از دعوتگران مخلص دوری کنید
خبر:
در 3 آوریل 2025، مردی از حومه کالس-اردو در نزدیکی بیشکک ربوده شد. افراد ناشناس او را با دست و پای بسته ربودند و دهانش را با نوار چسب بستند. فرد ربوده شده جالغاشیف امانقول رومانویچ است. پس از آن، او در زندان تحقیقاتی شماره 21 پیدا شد و مشخص شد که ربایندگان وی از کارمندان اداره امور داخلی منطقه پیروومیسکی بوده اند.
علاوه بر این، اسنبایف عدیلیت، کارمند بخش تحقیقات همان اداره، از موقعیت خود سوء استفاده کرد و با کارمندان زندان تحقیقاتی شماره 21 برای سرپوش گذاشتن بر جرایم غیرقانونی خود تبانی کرد. در 1 ژوئیه 2025، آنها جالغاشیف امانقول را شکنجه کردند، او را مورد ضرب و شتم قرار دادند و مورد آزار و اذیت قرار دادند تا او را مجبور به اعتراف به اعمالی کنند که مرتکب نشده بود، و او را با این گفته تهدید کردند: "ما کاری می کنیم که تو تا آخر عمر در زندان بپوسی". مرکز ملی مبارزه با شکنجه این اقدامات را به طور رسمی ثابت کرده است.
تبصره:
کاپیلبای قیزی شیرین، همسر جالغاشیف امانقول، برای جستجوی عدالت به رئیس دولت، رئیس شورای وزیران، رئیس دادگاه عالی، دادستان کل، کمیسر پارلمانی حقوق بشر، مرکز ملی مبارزه با شکنجه، دادستان شهر بیشکک و برخی از نمایندگان ذی صلاح شکایت کرده است. با این حال، شوهرش تا به امروز از ظلم ستمگران و آزار و اذیت آنها رنج می برد.
از آنجایی که قرقیزستان یک کشور سکولار است، اتهام باطلی تحت عنوان "افراط گرایی" به مسلمانان عادل زده شده است! به همین دلیل، دعوتگران صادق در آنجا از این اتهام ساختگی رنج می برند، و یکی از این افراد جالغاشیف امانقول بود. او نه فاسد است، نه از باندهای سیاه، و خلاصه اینکه او به هیچ وجه مجرم نیست، بلکه تمام گناه او این است که گفت پروردگارم الله است، یعنی او به الله ایمان آورده و به زندگی بر اساس شریعت الله دعوت می کند.
متأسفانه، در زمانی که شرایط در قرقیزستان برای گسترش اعمال حرامی مانند ربا، احتکار، قمار و غیره فراهم می شود، اعمال واجبی مانند آموزش اسلام، نهی از منکر و امر به معروف جرم تلقی می شود! از ابوهریره رضی الله عنه روایت است که رسول الله ﷺ فرمود: «سَیَأْتِی عَلَى النَّاسِ سَنَوَاتٌ خَدَّاعَاتُ، یُصَدَّقُ فِیهَا الْکَاذِبُ، وَیُکَذَّبُ فِیهَا الصَّادِقُ، وَیُؤْتَمَنُ فِیهَا الْخَائِنُ، وَیُخَوَّنُ فِیهَا الْأَمِینُ، وَیَنْطِقُ فِیهَا الرُّوَيْبِضَةُ. قِیلَ: وَمَا الرُّوَيْبِضَةُ؟ قَالَ: الرَّجُلُ التَّافِهُ فِي أَمْرِ الْعَامَّةِ».
با اینکه قانون اساسی قرقیزستان، دولت را سکولار توصیف می کند و قدرت ادعا می کند که دموکراسی را اعمال می کند و از حقوق بشر محافظت می کند، اما این حادثه به وضوح نشان می دهد که کارمندان دولت قانون اساسی و قوانین مدون را نقض کرده اند و حقوق بشر را نقض کرده اند. کدام قانون اجازه ربودن انسان از خانه و شکنجه او را داده است؟! رسول الله ﷺ فرمود: «صِنْفَانِ مِنْ أَهْلِ النَّارِ لَمْ أَرَهُمَا: قَوْمٌ مَعَهُمْ سِیَاطٌ کَأَذْنَابِ الْبَقَرِ یَضْرِبُونَ بِهَا النَّاسَ...».
اگر کارمندان دستگاه ها این اعمال را برای منافع شخصی خود انجام داده اند، پس به اعتبار قدرت آسیب می رسانند و دین خود را به دنیای خود می فروشند. اما اگر این سیاستی از سوی دولت باشد و آنها برای خوشایند حکومت آن را انجام می دهند، پس دین خود را به دنیای دیگران فروخته اند. پیامبر ﷺ فرمود: «شَرُّکُمْ مَنْ بَاعَ دِیْنَهُ بِدُنْیَاهُ، وَشَرٌّ مِنْهُ مَنْ بَاعَ دِیْنَهُ بِدُنْیَا غَیْرِهِ».
ادامه ظلم بر قربانی با وجود شکایات وی به تمامی مراجع ذیصلاح، گواه روشنی بر این خیانت است. مسلم از حبیب ما محمد ﷺ روایت کرده است که فرمود: «لِکُلِّ غَادِرٍ لِوَاءٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یُرْفَعُ لَهُ بِقَدْرِ غَدْرِهِ، أَلاَ وَلاَ غَادِرَ أَعْظَمُ غَدْراً مِنْ أَمِیرِ عَامَّةٍ».
چنین مظالمی ادعاهای قدرت مبنی بر حمایت از مردم را باطل می کند و اعتماد مردم را از دست می دهد. هر قدرتی با حمایت مردم برپا می شود و حمایت تنها از طریق اعتماد حاصل می شود. کسی که امروز اعتماد یک فرد را از دست بدهد، ناگزیر اعتماد اکثریت را فردا از دست خواهد داد. قدرت هم مانند زینت های دنیاست: امروز وجود دارد و فردا از بین می رود. خداوند متعال فرموده است: ﴿وَتِلْکَ الأیَّامُ نُدَاوِلُهَا بَیْنَ النَّاسِ﴾.
بنابراین، ای صاحبان قدرت، سخن خداوند عزوجل را به شما یادآوری می کنیم: ﴿وَلاَ تَقْعُدُواْ بِکُلِّ صِرَاطٍ تُوعِدُونَ وَتَصُدُّونَ عَن سَبِیلِ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِهِ وَتَبْغُونَهَا عِوَجًا﴾، و سخن او سبحانه: ﴿وَإِذَا حَکَمْتُم بَیْنَ النَّاسِ أَن تَحْکُمُواْ بِالْعَدْلِ﴾.
نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر
عبدالحکیم قره نی
