الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه
February 14, 2021

الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه

الرأسمالية تحرق العالم والخلافة تنقذه


في آذار/مارس 1924م استطاع الغرب الكافر، وبأيدي الخونة من العرب والترك هدم الخلافة؛ أم المسلمين الرؤوم، تلك الدولة التي أسسها النبي ﷺ ثم قادها الخلفاء الراشدون من بعده، ثم تعاقبت العصبات القوية تحكم في ملك عضوض تقيم الدين وتحمله إلى العالمين في خلافة منقوصة، مجروحة لكنها توحد المسلمين، وتذود عن حياضهم ومقدساتهم. ثم تكالبت عليها قوى الشر وخونة الداخل حتى أسقطوها، وفرقوا حكمها وبلادها إلى دويلات كرتونية لا حول لها ولا قوة، دويلات خاضعة ذليلة لعدوها، قاهرة لشعوبها، استباحت مقدسات الأمة وأرضها وكرامتها، وثرواتها في أكثر من ست وخمسين دويلة، وما زال حبل التمزيق على الجرار، ولا يزال يتسلط الحكام العملاء على رقاب الأمة، وهم غارقون في الفساد والإفساد. ففي تقرير لمجلة فورين بوليسي في سنة 2011م أشارت إلى أن ثروة العائلة المالكة في السعودية بلغت 1.4 تريليون دولار، أما ملك المغرب 5.7 مليار دولار، وأن أغنى الرؤساء في العالم هم من حكام المسلمين.


خرب هؤلاء الحكام البلاد وقتلوا العباد في أفغانستان وليبيا وسوريا واليمن والعراق والسودان وغيرها حيث قتل أكثر من 2 مليون شخص في حرب جنوب السودان، و300 ألف في حرب دارفور و384 ألف قتيل في سوريا، وبحسب تقرير المرصد السوري في 2020م، فإن العدد بلغ 585 ألف قتيل. وأفقر هؤلاء الحكام البلاد والعباد، حيث جعلوا ثروات الأمة في يد الكافر المستعمر، فهي عصية على أبناء المسلمين، ولا يسمح لهم بأخذ نصيبهم منها، وإن امتدت يدهم إليها تغتالهم يد الغدر والخيانة، فانتشرت البطالة حتى وصلت مستويات مخيفة، وأصبحت الحياة جحيماً لا يطاق، فكثرت هجرة الشباب فراراً من الفقر والقهر والظلم، وقدر عدد المهاجرين في استطلاع أجرته شبكة الباروميتر العربي لصالح البي بي سي عام 2019، أن نصف عدد الشباب الذين تقل أعمارهم عن 30 سنة يرغبون في الهجرة، فمنهم من ابتلعتهم رمال الصحراء، أو مياه البحار، ومن عبر منهم ارتمى في أحضان مجتمعات الشر والرذيلة، فكان حالهم كالمستجير من الرمضاء بالنار... وكثرت حالات الطلاق بسبب غياب الزوج، أو عدم القدرة على الإنفاق.


واتباعاً لشهوة السلطة والحكم، قام هؤلاء الحكام الرويبضات بكل رذيلة، وذبحوا كل فضيلة مهراً لكرسي الحكم، وأيضاً من قبيح فعالهم إثارة النعرات العنصرية والقبلية، وإشعال الحروب الطائفية والمذهبية، استجابة لكيد الكافر المستعمر وخطته الجهنمية في إضعاف الأمة الإسلامية وإفقارها، تمهيدا للقضاء عليها، حيث قدم اليهودي برنارد لويس الملقب بسياف الشرق الأوسط، قدم في جلسة سرية للكونغرس الأمريكي سنة 1983م خطة لتمزيق بلاد المسلمين تقضي بتقسيم المقسم، وتفتيت المفتت في اتفاقية سايكس بيكو، عبر إثارة الحروب العنصرية والقبلية والمذهبية، تفضي إلى رسم حدود جديدة لدول جديدة، عرفت فيما بعد بحدود الدم؛ دماء المسلمين على يد بعضهم بعضا (السودان، اليمن، العراق، ليبيا...).


أما القضاء على الأمة الإسلامية، فلا يكون بإبادة المسلمين، فهذا لن يكون، رغم حروب الإبادة التي تمارس ضد المسلمين في العالم (البوسنة والهرسك، الروهينجا، الإيغور، أفريقيا الوسطى، الحروب الداخلية)، وإنما يكون بالقضاء كذلك على سر وجودها وبقائها بوصفها أمة إسلامية تملك عقيدة سياسية كما هي عقيدة روحية. فإن حيوية الأمة، والسبب في أنها عصية على الكافرين وقيمهم هو عقيدتها سر حياتها، إذ إن العقيدة الإسلامية جاءت بمفاهيم عن الحياة، وقدمت أنظمة لجميع شئون الحياة، لذلك تصطدم وتتضارب مع الحضارة الغربية، حين يحاول الغرب إدخالها إلى بلاد المسلمين، بل الحضارة الغربية تنهزم الآن في الداخل الأوروبي وفي قلب أمريكا أمام الحضارة الإسلامية بعد أن عجزوا عن دمج أبناء المسلمين داخل مجتمعاتهم، بل بدأ التحول نحو الإسلام، الدين الأكثر انتشاراً في العالم رغم غياب دولة تطبقه وتحمله إلى العالم.


أصبح الإسلام بعبعاً يخيف الرأسمالية الخبيثة، فبدأت بتجييش جنودها لتخويف شعوبها من الإسلام، وذلك بوصفه بالعنف والقتل والهمجية فيما يعرف بالإسلاموفوبيا، أو (الإرهاب الإسلامي)، وبخاصة بعد أحداث 11 أيلول/سبتمبر 2001، والتي كانت من أعظم ذرائع الهجوم العسكري على البلاد الإسلامية في العصر الحديث، حيث عبر الرئيس الأمريكي حينها جورج بوش عما في نفسه فأعلن أنه يقوم بحرب صليبية ضد البلاد الإسلامية، فاستنفرت الحكومات الغربية أجهزتها الأمنية والاستخباراتية لمراقبة أنشطة المسلمين، والتجسس على تحركاتهم، ووضعت المساجد والجمعيات تحت المراقبة والتتبع، بل حتى في بلاد المسلمين وضعت الدول الغربية استراتيجيات لمواجهة الإسلام بما يسمى مكافحة الإرهاب والتطرف.


أيها الحالمون، النائمون على خطوط النار الأمامية، أيها المسلمون أفيقوا، فإنكم في خضم حرب ضروس لاستئصالكم والقضاء على دينكم وهويتكم، فقد قال الأمين العام لحلف شمال الأطلسي عند انهيار الاتحاد السوفيتي: "لم يبق أمامنا من عدو بعد سقوط الاتحاد السوفيتي إلا الإسلام".


وفي شباط/فبراير 2015م، عقد الرئيس الأمريكي الأسبق باراك أوباما مؤتمرا في واشنطن لمكافحة التطرف والإرهاب، حيث أعلن فيه أن أمريكا، كما تخوض حرباً في البر والبحر والجو، فإنها تقود حرب العقول والأفكار، وهو ما تمخض عنه لاحقاً، إبان زيارة ترامب المشئومة إلى بلاد الحرمين، إنشاء مركز (اعتدال) لمكافحة الإرهاب، والذي أعلن عنه وزير الخارجية الأمريكي حينها تيلرسون سنة 2017م، ويهدف إلى تغيير المناهج والكتب الدينية، وإعداد وتدريب الخطباء والأئمة والدعاة على الطريقة الأمريكية وبالإسلام الأمريكي، حيث قال رئيس وكالة المخابرات المركزية الأمريكية جيمس وولسي في 2006م "سنضع لهم إسلاما يناسبنا، ثم نجعلهم يقومون بالثورات، ثم يتم انقسامهم عن بعض بنعرات عصبية، ومن بعدها قادمون وسوف ننتصر".


وفي 2020/12/25 دعا وزير الشئون الدينية والأوقاف السوداني نصر الدين مفرح، بالإسكندرية ضمن افتتاح معسكر أبو بكر الصديق التثقيفي للأئمة السودانيين والمصريين، دعا الوزير الدارسين لانتهاج مبدأ الوسطية والاعتدال للتصدي للغلو والتطرف، ﴿وَلَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنَا إِلَّا الْحُسْنَى وَاللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ﴾.


إن الحرب على الإسلام والقرآن والنبي ﷺ مستمرة، وبأشكال مختلفة، منها حرق القس الأمريكي تيري جونز نسخة من المصحف الشريف بكنيسة بولاية فلوريدا في آذار/مارس 2011، ثم قيامه بمسيرة ضد الجهاد والشريعة في نيسان/أبريل 2011، وكذلك فلم (فتنة) للنائب الهولندي الذي تم بثه في 2008 الذي هاجم فيه القرآن الكريم وانتقد فيه ما أسماه أسلمة أوروبا.


وفي عام 2012 الفلم المسيء لمقام الرسول ﷺ، وكذلك الرسوم المسيئة للنبي الكريم... وأيضاً صور القتل والتنكيل بالمسلمين... كلها تهدف إلى هزيمة المسلمين النفسية وكسر عزيمتهم وكبريائهم حتى يبقوا عبيدا خاضعين.


والآن يمكن أن نسأل بوضوح ماذا خسر العالم بغياب الخلافة وسيطرة الرأسمالية؟


1- خسر العالم الطمأنينة:


- ففي الحرب العالمية الثانية قتل أكثر من 70 مليون نسمة جراء الجشع الاستعماري، ومنذ العام 1945 عاش العالم أكثر من 250 استخداما للقوة العسكرية، وكانت نسبة 92% منها حروباً بين دول العالم الثالث.


- استعمال أسلحة الدمار الشامل (هيروشيما، ناجازاكي، العراق، البوسنة والهيرسك) حيث الإبادة والتشوهات، وما زالت الأجنة والمواليد يولدون بتشوهات خلقية.


- التجسس والمراقبة حيث لا خصوصية ولا كرامة.


2- خسرت الشعوب حقها في التعبير عن إرادتها في اختيار من يحكمها، وفي التمتع بثرواتها:


- تم فرض الديمقراطية حيث يتلاعب أصحاب الأموال بالشعوب وتزييف إرادتها بالديمقراطية الكاذبة، فباسم حكم الشعب يقوم أصحاب الأموال بتمويل العمليات الانتخابية والتلاعب بمشاعر الناس وتسخير الإعلام المأجور بتلميع من يريدونه ثم سَوق العامة لصناديق الاقتراع كالغنم. وقد انكشفت تلك الحقيقة عندما رأى الناس حكاماً مثل ساركوزي، وترامب، وبلير، على رأس أعرق وأكبر الديمقراطيات في العالم، فخرج الناس لحرق مراكز الاقتراع في فرنسا، واقتحموا البيت الأبيض رفضاً للانتخابات ونتائجها، ووُصف بلير بعميل الأمريكان.


- في العام 2010 عقب الأزمة المالية العالمية حيث يولد النظام الرأسمالي الأزمات، خرجت ألف مدينة في أكثر من 81 بلدا في العالم تطالب بالانعتاق السياسي من الرأسماليين، وبحق الشعوب في اقتسام ثرواتها، وتطالب بسقوط الرأسمالية وزيف الديمقراطية.


والسؤال الذي يطرح نفسه الآن: هل من أمل لشعوب الأرض للانعتاق من سيطرة الرأسمالية؟


نعم إن عودة الإسلام إلى السياسة الدولية، وإلى معترك الحياة هو الأمل الوحيد، بل هو الأوحد في القضاء على الرأسمالية المتوحشة، وانعتاق شعوب الأرض من الاستبداد والاستعباد، وذلك لن يكون إلا بعودة الخلافة من جديد لتشرق الأرض بنور ربها، فتبدد عهود الظلم والاستبداد والاستكبار العالمي لدول الشر، لذلك فقد جندت الدول الاستعمارية جيوشاً من العملاء والخونة المضبوعين بالثقافة الغربية في بلاد المسلمين للحيلولة دون قيام الخلافة، والله سبحانه يقول: ﴿وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ﴾.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
ناصر رضا
رئيس لجنة الاتصالات المركزية لحزب التحرير في ولاية السودان

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی