اختزال حراك أهل السودان في تدمير قيم الإسلام جريمة يجب إيقافها عاجلاً
اختزال حراك أهل السودان في تدمير قيم الإسلام جريمة يجب إيقافها عاجلاً

"معركتنا مع قانون الأحوال الشخصية، وذلك بتطبيق المادة 2 من قانون سيداو"، هكذا قالت الناطقة الرسمية باسم مبادرة رئيس الوزراء، رشا عوض تحت عنوان "الطريق إلى الأمام" التي أطلقها في شهر آب/أغسطس، جاء حديثها الممتد قرابة الساعة والنصف، في إذاعة أم درمان في برنامج الفترة المفتوحة، صباح الأحد 26 أيلول/سبتمبر 2021،

0:00 0:00
Speed:
October 06, 2021

اختزال حراك أهل السودان في تدمير قيم الإسلام جريمة يجب إيقافها عاجلاً

اختزال حراك أهل السودان في تدمير قيم الإسلام جريمة يجب إيقافها عاجلاً

"معركتنا مع قانون الأحوال الشخصية، وذلك بتطبيق المادة 2 من قانون سيداو"، هكذا قالت الناطقة الرسمية باسم مبادرة رئيس الوزراء، رشا عوض تحت عنوان "الطريق إلى الأمام" التي أطلقها في شهر آب/أغسطس، جاء حديثها الممتد قرابة الساعة والنصف، في إذاعة أم درمان في برنامج الفترة المفتوحة، صباح الأحد 26 أيلول/سبتمبر 2021، والذي خصص لموضوع الانقلاب الأخير الذي وقع يوم الثلاثاء 2021/09/21. جاء معرض حديثها، عندما سألها مقدم البرنامج عن رأيها، من موقف الرئيس الأمريكي جو بادين، عندما حيّى المرأة السودانية ووصفها بالشجاعة واللاتي تصدين للعنف والقهر، في الاجتماع السنوي للجمعية العامة للأمم المتحدة 20 أيلول/سبتمبر 2021 في الدورة رقم 76.

فقالت رشا عوض "إن المرأة السودانية (الكنداكات) ساهمت في إنجاح الثورة السودانية، وإنها قد عانت من قانون النظام العام، وقد أزلناه". وقالت "إن معركتنا القادمة مع قانون الأحوال الشخصية. وذلك بتطبيق المادة 2 من اتفاقية سيداو، بإزالة تشوهات التمييز ضد المرأة". انتهى كلام رشا عوض.

لم يكن هذا التصريح هو الأول من نوعه لقوى الحرية والتغيير، ممثلة في الحكومة الانتقالية، فمنذ وصولهم للحكم في السودان، انخرطوا بشكل عملي، في تغيير كل الأحكام الشرعية، التي تبقت في الحياة العامة، والتي تمثل قيم الإسلام العظيم منذ خروج المستعمر من بلاد المسلمين، حيث عمدت الحكومة، على إلغاء قانون شرب الخمر، وقانون الردة، وفتح الباب أمام الشباب لتعاطي المخدرات والخمور. وبلغ بهم الأمر نتيجة للمؤامرات التي توالت على أهل السودان، من حروب عبثية، أن يلبسوا بعض أبناء المسلمين الصليب نتيجة لدخول المنظمات المشبوهة إلى إقليم دارفور، وجنوب كردفان، والنيل الأزرق، فجاء حديث وزير الشؤون الدينية والأوقاف نصر الدين مفرح، المثير للجدل مثبتاً هذا الفهم الأخير، حيث قال "إن الوزارة تعمل على إرساء مبدأ الحريات الدينية وعدم التمييز لأي دين" موضحا أن "الوزارة تقف على مسافة واحدة مع كل الأديان. وحذر من ظاهرة التكفير التي تهدد النسيج الاجتماعي" (سودارس "النيليين").

إن تصريح الناطقة باسم مبادرة حمدوك للإصلاح الوطني، ينذر بشر مستطير لمجتمع أهل السودان الذي ظل يقاوم كل أشكال المعاول الهدامة، لإبعادهم عن إسلامهم العظيم. ولولا حبهم لعقيدتهم، التي لم يتزحزحوا عنها يوما من الأيام لأصبح أهل السودان في خطر عظيم في أمر عقيدتهم الإسلام.

إن هؤلاء النفر في الحكومة الانتقالية، أصبحوا أكثر جرأة على الإسلام وأهله من الكافر المستعمر نفسه، حيث قامت الحكومة بالتوقيع على اتفاقية سيداو في 27 من شهر نيسان/أبريل 2021 مع فكرة التحفظ على بعض المواد، منها المادتان 2 و16، وهي عملية ذر للرماد في العيون، لأن التوقيع على الاتفاقية، يعني الالتزام بها، فلم يحسبوا أي حساب لمشاعر أهل السودان ولا المسلمين بشكل عام. ومضى وزير عدل حكومة الفترة الانتقالية نصر الدين عبد الباري بإلغاء مادة الردة من القانون الجنائي 1991 واستبدال تجريم التكفير بها إمعانا منه في طمس أحكام الإسلام العظيم، وإباحة شرب الخمر لغير المسلمين، وهو يعلم أن أهل السودان جلهم مسلمون، فكان الغرض ليس حكما شرعيا يراد تطبيقه، بل هو فتح الباب واسعا، لصناعة الخمور وتناولها، من أبناء المسلمين دون رادع، وهو ذاته قد ألغى حد الجلد من القانون الجنائي نفسه. (الجزيرة نت). إن (الناصرين) سميا بهذا الاسم الطيب من أبويهما تيمنا بنصرة الإسلام العظيم وليس تدميره.

فأصبحت تجارة الخمور وتعاطيها، وأماكن بيعها، معروفة في شوارع ومدن السودان المختلفة، ولا جهة مسئولة تجرم هذا الفعل، مع العلم أنهم مسلمون، بالإضافة لذلك المخدرات بأنواعها المختلفة، المصنعة وغير المصنعة. فحبة الترامول تباع بألف جنيه في أسواق مدينة نيالا بغرب دارفور، فزادت نسبة جرائم القتل والسرقة والاحتيال وغيرها في مضابط وأروقة الشرطة المختلفة. وهذا ما قصدته حكومة الفترة الانتقالية بأن توجد جيلا من أبناء المسلمين بلا هوية، واندثار ما تبقى من قيم الإسلام.

إن ما قالته الناطقة باسم مبادرة رئيس وزراء حكومة الفترة الانتقالية في السودان، بهذا التصريح الخطير يعتبر قانونا مع سبق الإصرار والترصد، بأنها تعمل جاهدة لمحاربة أحكام الإسلام التي تبقت في الحياة العامة، وخاصة قانون الأحوال الشخصية.

بالرغم من أن الكافر المستعمر منذ احتلال بلاد المسلمين، لم يجرؤ يوما على إلغاء قانون الأحوال الشخصية، والتي تمثل جل مواده أحكاماً شرعية؛ من أحكام النفقة، وأحكام الطلاق، وأحكام الميراث، وغيرها من الأحكام الشرعية الأخرى، التي تراعى حقوق المرأة، في حياتها الخاصة وجزء من حياتها العامة إذا تعرضت لأي ظلم يقع عليها. فلم يستطع الكافر أن يستبدل بها أي قانون آخر، فتأتي المدعوة رشا عوض لتقول إن معركتها القادمة مع قانون الأحوال الشخصية، وذلك بتفعيل المادة 2 من قانون اتفاقية سيداو. ويعني ذلك أن معركتها مع الإسلام. وذلك حقدا منها أن ترى المرأة المسلمة بلا قيود شرعية في حياتها الخاصة، ولا في حياتها العامة، فهي تريدها متبرجة سافرة، وتعمل مع الرجل جنبا إلى جنب، بأعمال لم يفرضها عليها الإسلام إكراما وصونا وحفظا لها. هذه الناطقة باسم مبادرة رئيس وزراء الفترة الانتقالية، تريد أن تغير الفكرة الجوهرية في الإسلام التي تنطبق على واقع المرأة بأنها أم وربة منزل وعرض يجب أن يصان، وتريد تغييرها بأن تجعل المرأة المسلمة سلعة تباع وتشترى وتراها متحررة في كل شيء كما في الغرب الكافر.

إن اختزال ثورة أهل السودان، في محاربة قيم الإسلام، وتجفيف ما تبقى من أحكام شرعية، مثل أحكام الأحوال الشخصية وغيرها من الأحكام الأخرى، ما هي إلا جريمة لطمس هوية أهل السودان ومحو الإسلام العظيم. فثورة أهل السودان لم تكن ثورة من أجل محاربة الإسلام، ولم يخرج أحد يوما ضد الإسلام العظيم إطلاقا، ولو كان مأجورا، فإنه يخشى غضبة الرأي العام فيتوارى حول نفسه خجلا ولا يقول كلاما صريحا ضد الإسلام، فالناس خرجوا ضد من كذبوا عليهم باسم الإسلام، وعرفوا ذلك وفق الأدلة الشرعية من كتاب الله سبحانه وسنة رسوله الكريم محمد ﷺ فحاكموا نظام الإنقاذ، فكانت متطلبات ثورة أهل السودان لإزالة الظلم الذي وقع عليهم، فلا توجد مشكلة لأهل السودان مع إسلامهم العظيم الذي ارتضوه منذ دخول الإسلام إلى أرض السودان.

إن هؤلاء ما هم إلا مرتزقة السياسة وسارقو ثورة أهل السودان، فبدلا من أن يرفعوا الظلم الاقتصادي، ويوقفوا الحروب والفتن القبلية، أرجعوا أهل السودان للوراء خطوات وخطوات، أكثر من النظام البائد، حيث تدهورت قيمة الجنيه أمام الدولار، وزادت أسعار السلع وتضاعفت، وانفرط الأمن، وبرزت الفتن القبلية، نتيجة لفكرة المحاصصات السياسية التي سموها بالتمييز الإيجابي!

فبدلا من أن يتوبوا إلى ربهم، ويعملوا لرفع الظلم وفق أحكام الإسلام العظيم، وذلك بإعلانهم دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوه باعتبارهم مسلمين، لبسوا ثوب العلمانية القبيحة، وأخذوا تعليمات الغرب الكافر، دون أن يلتفتوا إلى الوراء، ظانين بأنهم سوف ينجحون بمعاداتهم للإسلام. قال أحد الكتاب المهتمين بشأن الأمة الإسلامية، والمحلل السياسي البارع المهندس حسب الله النور، في مقال له، "إن قوى الحرية والتغيير، يحفرون قبورهم بأنفسهم، وذلك لمعاداتهم عقيدة الأمة ومستوى التخبط الذي تعيشه هذه الفئة الحاكمة".

نعم إن من يحارب الإسلام وأهله لن يدوم طويلا، فإن يد المحاسبة من الأمة ودولة الخلافة القائمة قريبا بإذنه تعالى سوف تلاحقه، فهذه العقيدة الإسلامية الراسخة رسوخ الجبال الراسيات في أذهان الأمة لن تتزحزح وهي كفيلة بقلب الطاولة على كل من يريد أن يعبث بدينها الذي هو عصمة أمرها في الدنيا والآخرة.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الشيخ محمد السماني – ولاية السودان

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی