بیانیه مطبوعاتی

پایان اشغال نظامی آمریکا و ناتو

فرصتی برای مقابله با استعمار نرم و حرکت به سوی خلافت بر منهج نبوت!

(ترجمه)

چهار سال پیش، در تاریخ 31 اوت 2021، اشغال نظامی افغانستان توسط آمریکا و نیروهای ائتلاف شمال (ناتو) که دو دهه به طول انجامید، با خروج آخرین سرباز آمریکایی از آن در نیمه شب به پایان رسید. این امر اساساً به انتقال تمرکز آمریکا به منطقه اقیانوس هند و اقیانوس آرام برای کند کردن پیشرفت چین باز می گردد. کشور اسلامی، به ویژه افغانستان و مردم مجاهد آن، به منبع مزاحمت برای آمریکا و منبعی برای پرت کردن حواس آن از این استراتژی جدید تبدیل شده است. ما این دستاورد تاریخی و این روز بزرگ را به همه مسلمانان، به ویژه مردم افغانستان، حاملان دعوت و مجاهدین تبریک گفتیم و تبریک می گوییم.

این چهار سال می توانست فرصتی تاریخی برای اجرای کامل اسلام و آغاز یک تحول اساسی در افغانستان باشد. همانطور که دولت اسلامی در مدینه منوره، در چهار سال اول خود، پایه های امت را بنا نهاد، اصول روشنی را برای سیاست داخلی و خارجی تعیین کرد و حضور اسلام را در صحنه جهانی تثبیت کرد، نظام حاکم در افغانستان نیز می توانست از این لحظات حساس برای تدوین چارچوبی روشن و مشخص برای سیاست های داخلی و خارجی خود، با اجرای اسلام نه فقط به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک نظام جامع و شیوه زندگی در زمینه های حکومت، اقتصاد، آموزش، قضاوت و امور خارجه استفاده کند.

اما متاسفانه این فرصت بزرگ آنطور که باید مورد استفاده قرار نگرفت. به جای اجرای کامل اسلام، برخی از احکام آن به طور انتخابی و تدریجی بر اساس ترجیحات شخصی و در چارچوب های به ارث رسیده از نظام جمهوری سابق و ساختار دولت ملی مدرن اجرا شد. در نتیجه، نشانه های واضح و متمایزی برای دولت اسلامی تعیین نشد. سیاست خارجی مبتنی بر دعوت و جهاد نبود. و امت شاهد نشانه هایی از تحول اسلامی واقعی در افغانستان نبود. بلکه برعکس، تمرکز به سمت دستیابی به ثبات داخلی در داخل مرزهای ملی، تلاش برای به رسمیت شناختن نظام بین المللی و دستیابی به تعادل بین قدرت های جهانی تغییر کرد. رویکردی که در دراز مدت مشروعیت نظام را تضعیف می کند.

با وجود پایان اشغال نظامی، استعمار نرم همچنان حاضر است، که شکل موذیانه تری از اشکال سلطه است که در سیاست، اقتصاد و اندیشه نفوذ می کند. کشورها را از درون، بدون هیاهوی جنگ یا تهاجم نظامی، تحت سلطه خود در می آورد. این نوع استعمار توهم استقلال را ایجاد می کند، اما اراده امت را تضعیف می کند و مانع از اجرای کامل اسلام می شود. تجربیات تاریخی نشان می دهد که کشورها اغلب با نیروی نرم بیشتر از نیروی نظامی شکست می خورند. بنابراین، مقابله با این چالش مستلزم هوشیاری و آگاهی سیاسی، اخراج سازمان های غیردولتی و سفارتخانه های خارجی و التزام کامل به اسلام است.

در پایان، به برادران مجاهد خود یادآوری می کنیم که فرصت هنوز از دست نرفته است، بلکه باید با حکمت از آن استفاده کرد و این پیروزی تاریخی را به سنگ بنا و پلی برای برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت تبدیل کرد. خلافتی که امت را متحد می کند، استعمار را از بین می برد و پیام اسلام را به جهان می رساند. در غیر این صورت، ترس واقعی از دست دادن دستاوردهای این روز بزرگ وجود دارد. همانطور که در گذشته اتفاق افتاد، ممکن است افغانستان دوباره در پرتگاه استعمار و ضعف سقوط کند، همانطور که خداوند سبحان و تعالی هشدار داده است: ﴿وَإِن تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُونُوا أَمْثَالَكُمْ﴾.

دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت افغانستان