February 10, 2015

الخطاب الممنوع عن الثورات هذا ما يريد حزب التحرير تبليغه للأمة ويجهد الحكام في منعه: "انتظموا يا أتقياء ضباط مصر وتكتلوا وانصروا حزب التحرير؛ فأنتم حجر الزاوية في التغيير بعد وعي الأمة على الإسلام"


صدر للدكتور حاكم المطيري بداية سنة 2015 كتابا عن حياة الشيخ محمد المفرح رحمه الله بعنوان "شهيد الهجرتين وفقيد الغربتين"، وقد جاء في الكتاب بالصفحة 252 و253 حين الحديث عن وقوف الشيخ محمد مع ثورة مصر ودوره في تنظيم مؤتمر (مصر الثورة ومستقبل الأمة):


(وقد طلب الأتراك من (مؤتمر الأمة) - من خلال حلقة الوصل بيننا وبينهم - الاطلاع على برنامج مؤتمر (مصر الثورة) ومن سيشارك فيه من القوى!


فقلنا لهم سيتم دعوة جميع الجماعات والأحزاب والهيئات الإسلامية في العالم العربي لمناقشة قضية مصر وما يجري فيها، فهي قضية الأمة كلها، وليست خاصة بمصر وحدها، وتداعياتها ستشكل خطرا على الثورة العربية كلها!


وقد قلنا لهم ستوجه الدعوة لجميع التيارات والجماعات من الإخوان المسلمين وحزب التحرير إلى الجهاديين والسلفيين... إلخ فهذه هي مكونات الأمة، ولن يستثنى أحد منهم، وسيكون للجميع كلمة في المؤتمر!


فأبدوا تحفظهم على أن تكون للجهاديين أو التحريريين كلمة في المؤتمر، مع موافقتهم على حضور من يمثلهما بشكل غير مباشر!


وقد تم الاتفاق النهائي على قائمة المشاركين في الكلمات في المؤتمر...) انتهى الاقتباس.


إنه بقدر ما يزداد حجم التعتيم الذي يتعرض له حزب التحرير فكرة وطريقة بقدر ما نطمئن أننا على الحق وتنشرح صدورنا لغذ السير في الطريق السياسي؛ طريق رسول الله ﷺ لتحقيق وعد الله وبشرى رسوله ﷺ؛ الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي بها وحدها يعز الإسلام وأهله.


منذ أن تأسس حزب التحرير وحكام الضرار في بلاد الإسلام وكلاء الاستعمار الغربي يحاربون كلمة الحق التي يصدع بها حزب التحرير، وقد تساووا كلهم في الصد عن سبيل الله قوميين ووطنيين وملكيين وعلمانيين ليبراليين، ولم تتخلف عنهم حكومات السودان المسماة إسلامية ولا حكومة الإسلام المعتدل في تركيا، وشهادة الدكتور حاكم المطيري في كتابه خير دليل أن كلمة الحق من حزب التحرير لا يراد لها أن تصل لأسماع الثورة في مصر وغيرها خوفا من أن تلامس قلوب رجالها ونسائها وتقنع عقولهم.


انطلقت الثورة في تونس وتنادت بأبيات أبي القاسم الشابي (إذا الشعب يوما أراد الحياة...) وكانت بداية إعلان كسر حاجز الخوف لدى الشعوب الإسلامية ومحاولة أخذ مصيرها بيدها لتتحرر من أنظمة الاستبداد، وقد أبدعت الثورة المصرية بعدها بأيام شعار (الشعب يريد إسقاط النظام)؛ كلمات معدودات تجسد ما يعتمل في صدر الأمة من أحاسيس تجاه أنظمة الاستبداد التي تحكمها، ثم جاءت ثورة الشام بشعاراتها الإسلامية المتميزة (هي لله، هي لله) و(قائدنا للأبد سيدنا محمد) ورفعت راية رسول الله ﷺ معلنة لا إله إلا الله محمد رسول الله راية وغاية تتجسد بدولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة. وبينها ومعها كانت ثورتا ليبيا واليمن.


لقد أخذ حزب التحرير، وهو الحزب الذي يعمل في الأمة ومعها لتغيير واقعها بالإسلام؛ وذلك بوضع مبدأ الإسلام موضع التنفيذ بإقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة، أخذ على نفسه منذ أن تأسس سنة 1953 أن يكون قواما على فكر المجتمع وحسّه. لهذا ما أن انطلقت الثورات حتى باركها وزكى قيام الأمة على من اغتصب سلطانها تسترده منها، لكنه حذر في الآن نفسه من أن هذه الثورات معرضة للاختطاف من شياطين الغرب الكافر وعملائه من بني جلدتنا ما لم تحصن هبتها القوية بالوعي السياسي الإسلامي وبالوعي على أحكام الإسلام وأنظمته، كي تقيم النظام الجديد على أساس عقيدة الإسلام متحررا من كل تبعية للغرب الكافر المستعمر وصافيا من كل شائبة فساد قد تعلق به من النظام البائد الساقط.


وقد كانت أولى المسيرات التي خرجت بتونس العاصمة بعد هروب بن علي لشباب حزب التحرير تنادي بإقامة الخلافة.


فمن الأيام الأولى للثورات، وهذا عمله منذ التأسيس، حدد حزب التحرير للأمة الغاية ورسم لها الخط المستقيم لتحقيقها. فتواصل مع الأمة أفرادا وجماعات ناصحا أمينا ومبينا:


1- أن العدالة والحرية والكرامة لا يمكن أن تتحقق إلا بدولة الخلافة التي تطبق الإسلام، فأحكام الإسلام عدل كلها وخير كلها، وما دونها الظلم ومعيشة الضنك قال تعالى: ﴿وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقًا وَعَدْلا﴾ وقال أيضا: ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى * قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا * قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى﴾.


2- أن إسقاط النظام ليس فقط إسقاط شخص الحاكم وإنما:


أ‌- أن يسقط نظام الحكم الديمقراطي الرأسمالي العلماني ويقام نظام الخلافة نظام الحكم الإسلامي مكانه فتتحقق بذلك السيادة للشرع. وحذر من أن الدولة المدنية التفاف على الثورة وإجهاض لها.


ب‌- أن تستند الدولة لسلطان المسلمين لا لسلطان أمريكا أو أي دولة من دول الغرب الكافر الاستعماري، فتكون الدولة بحق ذات سيادة لا دولة وظيفية عميلة للغرب. فيكون سلطان الدولة إسلاميا خالصا نابعا من الأمة ويستند إليها، يبايع حاكمها باختيار المسلمين ورضاهم وليس عميلا للكافر لحماية مصالحه والعمل على تحقيقها ولو على حساب الأمة. فيتحقق بهذا أن السلطان للأمة. وحذر من أن استمداد العون من أمريكا وبريطانيا والاتحاد الأوروبي للحصول على الكرسي والبقاء فيه هو خيانة لله ورسوله والمؤمنين.


ت‌- أن تبايع الأمة ذات السلطان من يقيم حكم الإسلام فيها ويحمل الإسلام للعالم بالدعوة والجهاد، أي أن تبايع رجلا للخلافة استكمل الشروط الشرعية لتولي منصب الخلافة فتحيي بذلك سيرة الخلفاء الراشدين وتنهي عصر ملوك الجبر الفاسدين المفسدين، فيسقط بذلك الفساد ويتولى أمرها رجلٌ صالح مُصلح تعاقدت معه على الحكم بالإسلام. وحذر من أن الصلاح الفردي للحاكم أو كونه آتياً من حركة أو جماعة أو حزب إسلامي لا يشفع له من أن يحكم بغير الإسلام أي بالكفر.


3- أرشد الأمة إلى طريقة الإسلام للتغيير والتي يسير بحسبها الحزب؛ وهي عينها طريقة الرسول ﷺ التي بها أقام أول دولة إسلامية والتي من أحكامها أن استلام الحكم يكون عن طريق الأمة وأعمال طلب النصرة ممن يملك القوة لحماية الدعوة وإقامة الدولة؛ وهي الجيوش أساسا. فخاطب الجيوش بتحمل مسؤوليتها في الدفاع عن دين أمتها وحرماتها وإلى الاصطفاف في صف الأمة، وفي الوقت نفسه حذر الأمة من استعداء الجيوش ومحاربتها وزكى ما نادت به الجموع بالتحرير (الشعب والجيش يد واحدة) فهو عين الحق، وهو ما يجب أن لا نغفل عنه، وكيف نغفل عنه وننكره وما قامت دولة الإسلام إلا بالأنصار؟ وما كان الأنصار إلا أهل قوة ونجدة بايعوا رسول الله ﷺ على حمايته فهاجر إليهم عليه الصلاة والسلام وأقام دولة الإسلام الأولى بالمدينة، وقد عرض نفسه قبل استجابة وفد المدينة له على القبائل يطلب النصرة منها.


لقد كانت الجيوش أداة حكام الجور في قمع الشعوب وتثبيت عروشهم وحماية مصالح الكفار وحراسة دولة يهود، وقد نجح الحكام في فصل الجيوش عن الأمة واستغلال أعمال الحركات المسلحة تجاه أفراد الجيش لتركيز حالة العداء بينهما. وإن حجر الزاوية في انعتاق الأمة وإقامة الخلافة بعد وعي الأمة على الإسلام هو إيجاد القوة التي تسند القيادة الواعية للأمة لتستلم الحكم أي أن تنصر ثلةٌ من المؤمنين الأقوياء من قادة وضباط الجيوش الأمةَ، بإعطائهم النصرة لحزب التحرير لإقامة الخلافة. ودور أفراد الأمة وواجبهم هو أن يحرضوا أبناءهم في الجيوش ليقفوا في صف أمتهم ويحذروهم من غضب الله وسخطه ويمنعوهم من مشاركة الحكام في حربهم للإسلام خدمة لأسيادهم في بلاد الكفار.


فحزب التحرير يقول للثورة في مصر: خلاصك بالإسلام صافيا نقيا، وإياك ثم إياك أن ترضي براية عمية علمانية بستار الدولة المدنية، بل اجعلي رايتك واضحة؛ لا إله إلا الله محمد رسول الله، وتحدي العالمين بنظام الخلافة منهاجا ونظاما للحكم. ولا تأمني جانب الكفار المستعمرين واقطعي كل صلة بهم وانبذي كل من يتصل بهم كائنا من كان. ويدعو الثورة في مصر لتقول معه لأجناد مصر ولضباط مصر الأتقياء: لقد آن الأوان أن توقفوا أيدي العبث بمصيركم ودماء أمتكم، إنكم تحملون أرواحكم بأيديكم فلا تقدموها قرابين لأمريكا وخدمة لمصالحها بل تاجروا بها مع الله، لقد آن لكم أن تكسروا حاجز الخوف وتطلقوا ثورة جيوش الأمة كما أطلقت تونس ثورة الأمة. انتظموا يا أتقياء ضباط مصر وتكتلوا وانصروا حزب التحرير.


إننا في حزب التحرير نستبشر بأن الخلافة الراشدة على منهاج النبوة قد أظل زمانها بإذن الله، وإننا على يقين من أن مخططات الكفار لإجهاض عودتها ستؤول بالفشل؛ فالدولة المدنية الديمقراطية دفنت بمصر، ورآها كل ذي بصر وبصيرة والخلافة الوهمية إلى زوال. لقد بشرنا رسول الله ﷺ أن بعد الحكم الجبري ستكون خلافة راشدة على منهاج النبوة يرضى عنها ساكن السماء وساكن الأرض وستكون بإذن الله كذلك. وها هي أركان أنظمة الحكم الجبري تتهاوى ولن تؤول بإذن الله إلا إلى الخلافة الراشدة على منهاج النبوة خلافة الرحمة والعدل والخير والبركة.


وإننا نجدد الدعوة لأمتنا وللضباط الأتقياء بمصر وغيرها أن يكونوا من بناة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة ومن العاملين لها وأن يقدموا أرواحهم الطاهرة ودماءهم الزكية لله، لا أن يهبوها لأمريكا وحلفها الصليبي.


هذا ما يصل حزب التحرير ليله بنهاره لتبليغه للأمة ولضباطها الأتقياء، وهذا ما شهد الدكتور حاكم المطيري في كتابه أن الحكام يجهدون في منعه.


﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾



كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
محمد عبد الله

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی