أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم
April 16, 2016

أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم

أجندات غربية خبيثة لضرب شباب الأمة وتضليلهم


عندما ينطق الحقد بداخلهم، وترعد مؤسساتهم وتزمجر، فيظهر غلهم ويتجلى بغضهم لدرجة أنهم يتخيرون أسلوب القضاء الناجع على المسلمين؛ فاعلم بأنك تواجه حربا ضروسا لا هوادة فيها، مع حضارة وفكر مناف ومضاد للإسلام، واللذين لا يمكن أن يلتقيا إلا في ساحة نزال.. فتظهر أفعالهم وأقوالهم ذلك الحقد الذي يمتلكونه لدرجة أن يقولوا بأنه ليس أمامنا بالنسبة للمسلمين إلا أحد حلين:


إما تقتيلهم والقضاء عليهم واستئصال شأفتهم...


وإما بتذويبهم في المجتمعات الأخرى المدنية العلمانية وصهرهم وطرح عنهم ما يحملون من أفكار ومعتقدات، واستبدال ما يوافق مصالحنا وأمننا وبقائنا بها دون خوف أو وجل...


وهذا ليس كلاما فلسفيا تنظيريا بل هو حقيقة عقدية ثابتة ولو لم تتلفظ به ألسنتهم {إنَّهم إن يظهروا عليكم يرجموكم أو يعيدوكم في ملَّتهم ولن تفلحوا إذاً أبداً}...


فهذا المخطط الشرير الغربي تجاه العالم الإسلامي نلحظه ونتعايش معه ونرى ونلمس نتائجه على المسلمين؛ فالاستراتيجية المتبناة من قبل أعداء المسلمين تجاههم تكمن في إحدى القوتين التي يحلو لبعضهم أن يسميها بالقوة الصلبة "التقتيل"، أو القوة الناعمة "التذويب"..


فأما التقتيل فهو أمر لا ينكره ذو لب سليم، وما فعله أعداء المسلمين خير شاهد على ذلك، وصدق الله إذ يقول: {لا يرقبون في مؤمن إلاًّ ولا ذمَّة وأولئك هم المعتدون}، كما أني لن أطيل في سرد خطط الكفار ووقائعهم في سحق المسلمين وإبادتهم، فجرائم الأمريكان في البلاد الإسلامية التي ما زالت عالقة والتي تخوضها كلما استدعت مصالحها ذلك لن تُنسى في أذهان البشرية جمعاء، بل هي جارية على قدم وساق!


ومن منطلق أن العولمة الرأسمالية هي ضرورة ملحة لبقاء الغرب يقول "توماس ب. م. بارينت" - المحلل العسكري الأمريكي: (إنَّ الدور الأمريكي الجديد ليس نشر المبادئ الديمقراطية وقيم حقوق الإنسان فقط، بل الأهم هو نشر العولمة الرأسمالية وفرضها بقوة السلاح في مختلف أرجاء العالم، إذا اقتضى الأمر ذلك...).


وهم بذلك يحاولون الهيمنة والسيطرة الكاملة على أي مخالف لهم، وغرس روح التبعية والذيلية لمبدئهم، ولكنهم إذا لم يجدوا أن الشعوب قد استساغت تلك الرؤى، فالويل والثبور لهم من عمليات سحق ومحق تطال كل من يعارضهم!


ولا يخفى أن الأشد خطرا ونكاية على المسلمين من سياسة القتل والإبادة والتدمير؛ هي سياسة التخريب والتذويب من أعداء الإسلام لعقول المسلمين عامة ولشبابهم وفتياتهم خاصة، ومحاولة طمس سمات التدين والتمسك بالمعتقدات والموروثات الدينية عندهم، وفك عرى العقيدة الإسلامية التي أُمر المسلمون أن يستمسكوا بها ويعضُّوا عليها بالنواجذ.


وخطر التذويب خفي؛ يُلبسونه ثوب الحداثة والتجديد والتطور حتى يتم تلقفه واستساغته من قبل المتعطشين لتغيير حالهم، وينشدون ذلك بأي طريقة كانت، ويتم ذلك من خلال غرس أعداء الإسلام أفكارَهم في بيئة لها القابلية لارتشاف واستقطاب الوافدات المتغايرة الغربية، والانمحاق المتتابع في المشروع الغربي...


وأظهر ذلك جليا كلامُ "ريتشارد نيكسون" بأنه يرجح أن يقدم الأمريكان استراتيجية الترويض والتخريب لدين المسلمين، وتذويبهم في المجتمعات الغربية؛ ونشر الشبهات، والتشكيكات بينهم، وجعل هذا الخيار هو الأمر الذي له الأولوية على خيار التقتيل مع أنهم يقومون بالخيارين جنبا إلى جنب دون هوادة..


ومن سياسة أعداء الإسلام في ذلك أنهم يمضون في بذر تلك الأفكار في البلدان الإسلامية بسياسة الهُوَيْنَى، والمشي البطيء، على منطق القاعدة اليابانية: (نريد بطئاً ولكن أكيد المفعول)، ولا يعنيهم أن يخربوا العقول الإسلامية خلال عام أو عامين، بل لو كان ذلك خلال ثلاثين عاماً أو أكثر؛ فلا بأس بذلك ما دامت طرقهم ووسائلهم ماضية ولا تعترضها العراقيل أو يناكفها المعارضون لها!


فنجدهم يركزون في طروحاتهم الفكرية والاستراتيجية، فضلا عن المستقبلية، على الحديث عن هذا الجيل المسلم وهذه الأمة الولود، التي وقفت عقبة كؤودا أمام مخططاتهم؛ لأنهم يشعرون ويعلمون يقينا بأنهم في طريق الأفول والانهيار الحضاري..


وفي عصرنا الراهن يسعى أعداء العقيدة الإسلامية، وعلى رأسهم الإدارة الأمريكية، إلى فرض أجندتهم وبرامجهم على البلاد الإسلامية على وجه الخصوص؛ لأنهم يخشون من تململ قوة إسلامية تأتيهم على حين غرَّة؛ فلا يستطيعون لردها قوة أو سبيلا، وقد يدعون دعوات كاذبة في احتلالهم لبلاد المسلمين، بيد أن المقصد الأساس في ذلك أن هذه الحرب التي يشعلونها صليبية المقصد، براغماتية الهوى!..


وأما من ظن أن أعداء الإسلام لا يخططون، أو أنه ليس لديهم استراتيجيات واضحة تجاهنا، وخطط خفية أو معلنة ضدنا، فإن من المؤكد أن ظنه هذا يدحضه الواقع المشاهد، الذي يكشف من خلاله بين الحين والآخر عن دراسات وخطط يعدها أهل الغرب تجاه العالم الإسلامي، وقد أسسوا الكثير من المراكز القائمة على الأبحاث والدراسات والتقارير الدورية الاستراتيجية وكذا المستقبلية، بل إن هذه المراكز هي النواة والقاعدة الصلبة والمحرك الأساس الذي تنطلق من خلالها قرارات الولايات المتحدة الأمريكية وكذا الدول الغربية، باعترافهم هم...


وما شجعهم في حملتهم وحربهم الفكرية الضروس هو علمهم بوجود أشخاص يرفعون أصواتهم لنشر الإسلام المعتدل، والذين لا ضير عندهم من القبول بالديمقراطية الغربية مبدأ وأسلوبا وتطبيقا.. والقبول بالموقف المضاد لتطبيق الشريعة، باعتبار أن الشريعة الإسلامية لا تتناسب مع هذا العصر والمفهوم الغربي للديمقراطية، وادعاء احترام حقوق النساء والأقليات الدينية، ودعوى أن الحقوق التي نالتها المرأة في عصر رسول الله e لا تتناسب مع الظروف الراهنة العصرية والتقدم... وأن يكون نابذا للعنف والإرهاب. وهذه شنشنة إلى الآن لم تحدد من قبلِ قادة الغرب، وما مقصودهم بالإرهاب؟.


ناهيك عن الإيمان بحق الإنسان بتغيير دينه والارتداد عنه وحرية الشخص في ذلك... أضف إلى ذلك مناداتهم بحرية المرأة في اختيار الرفيق وليس الزوج لتتشارك معه في حياتها.


وغيرها الكثير من الأطروحات والأجندات الخبيثة المغلفة بالحداثة والتطور ونبذ التخلف وعدم التقهقر للوراء... فهم يريدون أن يروجوا لباطلهم، فلا بد أن يطعِّموا بذلك الباطل شيئاً من الدسم ليروجوا له...


وعليه فقد قررت حكومات الغرب وقادتهم وخبراء الصراع السياسي والفكري، أن يغزوا العقول الشابة المسلمة، فـ(روبرت سوتلوف) والذي يعدُّ من أهم واضعي سياسة الولايات المتحدة الأمريكية في نظر الكثير من السياسيين كان دائما ما ينادي بأهمية كسب عقول الشباب في الشرق الأوسط، ومحاولة استقطابهم، وتحسين صورة الغرب لديهم. حتى صارت هذه الخطة من القضايا الاستراتيجية المهمة عندهم، حيث إنه لا بد من استقطاب تيار الشباب المسلم الذي يتنامى بكثرة في البلدان الإسلامية على حساب الدول الغربية التي يقل عدد الشباب فيها مقارنة نسبية مع الشباب المسلم في البلدان الإسلامية...


وقد خططوا لعدة وسائل رأوا أنها مهمة في كسب عقول الشباب، لعل أفكارهم تتغير، ورسموا لذلك أساليب عدة وبرامج ووسائل معينة على تحقيق هذه الخطة وذلك الهدف الاستراتيجي، ومنها أنهم مثلا في العراق أصدروا مجلة خاصة موجهة للشباب المسلم المسماة بـ (هاي) التي تحاول الترويج للثقافة الأمريكية بين الشباب المسلمين، وقد أطلقت عام 2003م بعد عدة أشهر من الغزو الأمريكي للعراق.


كما أنشأوا إذاعة (سوا) عام 2002م وهي محطة لأخبار موسيقى البوب، كما أنها تبث الأغاني والأخبار، وهي كذلك مشروع أمريكي مخطط لغزو البلاد الإسلامية، وتحسين صورة الحكومة الأمريكية من خلالها. ذلك عدا عن أفكار استغلال الموسيقى والكاريكاتور في الصحف والشعر والإنترنت؛ لنشر وجهة النظر الأمريكية في العالم العربي، والتأثير من خلالها على عقول ناشئة المسلمين...


فهدفهم الاستراتيجي إشغال شباب وفتيات المسلمين بالملاهي الخليعة والموسيقى الهابطة، وتوجيه قنوات إعلامية تعمل على ذلك لفئة الشباب بالخصوص، وفي الفضائيات العربية اليوم العديد من المحطات الغنائية الفاجرة، والتي يتم عن طريقها نشر الفساد والرذيلة..


كما إنها عمدت على نشر المدارس الأمريكية في الشرق الأوسط، هذه المدارس العالمية الأمريكية بانتشارها تلعب دورا مهما في تعليم اللغة والقواعد الإنجليزية على الطريقة الأمريكية.


ولا ريب أن هذا الأمر له خطورة بالغة، حيث يتم من خلاله استخراب فكري لعقول ناشئة المسلمين، ومن المؤكد أن لهذه المدارس الأجنبية مخاطر شتى، فهي معقل من معاقل التغريب في بلادنا الإسلامية، والطعن في الإسلام من داخله، والصهر للشخصية الإسلامية، التي يريد الله أن تكون متميزة عن العالمين...


وإذا نظرنا في تبعية هذه المدارس فسنجد أن كثيراً منها لا تخرج عن دائرتين رئيسيتين:


الأولى: البعثات التنصيرية الكاثوليكية والبروتستانتية، أو ما يسمى بجمعيات التبشير.


الثانية: السفارات الأجنبية، حيث تأتي هذه المدارس ومناهجها بعدة حجج منها: نشر العلوم الحضارية بين المسلمين، وإقناع الناس بأنهم نموذج للتقدم والتنور، وإزالة الجهل وغبار التخلف الموجود في بلدانهم، أو لأنها موجودة في بلاد المسلمين لتعليم أولاد الجاليات الإنجليزية!


وعليه فَقِسْ من الحجج التي يقدمها أصحاب هذه المدارس لغزو البلاد الإسلامية بهذه الطرق الخفية، وذلك إمعانا في التدليس والتلميع لاستقطاب المسلمين وإفسادهم وتدجينهم فيها..


ومن أبرز مخاطرها عدم النظر لوجود الأجنبي على أنه محتل أثيم، بل تحويل تلك النظرة له على أنه المنقذ من الظلامة التي يحيونها والتي هي من مخلفات الإسلام وأفكاره الظلامية، بزعمهم، والتي ترفض الآخر وتعامله كعدو فلا تقبل بوجوده بل تعاديه وتحاربه، فلا يرفض بعد ذلك تيارات التغريب والانحلال، وعوضا عن ذلك يستبدل هذه النظرة ويطمسها باللهو الماجن، والفن الرخيص، لإبعاد شباب هذه الأمة عن قضاياهم الأصيلة..


ولا ننسى تشجيع أبناء المسلمين على البعثات التعليمية وابتعاثهم لدول الغرب كأسلوب تضليلي، وبالتأكيد سيتلقفهم هناك أناس قد أعدوا لهم العدة، ورسموا للتعامل معهم خططا ومنهجا.


هذه أشكال وأنواع لمحاولة صرف الشباب عن الهدف والطموح الذي يناط بهم، ولهذا فإن أعداء الإسلام يحاولون قدر الإمكان أن يشغلوا الشباب المسلم بسفاسف الأمور، والابتعاد عن المواجهة للمشاريع التغريبية..


وهم يعتمدون بالدرجة الأولى في استقطاب الشباب وإسقاطهم في حبائل الفساد أو الضلال الفكري، من طرق عدة أهمها على الإطلاق طريق الشهوات ونشرها، والتي تعتني بالصور الماجنة، وإظهار أهل الفن والطرب والغناء بمظهر النجومية والشهرة، وإلهاء شباب وفتيات الإسلام؛ عن طريق الكتب والمجلات الهابطة والإنترنت والفضائيات الماجنة...


وإن ما يؤسف له أن الخطة في تطويع الشباب للبرامج الإعلامية الفاسدة قد نجح كثير منها، وإن كان هناك شباب كثر - ولله الحمد - لهم دورهم الكبير في مواجهة عتاولة الإفساد ورموز الرذيلة عبر طرق عديدة.


إن من أخطر ما تواجهه الأمة الإسلامية اليوم أن يقع الشباب في حبائل الخطط الجهنمية الإفسادية، فالشباب يشكلون في الأمة المسلمة قرابة 60%.. فبإفسادهم يضمن الغرب بقاءهم واستمراريتهم وانتشار فكرهم الشاذ المنحرف.. ولا ننسى دور الأنظمة الجاثمة على صدر الأمة لما لها من دور خبيث في تمرير أجندات الغرب من خلال فتحها للبلاد عرضا وطولا للمؤسسات والجمعيات التي في ظاهرها الإحسان وإعطاء الحقوق وفي باطنها يكمن الحق والبغض والمكر للإسلام والمسلمين..


لذلك وجب على أمة الإسلام أن تقضي على رأس الأفعى في بلادها ودقها لينقطع بها حبل الاستعمار وتنفرط من بين يديه مخططاته ودسائسه ويرجع لبلاده خالي الوفاض صفر اليدين خائبا مجرجرا حبائل خيبته وهزيمته في بلاد الإسلام.. فذلك لا يعجز أمة الإسلام؛ أمة الخير. فلا عدمت الخير ولا عدمت الوعي ولا عدمت حرصها على دينها وعقيدتها ومرجعيتها وثوابتها...

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


رائدة محمد

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی