د ظالمو په وړاندې په حق باندې ټینګ اوسېدل
د فتنواو کړاوونو په منځ کې، او په داسې زمانو کې چې ظلم پکې حاکم وي، او د حق غږ خاموش کړل شي، د اصولو خاوندان راڅرګندیږي او دوی د ایمان تر ټولو عالي او روښانه انځورونه له ځانه سره لري.
په حق باندې ټینګ اوسېدل د آرامۍ په وختونو کې نه وي، بلکې هغه وخت کې چې په هغه باندې ټینګ اوسېدل د ځان یا عذاب بیه شي؛ هلته رښتیني کسان ازمویل کیږي، او صفونه جلا کیږي، او د هوډ خاوندان د خواهش خاوندانو څخه پېژندل کیږي.
حق یوه داسې خبره نه ده چې بحث پرې وشي یا معامله پرې ترسره شي، بلکې دا د الله (ج) له لوري یو نور دی، چې د زمان په بدلېدو سره نه بدلیږي، او نه د واک تر فشار لاندې تغیر کوي، او هغه کسان چې په حق باندې ټینګ پاتې شول، دا ځکه چې دوی پوهیږي چې دا ژوند فاني دی، او الله تعالی د دې حقدار دی چې اطاعت یې وشي.
او زموږ لپاره د الله په کتاب کې عبرتونه او نصیحتونه شته؛ دا زموږ سردار ابراهیم علیه السلام دی چې د نمرود هغه ظالم سره مخ شو چې د خدایۍ دعوه یې کوله، نو هغه په مناظره کولو کې زړه نازړه نه و، او د خپلې عقیدې په اعلانولو کې یې وېره نه درلوده، سره له دې چې د اور په واسطه ګواښل شوی و، خو هغه وویل: (حسبي الله ونعم الوکیل)، نو هغه په اور کې عذاب ونه لید، بلکې ازموینه یې ولیده، نو الله تعالی هغه ته اور سوړ او سلامتیا وګرځاوه.
او همدارنګه د کندې خاوندان، یو بشپړ امت له ټيټوالي څخه انکار وکړ، او د هغه پاچا له ظلم سره مخامخ شول چې له هغوی څخه یې غوښتل چې بېرته کفر ته راوګرځي یا په اور کې وسوځول شي؛ نو هغوی په ذلت او عاجزۍ باندې ایمان او مرګ غوره کړ، ښځو، ماشومانو، نارینه وو او بوډاګانو د آخرت په اور باندې د دنیا اور غوره وګاڼه، دوی پیغمبران نه وو، بلکې عادي مومنان وو، خو د دوی ټینګښت دوی د الله په کتاب کې تلپاتې کړل.
ژوند دښمني نه ده، بلکې پوهاوی او په حق باندې ټینګ اوسېدل د ژورې پوهې له لارې دا چې انسان په هغه څه باور لري هغه حق دی چې الله سبحانه وتعالی ته د منلو وړ دی؛ نو په هغه باندې معامله نه کوي که څه هم ټوله نړۍ ورباندې راټوله شي، دا هغه دریځ دی چې زړه او عقل دواړه یې رامینځته کوي، نه یوازې سرکشي، بلکې د هغه څه تابع کیدو څخه انکار دی چې د فطرت سره مخالف وي.
او په دې زمانه کې، څومره ډېر ظلمونه دي، او څومره د پوهاوي د تحریفولو او د حق د کمزوري کولو او د صادقانو د بدنامولو هڅې دي، نو نن موږ څومره د ټینګښت او د ظالمو په وړاندې د دریځ غوره کولو ته اړتیا لرو!
شاید په دې کې ټینګښت وي چې د ظالم مسئول په وړاندې د حق کلمه ووایو، یا د مظلوم څخه دفاع وکړو، یا په تکلیف باندې صبر وکړو، ځکه چې ته نه غواړې خپل اصول خرڅ کړې.
په ظلم کې حق د پیغمبرانو میراث، د مومنانو شعار، او د آزادو امتونو د بقا راز دی، او څوک چې په حق باندې ټینګ پاتې کیږي، هغه خپل تاریخ په وینه، صبر یا کلمه لیکي. او مهمه نده چې ظلم څومره پیاوړی ښکاري، حق یوازینی شی دی چې پاتې کیږي، ځکه چې الله ورسره دی: ﴿وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً﴾.
د اصولو خاوندان هغه کسان دي چې لاره بشپړه کوي، نه دا چې لاره اسانه ده، بلکې ځکه چې دوی په خپلو زړونو کې یقین، په خپلو ژورو کې ټینګښت او په خپلو عقلونو کې پوهاوی لري. او هغه څه چې په حق باندې جوړ شوي وي، ظلم یې نشي نړولی، او نه د باطل طوفانونه هغه لړزولی شي.
او کله چې موږ وایو چې د اصولو خاوندان هغه کسان دي چې لاره بشپړه کوي، نو غزه د دې جملې ژوندی معنی ده.
غزه، چیرته چې د حق او ظلم ترمنځ جګړه مجسم کیږي... غزه یوازې محاصره شوې سیمه نه ده، بلکې په تړلې نړۍ کې یو پرانیستی زخم دی... په هغه کې انسان د تنفس په شمیر نه اندازه کیږي، بلکې د هغو ځلو په شمیر اندازه کیږي چې هغه د شر تر ټولو لویو ظالمانو ته "نه" ویلي دي.
په غزه کې خلک د خپلو اصولو پرته بل څه نلري چې له لاسه یې ورکړي، او دوی پریکړه کړې چې په هغوی باندې هیڅ ډول معامله ونه کړي، حتی که دوی هر څه له لاسه ورکړي.
په هر نړېدلې کور کې، او د هر هغه ماشوم په نظر کې چې له خپل نړېدلي کور څخه اسمان ګوري، یوه معنی نوي کیږي: دا چې اصل د بدن څخه ډېر قیمتي دی، او عزت په ډوډۍ نه بدلیږي.
غزه نه یوازې تر بمبارۍ لاندې ده، بلکې د یوې سترې ایماني ازموینې لاندې ده. دوی د خپلو عزیزانو جسدونه له خاورو څخه ایستل شوي ګوري، او دوی صبر کوونکي او اجر غوښتونکي دي، په خپله عقیده ټینګ دي، په دې باور دي چې د الله وعده حق ده، او د هغه وعده نه خلافیږي: ﴿مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللهَ عَلَيْهِ﴾.
غزه د دې امت انځور دی... هغه چا ته اړتیا نلري چې پرې وژاړي، بلکې هغه چا ته چې د هغې راز درک کړي: هغه دا چې هغه نه مري، ځکه چې د هغې قضیه د هغې عقیده ده، د یوې ژورې الهي معنا سره تړلې ده.
په غزه کې هیڅ فوق العاده اتلان نشته، بلکې میندې دي چې خپل زامن په خپلو لاسونو کفن کوي، بیا خپل سرونه پورته کوي او وايي: ای الله (ج)! قبول یې کړه!
دا څه ډول یقین دی؟! دا هغه عقیده ده چې له روح څخه هم ډېره ګرانه ده، او د هغې لپاره قیمتي او نفیس هرڅه قربان کیږي.
په غزه کې هر نړېدلی کور نړۍ ته یو درس دی، چې ظلم – هرڅومره چې وي – نشي کولی په هغه چا باندې برلاسی شي چې زړه یې په ایمان ډک وي، هرڅومره چې کمزوری ښکاري. کیدای شي ماتې یې دروندې کړي، او فتنې یې ګډوډ کړي، او د ظلم قوتونه پرې مسلط شي؛ خو هغه نه مري، ځکه چې په جوهر کې یې داسې رباني وعده ده چې نه ماتېږي: ﴿وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ﴾.
اسلامي امت هغه وخت ناروغه کیږي چې له حق څخه لیرې شي، هغه وخت چې خپل پیغام هېر کړي، او هغه وخت چې له خپلې دندې غافل شي، خو هغه ژر خپل روغتیا بېرته ترلاسه کوي کله چې خپله لار وویني؛ د خلاصون لاره، کوم چې الله (ج) په هغې سره تاج کړی دی، په دې امانت سره چې په هغې کې د بشریت نجات او د غربي تمدن له ککړتیا څخه ژغورل شتون لري؛ ترڅو یو ځل بیا د خلکو لپاره غوره امت وګرځي، د ویاړ څوکې ونیسي، او له سره راپورته شي، هغه وعده چې الله تعالی ورسره د خلافت او واکمنۍ کړې ده: ﴿وَعَدَ اللهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ﴾.
هره هغه درد چې نن ورځ امت ورسره مخ دی، او د وینې هره څاڅکي چې د الله په لار کې تویږي، د هغه امت د زیږون یوه برخه ده چې د الله په اجازه بېرته راګرځي، او دا د الله لپاره ډېره لږ ده.
دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر راډیو لپاره لیکل شوې
مؤنس حمید – د عراق ولایت
