البخيتي... يهرف بما لا يعرف!!
July 14, 2016

البخيتي... يهرف بما لا يعرف!!

البخيتي... يهرف بما لا يعرف!!

في مقالة لعلي البخيتي صاحب العقلية الفوضوية؛ الذي يهاجم مرات الرئيس المخلوع صالح ويربط به كل الحروب في اليمن، ومنها حروب صعدة، ومرة يمتدح حزبه حزب المؤتمر الشعبي العام، ومرات يهاجم الحوثيين ومرات أخرى يمتدحهم ومرات تطفح كتاباته بالكفر البواح ويتمسك بخرافات ماركس وبعلمانيته التي يراها المخرج من الأزمات، ولا بد- حسب تصوره - من فصل الدين عن الدولة والمجتمع، ومرة تظهر عليه المشاعر الإسلامية ويتمسح بالزيدية ثم سرعان ما يتحلل منها،...

وفي الأخير أظهر أنه وحده الذي فهم الإسلام وأن هناك إسلام القرآن وإسلام التراث (الإسلام الداعشي)!! وأن تنظيم الدولة يطبق الإسلام الصحيح وفقا لنهج الفتوحات الإسلامية، وأن مؤسسه هو الصحابي سعد بن معاذ وليس أبو بكر البغدادي؛ فقد بدأت الداعشية حسب كتب التراث من غزوة بني قريظة!! وأن في داخل كل مسلم مؤمن بكتب التراث إرهابياً كامناً ينتظر التمكين. وأن كل المذاهب الإسلامية وكل حركات الإسلام السياسي داعشية بنسب متفاوتة، فقط تنتظر التمكين. وأن المدارس والجامعات تدرس الإسلام الداعشي. والإخوان المسلمون والحوثيون نماذج من الداعشية وأن الإسلام هو المشكلة وليس المسلمين. وأن غزوة بني قريظة في السنة الخامسة للهجرة كانت هي المدخل للإسلام الداعشي كما يراه البخيتي، وأن الحكم الذي أصدره سعد بن معاذ سارت على منواله كل الفتوحات الإسلامية وكذلك المليشيات السنية والشيعية هذه الأيام.

يقول البخيتي في مقالته تلك:

(هناك روايات - أشكك في صحتها - نسبت تصرفات للرسول الكريم محمد e تشابه تصرفات "داعش"، لا أتحدث عن روايات أو أحاديث ضعيفة أو موضوعة، أتحدث عن أحاديث صحيحة ومتواترة ومجمع عليها بين كل المذاهب الإسلامية سنية وشيعية بدون استثناء، ومنها قصة غزوة بني قريظة، التي قادها رسول الله في السنة الخامسة للهجرة، على يهود بني قريظة في المدينة المنورة، وانتهت باستسلام بني قريظة بشرط التحكيم، فحكم عليهم سعد بن معاذ الذي طلب بنو قريظة من رسول الله أن يحكمه فيهم، لأنه كان حليفاً لهم في الجاهلية، فحكم فيهم بقتل الرجال وسبي الذراري وتقسيم أموالهم وأراضيهم على المسلمين.

وتم تنفيذ الحكم في يهود بني قريظة، فأعدم الرجال منهم الذين وصلوا إلى سن القتال، سواء اشتركوا في جريمة الغدر - التي كانت سبباً في شن الحرب عليهم - أو لم يشتركوا، ثم تم سبي النساء والأطفال وقسموا كغنائم على المسلمين المشاركين في تلك المعركة.

تخيلوا معي مجموعة من الأسرى قالوا لمن أسرهم نحن نُحكمك فيما صدر عنا من خطأ، ونقبل بحكمك، وبدلاً من أن يعفوَ عنهم، أو يعاقبهم بعقاب شديد في أموالهم أو يصادر أراضيهم حكم عليهم بالإعدام، من شارك منهم في خيانة العهد أو لم يشارك، حتى النساء والأطفال تم سبيهم واسترقاقهم، وتحويلهم إلى عبيد بعد أن كانوا أحراراً، واستبيحت النساء جنسياً بحجة ملك اليمين، مع أنه لا ذنب للنساء والأطفال بما فعله الرجال، وهذا الحكم مناقض للقرآن الكريم: ﴿ولا تزر وازرة وزر أخرى﴾، لكن هذا المبدأ الداعشي الذي اعتمده الرسول - بحسب تلك الروايات - تم تعميمه في كل الفتوحات الإسلامية بعد ذلك، وتم سبي نساء كل البلدات التي تم فتحها بعد رفض حُكامها أو أعيانها أو مشايخ القبائل الإيمان برسالة محمد أو دفع الجزية.

تخيلوا معي هذا المشهد: مجموعة من البشر يُحكَم على كل رجالهم الأسرى بعد استسلامهم بالإعدام، وليس هذا فحسب، فبعد تنفيذ حكم الإعدام وفي لحظة بكاء وعويل ونواح نسائهم وأطفالهم عليهم يتم تقسيمهم على المسلمين، ومن المعروف أن السبية من النساء تصبح ملك يمين ويجوز نكاحها كالزوجة، والطفل يصبح عبداً مملوكاً.

نفس الكلام ينطبق على الكثير من أفعال داعش، حيث إن هناك أساساً شرعياً للكثير منها في كتب الفقه والحديث، ومنها على سبيل المثال لا الحصر حد الردة، حيث أجمعت المذاهب على أن المرتد يتم إعدامه، ولكل مذهب تعريفه الخاص للمرتد، وموجبات الارتداد، وهذا الحكم تحديداً هو بوابة الإرهاب الواسعة التي عبرت منه كل المجموعات المتطرفة، وتذرعت به في كل ممارساتها داخل البلدان الإسلامية، حيث تدرجت في التكفير والاتهام بالردة، فكفرت الحُكام ثم الجيش والأمن ثم المذاهب الأخرى ثم المجتمع الذي لا يؤمن بأفكارهم، وهكذا تم تبرير العمليات الانتحارية وتفخيخ الأسواق والمساجد بالمصلين وغيرها من الجرائم الإرهابية.

وبالتالي فكل حركات الإسلام السياسي شيعية كانت أو سنية التي تؤمن بتلك الروايات والأحاديث النبوية المتعلقة بالتعامل مع الأسرى وحد الردة هي داعشية في فكرها بقدر ما تؤمن به من تلك الروايات، وكونها لم تطبق تلك الأحكام لا يعفيها ذلك من أن فكرها داعشي، لأنها لم تتبرأ من تلك النصوص، وبعضها ينتظر التمكين فقط لتظهر داعشيته). انتهى

نقول لصاحب القلب الرحيم على اليهود من بني قريظة الذين نقضوا العهد ليس في وقت السلم وليس في وقت حرب لا تصل عقوبتهم إلى هذا الحد، وإنما هم قد نقضوا العهد في أحلك الظروف التي يمر بها المسلمون وفي فترة كان المسلمون أحوج إلى الوفاء بهذا العهد، فنقض العهد في تلك الحالة التي يمر بها المسلمون هي خيانة كبرى وجريمة عظمى، فهو أسوأ غدر وأقبح خيانة، وهو ضرب للمسلمين في الخاصرة وهم في فترة حرجة للغاية، كيف لا وقد تجمعت الأحزاب عليهم وهم في حصار خانق صوره القرآن أروع تصوير، قال الله تعالى: ﴿إِذْ جَاؤُوكُم مِّن فَوْقِكُمْ وَمِنْ أَسْفَلَ مِنكُمْ وَإِذْ زَاغَتْ الأَبْصَارُ وَبَلَغَتِ الْقُلُوبُ الْحَنَاجِرَ وَتَظُنُّونَ بِاللَّهِ الظُّنُونَا * هُنَالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزَالاً شَدِيدًا﴾ [الأحزاب: 10-11]

وهنا فاحت رائحة خيانة بني قريظة وتجردوا من كل القيم الإنسانية ونقضوا العهد، في إصرار يبين مدى دناءتهم وكانوا يدركون أن عقوبتهم هي القتل إذا انتصر المسلمون، وقد أرسل إليهم الرسول e سعد بن معاذ وسعد بن عبادة وعبد الله بن رواحة وغيرهم ليتأكدوا من نقضهم للعهد وأمرهم أن يكتموا ذلك حتى لا يفت ذلك في عضد المسلمين.

وكان زعيم بني النضير حيي بن أخطب وهو الذي حرض الأحزاب وأقنع بني قريظة على نقض العهد وقد ترددوا في البداية لخوفهم من العاقبة وهي القتل، لكنه كان قد وعدهم أنهم إذا نقضوا العهد فسيبقى معهم ومصيره من مصيرهم، وقد وفى بذلك، وحين قدم للقتل خاطب الرسول والناس بقوله (والله ما لمت نفسي في معاداتك ولكن من يغالب الله يغلب، أيها الناس: لا بأس بأمر الله، كتاب وقدر وملحمة كتبها الله على بني إسرائيل)... وهو يقر بعقوبة الإسلام العادلة بينما البخيتي يصفها بالظلم، أليس هذا أمراً عجيباً؟!!

ودليل غدرهم الشنيع للمسلمين أنهم كانوا قد جمعوا لإبادة المسلمين من السلاح 1500 سيف و2000 رمح و300 درع و50 ترساً وجحفه حصل عليها المسلمون بعد فتح ديارهم وكانوا بين 600 و700 مقاتل، وقد نجا من أسلم منهم، فلو كانت دولة نقضت العهد مع أمريكا أو روسيا لكان الحكم هو الإبادة.

ولم يطبق المسلمون هذا الحكم من بعد في كل الفتوحات كما يقول البخيتي صاحب الأمانة العلمية!!!

فهذا فتح مكة في السنة الثامنة للهجرة النبوية، قال الرسول e لأهل مكة يوم الفتح «ما ترون أني فاعل بكم؟» قالوا: أخ كريم وابن أخ كريم، قال: «اذهبوا فأنتم الطلقاء». وهذه صورة من صور العفو لن تجد مثلها في التاريخ رغم أن أهل مكة أخرجوا المسلمين من ديارهم وأخذوا أموالهم وقاتلوهم في بدر وأحد ونقضوا صلح الحديبية ولكن هذا لا يرقى إلى خيانة بني قريظة الذين لم يستحقوا العفو أو العقوبة في الأموال فقط بل إن حكم سعد بن معاذ فيهم هو حكم الله العادل من فوق سبعة أرقعة، وقد أقر بعدله شيطان اليهود حيي بن أخطب.. وهذا الحكم كان علاجا ناجعاً لهم؛ فاليهود دائما هم أهل غدر، وهو سجية من سجاياهم التي لا تفارقهم. وهذا مثال من تاريخ غدرهم الأسود عندما طردهم النصارى من الأندلس (إسبانيا) كانت دولة الخلافة العثمانية هي الملاذ الآمن لهم فآوتهم وأكرمتهم وأنفقت عليهم وعاملتهم كما تعامل المسلمين ولكن هل حفظوا هذا الجميل؟ لا وألف لا لأن الغدر سجيتهم؛ فقد كانوا رأس حربة بريطانيا في هدم الخلافة العثمانية، إذاً فحكم سعد بن معاذ في بني قريظة عادل وليس داعشيا يا بخيتي!!

وهذا مثال آخر يفند شطحات البخيتي... عند فتح بلاد الأفغان دخل أحد القادة المسلمين مدينة سمرقند ولم يعرض على أهلها الخيارات الإسلامية المعروفة، وهي الإسلام أو الجزية أو الحرب، وقد استولى عليها كاملة فشكى أهل المدينة القائد إلى الخليفة العادل عمر بن عبد العزيز رحمه الله فأمره القائد أن يخرج من المدينة ففعل. فماذا كانت النتيجة؟ لقد أسلم أهل تلك المدينة جميعا، فلم يكن الخليفة (داعشيا) ولا القائد الذي أخطأ في البداية، وهو بشر، (داعشيا)!!

وهذا المعتصم عندما لبى نداء المرأة التي لطمها رومي فقالت وا معتصماه ففتح عمورية (في تركيا) وأحضر الرومي والمرأة وقال الطميه كما لطمك، ولكنها عفت عنه، فلم تكن (داعشيةً) ولم يكن المعتصم (داعشيا).

وهذا السلطان محمد الفاتح عندما فتح القسطنطينية عفا عن أهلها فعاشوا إلى جانب المسلمين ولم يكن (داعشيا)!

لقد بهرتنا بقلبك الرحيم على اليهود يا بخيتي! ولكن لماذا لم يكن رحيما على المسلمين؟ لماذا لم يتألم يوما على المجازر التي يرتكبها المجرم بشار بالكيماوي والبراميل المتفجرة وسائر الأسلحة في أهل الشام، والتي ثلاث فقط منها تفوق عدد المقاتلين من بني قريظة؟! ولماذا لم يتألم قلبك الرحيم عندما حاصر النظام السوري المجرم بضوء أخضر من الأمم المتحدة مدينة مضايا حتى مات بعضهم جوعا؟ لماذا لم يتألم قلبك الرحيم لوحشية روسيا التي قتلت صواريخها المتطوره الآلاف من الأبرياء في المدارس والمساجد والأسواق وأجبرت عشرين ألفا في حلب على مغادرة منازلهم في يوم واحد نزحوا جميعا إلى الحدود التركية؟

لماذا لم تتألم لوحشية أمريكا التي قتلت ملايين المسلمين في العراق وفي أفغانستان وغيرها وهم لم ينقضوا عهداً كما فعل بنو قريظة؟!

لقد كان بنو قريظة جميعا رجالا ونساء مدركين للمصير الذي ينتظرهم بعد نقض العهد، فلماذا لم يعارض ذلك أحد منهم؟ أليس هذا دليلا على إصرارهم جميعا على نقض العهد وأنهم جميعا مشتركون في هذه الجريمة البشعة، ولذلك فإن عقوبتهم كانت عادلة؟

أما (الإرهاب) فإن أمريكا هي التي صنعته ليكون ذريعة لقتل المسلمين وتدمير مقدراتهم... فقتلها للمسلمين في كل البلاد ولّد لديهم الانتقام، وهذا أمر طبيعي عند البشر؛ فالإرهاب صناعة أمريكية وليست داعشية تراثية!!

أما الإسلام فليس هو الذي سبب الإرهاب أو غيره ولا المسلمون، بل إنه النظام العلماني المستورد من الدول الغربية الاستعمارية الكافرة الذي يحكم المسلمين والذي يكون الصراع فيه على السلطة أمراً طبيعياً (سلطة ومعارضة)، وهذا يجعل الحرب مستعرة بينهم لا تتوقف، وما يحدث في اليمن وليبيا وغيرهما من صراع إنجلو أمريكي هو خير دليل على أن الإرهاب هو من إفرازات النظام العلماني، وإن الدول الغربية هي التي تديره والمتصارعون هم الذين ينفذونه والضحية هم المسلمون. بل إن الإسلام حرم تحريما قطعيا كما جاء ذلك في كتب التراث لتفند شطحات البخيتي، قال رسول الله e «كل المسلم على المسلم حرام دمه وماله وعرضه» رواه مسلم

فلو التزم المتصارعون بهذا الحديت لما وجد (داعشي) مطلقا. أليس الغرب هو من يصنع الإرهاب لتفتيت المسلمين لمنع عودة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي فيها عز المسلمين ووحدتهم ونهضتهم...، وليس كل حركة سياسية داعشية؟

فحزب التحرير الذي يسعى لإقامة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة بالصراع الفكري والكفاح السياسي وليس بالعنف ليس (داعشياً)، فالعنف مخالف لطريقة الرسول e في إقامة الدولة الإسلامية، ولذا فهو لا يقوم بالأعمال المادية ويحرم القتال بين المسلمين التزاما بالدليل الشرعي وليس بالهوى، فمن أظلم ممن اتخذ إلهه هواه والخلافة الراشدة التي يسعى حزب التحرير لإقامتها هي دولة لجميع المسلمين وهي دولة رعاية وليست دولة جباية، دولة تحكم بالإسلام وتحمله رسالة نور وهدى إلى العالم كله بالدعوة والجهاد؛ لتخرج الناس من ظلم الرأسمالية إلى عدل الإسلام، ومن ضيق الدنيا، إلى سعة الدنيا والآخرة.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

شايف الشرادي – اليمن

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی