş gibi bizi ikna etmeye çalıştıkları gibi sadece Filistin halkının değil, tüm Müslümanların malı olan Filistin için hiçbir silah, yani hiçbir silah taşıma hakkı kalmaz?!

Tehlike, bu konunun bazen barış, bazen uzlaşma, bazen bölgedeki güvenlik, bazen de ekonomik, turistik ve siyasi refah başlığı altında, bu ucube varlığı tanırsak Müslümanlara vaat ettikleri bolluk başlığı altında gündeme getirilmesidir!

Amerika, Müslümanların Yahudi varlığını tanımayı asla kabul etmeyeceklerini çok iyi biliyor, bu nedenle onları en önemli kader belirleyici meseleden uzaklaştırmak için başka yollarla onlara sızmaya çalışıyor. Evet, Amerika silah konusuna odaklanmamızı istiyor, ancak Lübnan resmi olarak onunla sınırları çizerek onu tanırsa, silah ne kadar güçlü olursa olsun fayda sağlamayacağını ve Yahudi varlığına karşı kullanılamayacağını, böylece Filistin topraklarındaki haklılığını Müslüman yöneticilere ve Filistin Otoritesine sığınarak kabul edeceğini biliyor.

Bu Yahudi varlığını tanımak, Allah'a, Resulüne ve müminlere ihanettir, Filistin'i kurtarmak için dökülen ve hala dökülmekte olan tüm şehitlerin kanlarına ihanettir ve tüm bunlara rağmen, Gazze-i Haşim'de ve Filistin'de savaşan ve bize kanlarıyla Yahudi varlığını asla tanımayacağımızı, bunun bedeli ne olursa olsun söylüyorlar... Peki Lübnan'da şartlar ne kadar zor olursa olsun Yahudi varlığını tanımayı kabul edecek miyiz?! Onunla sınırları çizmeyi, yani onu tanımayı, silah bizimle kalsa bile kabul edecek miyiz?! Vakit kaybetmeden cevaplamamız gereken soru bu.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Bürosu Radyosu İçin Yazılmıştır

Dr. Muhammed Caber

Hizb-ut Tahrir Lübnan Vilayeti Merkezi İletişim Komitesi Başkanı