95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟
May 07, 2016

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟

95 عامًا من الضياع، فهل من مهتدٍ؟


يسأل سائلٌ مستهزئًا، وهو متكئ على أريكته: في الثامن والعشرين من رجب تتجمعون وتحشدون الآلاف وتقيمون المحاضرات والندوات، وتوزعون النشرات، ولا يبقى من جهدكم جهد في تذكير أمتكم بما حدث في مثل هذا التاريخ، فهل من نتيجة لهذا العمل؟ ويكمل: ألم تملوا وتيأسوا من مثل هذه الأعمال، ومن تكرار الكلام نفسه، والأحاديث والآيات نفسها التي جاء بها الرسول e منذ أكثر من 1400 عام؟ وينهي بالقول: غيركم ممن سبقوكم أو جاءوا بعدكم وضعوا هدفًا وحققوه، أما أنتم دعاة هذه الدعوة لم تحققوا ما قد حققه غيركم في وقت وجهد وعدد أقل، فإلى متى تستمرون على هذا الطريق، ولا تغيرون ولا تبدلون، ألن تعيدوا النظر في الأمر عندكم؟ أسئلة لا بد من الإجابة عليها، في كل عام، لمثل هؤلاء القاعدين لا لجهل بل لكسل. وعليه نجيب عن هذه الأسئلة لعلها تصيب مسامع وعقولاً واعية، أو قلوبًا صاغية.


إننا في كل عام نستذكر ونذكر أمتنا بماضٍ قريب، نذكرها بما يجب أن تكون عليه من العزة التي منحها الله إياها، ففي هذا التاريخ المشئوم فقدت الأمة درعها الحامي وحصنها المنيع الذي حافظ عليها، وضحى لأجله الآلاف بل الملايين من المسلمين الصادقين على مدار قرون طوال، وفيها من الأحداث الجسام التي لا تحصيها كتب الأرض ولا موسوعاتها، لما فيها من بطولات كثيرة.


منذ أن قام الرسول الكريم e من فراشه بعد شعوره بالبرد بعد رؤيته للوحي، قال كلمته المشهورة: "لا نوم بعد اليوم يا خديجة"، فالأمة لن تمل ولن تركن، ولن يهدأ لها بال، حتى تنشر دعوة الإسلام الخالدة. وبعد كل التضحيات الجسام والدماء الزكية التي بذلت، تصبح الأمة ذليلة بين الأمم، وهي من كانت متربعة على رؤوسها، وقائدة لها. أفلا يستحق الأمر الوقوف عليه، والنظر كيف كنا وكيف أصبحنا؟


طبيعي أن يندب الفاقد فقيده الغالي ويحزن عليه، ويستذكره، وكيف كان وما حل به بعد فقده، فنجد من فقد ابنه صغيرًا أو كبيرًا يستذكره، ويسترجع حاله الذي كان عليه، وكيف كان، وماذا فعل، ويتمنى ويرجو أن يعود الأمر كما كان، وأن يعود الزمن فيمنع فقده، فهو يحاسب نفسه على التقصير والأخطاء التي اقترفها في حقه. فكيف لو أدرك المرء ما حدث له بعد أن فقد مهد عزته وكرامته، وحصنه الحصين. ألا يستحق ذلك منا أن نقف، بل نركع، عندما تأتي ذكرى ذلك اليوم الذي فقدنا فيه العزيز الغالي؟


لا والله، سوف نقف أمام الخالق، ونحاسب على كل صغيرة وكبيرة فعلناها، وكل تقصير. فكيف إن جاء الصحابة والشهداء، وعلى رأسهم قائدنا للأبد محمد عليه الصلاة والسلام، وسألنا: ماذا فعلتم بتركتنا ودمائنا وتضحياتنا الغالية لأجل الأمة كلها؟ كيف سنجيب؟


إن كان المرء يستطيع أن يعمل عمل الرسول الكريم e - الذي لم ينم ليله ولم يسترح حتى تركنا على المحجة البيضاء - ولم يفعل ما يملي عليه الشرع، بماذا سيحتج أمامهم يوم القيامة؟


إن الشرع الحنيف لم يترك لنا صغيرة ولا كبيرة إلا ووضع لها حكمًا شرعيًا، وضبطها، فكيف إن علمنا أن إبقاء الحال كما هو عليه الآن، من غياب تطبيق الإسلام في دولة، هو من أشد المنكرات؟ ألا يستحق ذلك منا أن ننكره؟ أليس النهي عن المنكر فرضاً؟ ما هو خيارنا نحن حملة الدعوة سوى إنكار المنكر بالكلام الذي يصل الأسماع؟


ها نحن نجتمع كل عام، وتجتمع الأمة معنا، واقفين أمام الله وبين يديه، نشهده حالنا، ونجدد العهد بأن نبقى على الطريق الذي سطره الله لنا في هدي نبيه الكريم. ونقوم في ذلك بكل ما أجازه الشرع أو فرضه، لا نزيد عليه ولا نتجاوزه، ليس لضعف فينا، وإنما التزامًا بما جاء به شرع ربنا.


أما بالنسبة لآخر سؤال: فكيف يمكنك أو يمكن لغيرك أو حتى أعداء الدين ممن سمعوا بهذه الدعوة، وأن هناك مخلصين لله تعالى عاملين لا يكنون ولا ييأسون ساعين لإقامة دولتهم، مهد عزتهم، ودرة دينهم، كيف يمكن أن يشكك في استحقاق هذا الأمر العظيم للجهد، والعمل المتواصل ليلاً نهاراً. أليس ما يحدث الآن من التعذيب والحصار وإرهاق الأنفس، أليست وقد أصبحت على أشدها، قد جعلت الإنسان حائرًا ينتظر الفرج والنصر من عند الله، بعد أن كان ينتظرها من العباد؟ أليس هذا من أعظم الإنجازات وأكبرها، بأن عاد الناس كلهم إلى ربهم، واستقر في عقولهم أن النصر من عند الله، ولا يكون إلا بالالتزام بدين الله، وأن الخلافة هي الحل الأول والأخير لجميع مشاكلهم. ومن ينكر هذا الأمر فكأنه لا يرى ولا يسمع، فاقد للإحساس أو العقل، وللنزاهة والإنصاف؟ هذا ما حققناه نحن شباب حزب التحرير على مدار عملنا منذ نشأة الحزب، والكثير الكثير أيضًا. قدمنا ما قدمناه لهذا الدين من أجل أن يعود كما كان عندما أنشأ رسول الله e دولة الإسلام الأولى، ونحن نقترب من هدفنا كحزب وأمة لاستعادة المجد الذي سُلب منها، وليس لاسترجاع جزء وحيد من الإرث العظيم، الذي ما كان رسول الله e ليقبل به.


أما الجزء الآخر من السؤال، فهو لا يختلف عما سأله أهل قريش لسيدنا محمد عليه الصلاة والسلام، عندما قالوا له ألا تمل منا وتنتهي عما تقول؟ الأمر ليس صدفة، إنما التاريخ يعيد نفسه بشخوص مختلفين، يتساوون في الأفكار. الكفار وأعداء الدين قالوا هذا الكلام لرسول الله e ولم يزرع كلامهم هذا اليأس أو حتى الملل في نفس الرسول e، بل زاده حرصًا وإصرارًا. وما لنا نحن إلا أن نقتدي برسولنا الكريم، وثباته على الحق، لأن العاقبة للمتقين. والرسول عليه الصلاة والسلام ثبت على عمله حتى حقق النتيجة التي شهدها الخلق كلهم، ونحن إن سرنا على نفس الخُطا بلا انحراف عن منهج الله، فلا شك منصورون، النصر الذي وعده الله لمن ينصره.


أبعد هذا الكلام يُقال لنا ألا تملون وتغيرون وتبدلون؟! إن هذه الطريق ليست بسهلة، والنتيجة لا تُنال بمجرد الرغبة، بل هي لمن استحقها، وسعى لها بكل طاقته، من غير كلل ولا ملل.


أما القول بأن الآيات والأحاديث هي من الماضي، ولا مكان لها في الحاضر، فهذا القول مجرد ترهات، فالشريعة جاءت لكل زمان ومكان، وليست بحاجة إلى تغيير، وقد حكمت الناس بالعدل طوال 1400 عام، ولم يحتج المسلمون لقيادة البشرية، وليكونوا في المقدمة، سوى التمسك بالقرآن والسنة. إن القرآن محفوظ ومعجز حتى قيام الساعة، وحتى يرث الله الأرض وما عليها، ومن ينكر هذا فليراجع استقرار الإيمان في نفسه، ويجدد اتصاله بالله حتى لا يقع في الخروج من الدين والعياذ بالله.


أما لماذا كل هذه المدة؟ فهو لأن استئناف الحياة الإسلامية ليس سهلاً، فالرسول e كان يقارع الجهلة في التفكير، لكن أصحاب نخوة ومروءة، أما نحن فنقارع من أفكارهم تخمّرت على مدار التاريخ باستعداء الإسلام والمسلمين، أشخاصاً لا هم لهم سوى تحدي هذا الدين والإعراض عنه وإبعاد الناس عنه. أما أهل قريش والجاهليون قالوا أن الأمر يتعلق بملكهم، أو حتى تحدي عائلات، فليس الأمر متعلقاً بعدم التيقن بأن ما جاء به الرسول e هو الحق. شتان بين من يبحث عن الحق، وبين من يبحث عن الكفر ويؤيده ويريدك أن تترك ما عندك وتحمل ما عنده من ضلال بشتى الوسائل والأساليب، بالقوة أو الإغراء، أو حتى التحريف.


تجد من هم من بني جلدتنا، وقد تعلموا ديننا، وعرفوا أحكامه، وبحثوا في ثناياه، وتبحروا في علومه، تعلموا كل ذلك لضرب الإسلام ومنع تطبيقه! فتراهم يقدحون فيه ويشوهونه، ويعملون على تجهيل هذه الأمة بدينها. هؤلاء وأمثالهم أخبرنا عنهم رسول الله e، وأرشدنا إلى كيفية التعامل معهم.


هنا نقف ونقول: إن الطريق وعرة، مليئة بالحجارة والعقبات، والعمل أصعب وأشد مما كان عليه سابقًا، والأمر ربما يطول، فعندنا عدوان أشداء لا يُستهان بهما؛ جهل الأمة ومضلوها عن الصواب من أهلها، والكفار المستعمرون الذين يسعون بكل قوتهم لإبقائنا على الحال الذي نحن عليه. هذان العدوان ليسا سهلين ولا بسيطين، بل هما عدوان نحتاج وصل الليل بنهاره من أجل التغلب عليهما. فجهل الأمة في دينها، وعدم إدراك غايته، هو أمر يحتاج إلى جهد عظيم لتغييره، واستبدال العلم والمعرفة والثقافة الإسلامية الخالصة التي أساسها العقيدة الإسلامية به.


إن الأمر إذا كان مقتصرًا على حزب التحرير فالأمر سيكون في غاية الصعوبة عند هذا الحزب العظيم، فإمكانياته لا تقارن بما عند أعداء الأمة وعملائهم، إلا أن الله معنا، والعمل الدؤوب الذي كان منذ تأسيس الحزب، واستمر حتى يومنا هذا، سوف يحرر الأمة من أعدائها كلهم، ويستبدل بهم قادة مخلصين واعين، يزيلون الحواجز المادية التي تقف أمام نشر الإسلام، وتقف أمام استرجاع الأمة مكانتها بين الأمم.


الشاهد على تمهد الطريق، هو ما نراه بحمد الله الآن من الأفكار الصحيحة عن الإسلام، ووعي المسلمين على أعدائهم الحقيقيين، فأصبحت بوصلة الأمة تتجه في الاتجاه الصحيح الذي يرضي الله سبحانه وتعالى. فانظروا إلى عملنا، ونحن بحمد الله نقترب من النتيجة التي نرجو، لأننا، وبفضل من الله، نقف في كل عام لنري الكافر ما يكرهه، من أعمال تقض مضاجعه، وتحبطه وهو يرى مخططاته تفشل، بعد أن بذل الجهد، وعمل سنين طوالاً، حتى لا تستعيد الأمة عزتها. ليس هذا خيالًا أو وهمًا أو مجرد كلام، والغرب نفسه شاهد عليه، ونطق بذلك بلسانه.


إن الأمر كله بالنسبة لنا لا يعدو أمرين، إما النصر والتمكين لهذا الدين، وأن تعود العزة لهذه الأمة وتستعيد كرامتها، وتركتها التي سلبت منها غصبًا، وإما أن نلقى الله ونحن مطمئنون أننا قمنا بكل ما استطعنا القيام به من أجل تحقيق النصر. وهذان الأمران لا ثالث لهما يجعلاننا لا نكل ولا نمل، سنبقى على هذا الطريق، ونستمر في عملنا، وسنبقى نذكر أمتنا وأعداءها بهذا التاريخ بالذات (تاريخ الثامن والعشرين من رجب)، وسنظل نفضح مخططات الغرب وعملائه، ونقيم مؤتمراتنا في العلن، ونشهد الله عليها، ونغيظ من يغتاظ بها، حتى نلقى الله بالحجة.


إننا نعيد العهد ونجدده، أن نبقى لهذا الدين حراسًا أوفياء، وجنودًا مخلصين، داعين الأمة للالتحاق بنا والعمل معنا من أجل هذه الغاية والهدف النبيل (استئناف الحياة الإسلامية، بإقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة).


الله نسأل أن يتقبل أعمالنا، وأن يرشد غيرنا إلى ما أرشدنا إليه، وأن يعجل بالفرج والنصر لهذه الأمة الكريمة، ويكون على أيادٍ مخلصة عابدة لله تسير على هدي رسول الله e.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


د. ماهر صالح - أمريكا

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی