مصر بین قبضه نهادهای بین المللی و استحقاقات حاکمیت مشروع
خبر:
الشرق بلومبرگ در پایگاه اینترنتی خود روز جمعه ۱۴۰۳/۱۱/۲۵ گزارش داد که جولی کوزاک، مدیر اداره ارتباطات صندوق بین المللی پول، در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت که عملکرد کلان اقتصادی در مصر "در حال بهبود است، زیرا رشد تقویت می شود و انضباط مالی بهبود می یابد". وی اشاره کرد که این کشور هنوز با نقاط ضعفی مانند سطح بالای بدهی، نیازهای بالای مالی و تداوم حضور پررنگ دولت در اقتصاد مواجه است.
نظر:
مصر امروز در بحبوحه بحران های اقتصادی به سر می برد که سال به سال عمیق تر می شود، در حالی که مقامات اصرار دارند که در همان مسیری پیش بروند که کشور را به این سراشیبی رساند: گروگان گیری به صندوق بین المللی پول و نهادهای مالی غربی، و پذیرش شرایط، برنامه ها و سیاست های آن که بار سنگینی بر دوش مردم می گذارد، منابع کشور را می بلعد و قبضه استعماری را بر تصمیم سیاسی و اقتصادی آن برای دهه های آینده محکم می کند.
اظهارات اخیر جولی کوزاک، مدیر اداره ارتباطات صندوق بین المللی پول، ماهیت رابطه بین صندوق و رژیم در مصر را به وضوح آشکار می کند. او از چالش های ساختاری، نیازهای مالی عظیم، بدهی های بالا و سلطه دولت بر اقتصاد صحبت می کند، اما در عین حال همان نسخه را پیش می برد: فروش دارایی های دولت، گسترش پایه مالیاتی، افزایش یارانه ها، تزریق پول بیشتر برای پرداخت درآمدهای بدهی و کاهش نقش دولت به نفع شرکت های خارجی و بخش خصوصی مرتبط با قدرت های بین المللی.
اینها نه نصیحت هستند و نه چشم انداز اصلاحی، بلکه دیکته های استعماری هستند که در تمام کشورهای جهان که تحت سلطه این صندوق قرار گرفته اند، شناخته شده است و در نهایت به از دست دادن حاکمیت خود و گرفتار شدن در تله بدهی دائمی منجر شده است. و واقعیت امروز مصر گواه روشنی است: ده ها وام، میلیاردها دلار، فروش دارایی ها، گسترش مالیاتی بی سابقه، و همه اینها جز افزایش تورم، انقباض، فرسایش قدرت خرید و فرار سرمایه گذاری واقعی، نتیجه ای نداشته است.
جوهر بحران، ناتوانی در مدیریت اقتصاد یا کمبود منابع نیست. بلکه فقدان حاکمیت واقعی و فقدان نظام اقتصادی اسلامی است که رابطه بین حاکم و رعیت را برقرار می کند، نقش دولت را تعیین می کند، وام های ربوی را منع می کند و وابستگی به نهادهای غربی را به هر قیمتی که باشد، رد می کند.
اخذ وام ربوی قطعا حرام است و گروگان گیری برای کافر مستعمر یک جنایت است و تفویض اختیار به سازمان های خارجی برای کنترل سیاست های کشور، تعدی به حاکمیت امت است. ﴿وَلَن يَجْعَلَ اللهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً﴾، این آیه قاعده ای است مانع از هرگونه شکلی از وابستگی که قدرت های کافر را قادر می سازد تا بر گردن مسلمانان مسلط شوند و اقتصاد و سیاست های آنها را هدایت کنند.
و برنامه های صندوق بین المللی پول، کمک نیست، بلکه ابزارهای نفوذ است. و وام ها راه حل نیستند، بلکه محدودیت های سیاسی هستند که در تمام جزئیات تصمیم گیری دولت ریشه می دوانند. و هر کس به مفاد توافقنامه ها نگاه کند، می بیند که آنها در قیمت انرژی، مالیات ها، هزینه های عمومی، اولویت های بودجه، قوانین سرمایه گذاری، ساختار بخش عمومی و حجم ذخایر ارزی دخالت می کنند، بلکه دولت ها را مجبور می کنند که بخشی از منابع نقدی خود را به طور مستقیم یا غیرمستقیم به صندوق تحویل دهند. و این در ترازوی شریعت، دادن قدرت به کافر بر مسلمان است و این امری حرام است، هر چقدر هم که با اصطلاحات سیاست های اقتصادی و اصلاحات ساختاری آراسته شود.
مهمترین چیزی که صندوق بر آن اصرار دارد، فروش دارایی های دولت است: بنادر، شرکت های استراتژیک، بخش های انرژی و بانک ها. این سرمایه گذاری نیست، بلکه انتقال مالکیت امت به شرکت های خارجی است و سپس تبدیل درآمدهای فروش به پرداخت بدهی های بی پایان. و به این ترتیب کشور دارایی های تولیدی دائمی خود را از دست می دهد تا در ازای آن به غرب پول جدیدی بدهد که از طریق بدهی ها و ربا دوباره آن را به دست می آورد.
اموال دولت متعلق به حاکم نیست، بلکه مالکیت عمومی یا مالکیت دولت است که بر اساس احکام مشخصی اداره می شود و فروش آن به خارجی و یا چشم پوشی از آن جایز نیست و نباید آن را به ابزاری در دست شرکت های بین المللی تبدیل کرد. و واجب است که منابع امت به گونه ای اداره شود که منافع مردم را تامین کند، نه منافع طلبکاران.
نهادهای بین المللی همیشه از مزایای اصلاحات، رشد پایدار و رقابت پذیری صحبت می کنند، اما واقعیت این است که این برنامه ها بحران های پی در پی را منفجر کرده اند: از افزایش بی وقفه مالیات ها و تورم مداوم گرفته تا فرسایش پول با کاهش تولید و فرار سرمایه گذاری های واقعی و در نتیجه افزایش خدمات بدهی تا جایی که بیشتر درآمدهای دولت را به خود اختصاص داده است، در حالی که مردم هزینه سیاست هایی را می پردازند که انتخاب نکرده اند و نپذیرفته اند و برنامه هایی که بدون رضایت آنها بر آنها تحمیل شده است و وام هایی که برای منافع آنها صرف نشده است، بلکه برای جبران کسری متورم و بهره بدهی های قبلی صرف شده است.
راه حل در استقراض بیشتر و یا چشم پوشی از دارایی های کشور نیست، بلکه در قطع کامل وابستگی و ایجاد اقتصادی مبتنی بر احکام اسلام است که با حرام کردن ربا به همه اشکال آن آغاز می شود و بازسازماندهی مالکیت ها به عمومی، دولتی و فردی، بدون اختلاط یا انتقال مالکیت امت به خارجی. به همراه استخراج ثروت های طبیعی به نفع مردم نه به نفع سرمایه گذاران خارجی، و لغو مالیات های ظالمانه و اکتفا به آنچه خداوند بر اساس نظام مضبوط مقرر کرده است، در سایه هدایت هزینه های عمومی به سمت تامین واقعی مردم نه به سمت خدمت به بدهی ها، همزمان با جلوگیری از سلطه شرکت های خارجی بر بخش های حاکمیتی و استراتژیک و ریشه کن کردن کامل آن.
تسلیم شدن به صندوق بین المللی پول و نهادهای غربی فقط یک اشتباه اقتصادی نیست، بلکه تعدی به حقوق امت و تثبیت واقعیت وابستگی است که سرنوشت کشور را به مستعمر تسلیم می کند و مردم را با سیاست هایی که هیچ ارتباطی با عدالت ندارند، خسته می کند.
واجب واقعی، رهایی از این وابستگی و قطع رابطه با نهادهایی است که کشور را در بدهی غرق می کنند و ایجاد یک نظام اقتصادی مستقل است که از عقیده و احکام امت نشأت می گیرد و حقوق مردم را به آنها باز می گرداند و ثروت آنها را در خدمت زندگی و آینده آنها قرار می دهد، نه در خدمت طلبکاران و خارجی ها.
و در پایان، ای سربازان کنانه: ای اهل قدرت و منعت و ای اهل سلاح و عزت، آیا در میان شما مردی رشید نیست؟! آیا نمی بینید که با کشور و بندگان چه می کنند؟! آیا نمی بینید که چگونه مصر را به صندوق ربوی گروگان می گیرند و زمین و شرکت های آن را می فروشند و امت آن را با مالیات ها و گرسنگی خسته می کنند؟ شما امروز بر سر یک دوراهی قرار دارید: یا اینکه به عنوان نگهبانان نظامی باقی بمانید که به دین شما خیانت کرده و شما و کشور شما را نابود کرده است، یا اینکه برای خدا قیام کنید، قیامی که او از شما راضی باشد، پس اسلام را یاری کنید، خلافت راشده را برپا کنید و مصر را به نگین تاج امت همانگونه که بود، بازگردانید. و تاریخ متخلفان را نخواهد بخشید و خداوند در روز قیامت از شما در مورد آنچه در آن به شما قدرت داده است، سوال خواهد کرد، پس همانند سعد بن معاذ، اسامه بن زید و صلاح الدین باشید... مردانی که در راه خدا از سرزنش هیچ سرزنش کننده ای نمی هراسند و دین خود را یاری کنید، شاید خداوند به دست شما پیروزی و عزت را رقم زند و مایه فخر امت در دنیا و مایه رضایت خداوند در آخرت باشید.
﴿الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ﴾
نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر
محمود اللیثی
عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ایالت مصر
