بیانیه مطبوعاتی

اعتراف روسیه به حکومت افغانستان: گامی اضافی برای ممانعت از ظهور نظام اسلامی در منطقه

(ترجمه شده)

روسیه، روز پنجشنبه، اعلام کرد که رسماً اعتبارنامه سفیر جدید افغانستان را پذیرفته است، تا به این ترتیب اولین کشوری باشد که حکومت طالبان را به رسمیت می شناسد.

دفتر رسانه ای حزب التحریر/ ولایت افغانستان بر این باور است که این اعتراف بخشی از یک فرایند گسترده تر است که از طریق آن نظام فعلی به تدریج در نظام دولت ملی بین المللی سکولار ادغام می شود، که با گذشت زمان، طالبان را از هدف اسلامی برجسته تر که برپایی دین خداوند متعال و نشر آن است، دور می کند. علاوه بر این، این اعتراف ممکن است افغانستان را به میدان درگیری بین قدرت های منطقه ای و جهانی تبدیل کند.

از زمان تغییر نظام در افغانستان، روسیه به شدت در تلاش بوده است تا روابط قوی با مقامات جدید برقرار کند. این تحول سیاسی ناشی از نگرانی های امنیتی ملی روسیه و منافع استراتژیک آن در آسیای مرکزی است. مسکو از ظهور اسلام سیاسی، احیای خلافت و وحدت امت اسلامی می ترسد. روسیه از نظام فعلی افغانستان انتظار دارد که مجاهدین در آسیای مرکزی را سرکوب کند. به همین دلیل، رئیس جمهور آن، پوتین، به صراحت در 4 جولای 2024 اعلام کرد: "طالبان بدون شک متحدان ما در مبارزه با تروریسم هستند." این اظهارات به وضوح دیدگاه دستکاری کننده و استثماری روسیه نسبت به حکومت افغانستان را آشکار می کند.

اعتراف، در عصر حاضر، ابزاری سیاسی مدرن است که برای خدمت به منافع ملی کشورهای قدرتمند استفاده می شود. این یک منفعت سیاسی است که روسیه بر اساس محاسبات استراتژیک خاص خود اعطا کرده است و از حکومت افغانستان انتظار دارد که به دنبال تحقق و حفظ این منفعت از طریق اولویت دادن تنها به منافع مادی، صرف نظر از تمام معیارهای دیگر، از جمله ارزش ها و اصول اسلامی باشد. همانطور که رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، از نظام جدید سوریه انتظار داشت، این نگرانی های مشترک بین کشورهای غیر اسلامی استراتژی مشترک آنها را نشان می دهد که مهار اسلام سیاسی و جلوگیری از ظهور نظام اسلامی در منطقه است.

علاوه بر این، تمایل به کسب این منفعت سیاسی از کشورهای متخاصم مانند روسیه، ناشی از عقیده اسلامی نیست، بلکه از ذهنیتی مبتنی بر پراگماتیسم و ​​گرایش به سود ناشی می شود. به همین ترتیب، امان الله خان نامه ای رسمی به ولادیمیر لنین ارسال کرد و خواستار حمایت سیاسی از اتحاد جماهیر شوروی شد، که اولین کشوری بود که حکومت او را به رسمیت شناخت. با این حال، از لحاظ تاریخی - حتی در زمان ولادیمیر پوتین - روسیه همچنان یکی از سرسخت ترین دشمنان اسلام و مسلمانان و مانعی اصلی در برابر وحدت امت اسلامی است. جنایات آن علیه مسلمانان در روسیه، آسیای مرکزی، قفقاز، سوریه، افغانستان و مناطق دیگر غیرقابل انکار است.

بدون شک، روابط دیپلماتیک، سیاسی و اقتصادی با کشورهای کافر باید مطابق با آنچه اسلام تایید می کند باشد، و این سوابق تاریخی دارد. از زمان پیامبر محمد ﷺ تا زمان خلفای راشدین و پس از آن، روابط خارجی مسلمانان همواره مطابق با عقیده اسلامی و حکم ولاء و براء پیش رفته است. سیاست خارجی خلافت در خدمت رسالت نشر اسلام از طریق دعوت و جهاد برای گسترش دامنه حکومت اسلامی بود. از نمونه های بارز آن می توان به ارسال فرستادگان از سوی پیامبر ﷺ به دربار امپراتوران آن زمان اشاره کرد.

دیپلماسی در اسلام بر مفاهیمی مانند اظهار دین، ولاء و براء و طبقه بندی کشورها به عنوان دارالاسلام یا دارالکفر استوار است. این مفاهیم در نظام دولت ملی سکولار جایی ندارند. در واقع، اغلب به عنوان یک خطر تلقی می شوند. نظام فعلی نمی تواند به دنبال سیاست خارجی و دیپلماسی اسلامی باشد، مگر اینکه هدف آن برپایی یک نظام سیاسی ریشه دار در خود اسلام باشد، نه نظامی ادغام شده در نظام سکولار. این امر تنها از طریق احیای خلافت امکان پذیر است، در غیر این صورت دولت فعلی به تدریج به سمت انحراف سوق داده می شود، که ناشی از واقع گرایی سیاسی و درگیر شدن در نظام جهانی سکولار است.

متأسفانه، این همان گمراهی سیاسی است که حاکمان دیگر در کشورهای اسلامی وارد آن شدند - و هنوز هم امروز وارد آن می شوند - که منجر به محدود شدن دست آنها به محدودیت های نظام بین المللی شده است.

﴿الَّذِینَ یَتَّخِذُونَ الْکَافِرِینَ أَوْلِیَاء مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ أَیَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ العِزَّةَ لِلّهِ جَمِیعاً﴾

دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت افغانستان