أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا
June 08, 2020

أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا

أمريكا تنشب مخالبها في ليبيا

بعد إجازة البرلمان التركي لمذكرة التفاهم التي وقعت بين أردوغان والسراج ذات الطابع العسكري والأمني التي تمكن تركيا بموجبها الدخول على خط الصراع في ليبيا لصالح حكومة الوفاق، وقد استطاعت تغيير موازين القوة في ليبيا، فقد استطاعت حكومة الوفاق من السيطرة على الساحل الغربي حتى الحدود التونسية كما ذكر رئيس المجلس الأعلى للدولة الليبية خالد المشري: أن حكومة الوفاق سيطرت على مساحة 5000 كلم على طول البحر وقد تمكنت من السيطرة على ست مدن ومنطقتين في سبع ساعات فقط. ومن ثم سيطرت قوات حكومة الوفاق المدعومة تركيا على قاعدة الوطية الحصينة.

وبذلك تكون قد سددت ضربة قاضية لقوات حفتر في الغرب الليبي ومن ثم اتجهت إلى مدينة ترهون وضربت عليها حصارا، ودحرت قوات حفتر التي تحاصر مدينة طرابلس فحققت نجاحات، حيث دحرتها إلى مساحة ستة وعشرين كيلو متراً عن العاصمة. وقد شكل انسحاب قوات شركة (فاغنر) الأمنية الروسية من محيط طرابلس ضربة قوية لقوات حفتر التي تحاصر طرابلس مما جعلها تتقهقر أمام قوات حكومة الوفاق.

وقد أدخلت تركيا كمية هائلة من العتاد والأسلحة مما مكنها من تحقيق نصر سريع وخاطف، وقد ذكر كثير من المحللين العسكريين أن تركيا قد اتخذت قاعدة لها في طرابلس، ومن المرجح أن تتخذ من قاعدة الوطية مقراً رئيسياً لقواتها، وبذلك تكون تركيا هي صاحبة الكلمة على حكومة الوفاق.

وما كان لتركيا أن تدخل حلبة الصراع في ليبيا دون أن تأخذ الضوء الأخضر من واشنطن.. وكما ورد في صحيفة القدس العربي بالتزامن مع اتصال هاتفي جرى بين الرئيس التركي أردوغان والأمين العام حلف شمال الأطلسي (الناتو) أصدر الأخير تصريحات متتالية عن استعداد الحلف لدعم حكومة الوفاق "الشرعية"، وفي متابعة مع صحيفة (ريبوبليكا) الإيطالية أيضاً أبدى أمين عام الناتو استعداده لدعم الحكومة الليبية برئاسة فائز السراج مشدداً على أنه لا يمكن وضع حكومة السراج المعترف بها دولياً والجنرال الانقلابي خليفة حفتر في كف واحدة، ولهذا السبب فإن الناتو مستعد لدعم حكومة طرابلس، وكان هذا بمثابة الضوء الأخضر لتركيا للتدخل العسكري، وما عضد ذلك التنسيق بين تركيا، والتصريحات التي صدرت من المسؤولين الأمريكيين.

في اتصال هاتفي مع رئيس الوزراء السراج رحب بمساهمات حكومة الوفاق المهمة في دحر (الإرهاب) وتحقيق السلام في تونس، وفي الاحتفال في المقبرة العسكرية الأمريكية في تونس قال السفير الأمريكي في تونس ريتشارد بورلاند: (في ليبيا لا تزال هناك قوى تسعى لفرض نظام سياسي جديد بالوسائل العسكرية أو الإرهاب، وتفخر الولايات المتحدة بشركائها مع الحكومة الشرعية والمعترف بها من قبل الأمم المتحدة في ليبيا حكومة الوفاق الوطني). وتحدث السفير بورلاند مع رئيس الوزراء السراج يوم الأحد بعد اتصال رئيس الوزراء مع وزير الخارجية مايك بومبيو لتأكيد تقدير الولايات المتحدة لالتزامه بالمفاوضات التي تقودها الأمم المتحدة...

إن هذا ليدل على أن أمريكا قد غرزت مخالبها عميقاً في جسد حكومة الوفاق المثقل بالجراح، وعلى صعيد متصل أكد رئيس بلدية الزينتان رغبة الليبيين في المنطقة الغربية أن يروا نهاية لهجوم قوات حفتر على طرابلس، جاء ذلك في اتصال هاتفي مع السفير الأمريكي في ليبيا، وقال بورلاند إن أمريكا تشارك الليبيين ذلك الهدف، وتعتبر الزينتان أكبر قوة عسكرية في الجبل الغربي إذ يدعم مجلسها العسكري حكومة الوفاق الوطني.

وفي المقابل فقد انهالت الاتهامات على حفتر بأنه جلب المرتزقة إلى ليبيا، فقد تحدثت صحيفة النيويورك تايمز عن الدور الإماراتي في العملية الفاشلة التي نفذها المرتزقة والداعمون للواء المتقاعد خليفة حفتر، وذكرت الصحيفة في تقرير ترجمته (عربي 21) أن المهمة التي لم تعمر طويلاً تورطت فيها شركات أمنية تتخذ من الإمارات مقراً لها، فقد اشترك فيها مرتزقة من بريطانيا وجنوب أفريقيا وأستراليا والولايات المتحدة.

كما وجهت جهات عدة الاتهام إلى روسيا بأنها قد أدخلت شركة فاغنر الأمنية كمرتزقة يقاتلون بجانب الجنرال خليفة حفتر والذين فروا من محاور القتال جنوب العاصمة طرابلس في اتجاه مدينة بني وليد، وقد أكد ذلك عميد لدية مدينة بني وليد سالم نوير، الذي قال في تصريحات سابقة للجزيرة إن مسلحين روساً وسوريين دخلوا إلى مطار بني وليد المدني مع أسلحة وثلاث منظومات دفاع جوي وعربات وآليات مسلحة، وقد أشار أن عدد المرتزقة كان يقدر بين (1500 - 1600) عنصر، كما اتهمت فرنسا روسيا بإرسال مرتزقة سوريين إلى ليبيا، هذا وقد نشرت القيادة العسكرية الأمريكية في أفريقيا (أفريكوم) صوراً لمقاتلات قالت إنها مقاتلات روسية إلى ليبيا.

إن هذا الهجوم والاتهامات التي تشنها أمريكا على حفتر لا يعني أنها قد نفضت يدها عنه فإن حفتر صنيعة أمريكية بامتياز، ونقلاً عن تقرير لصحيفة الواشنطن بوست أفاد بأن حفتر قد لجأ إلى أمريكا وعاش حياة هادئة في فرجينيا لعشرين سنة مضت، مع تخمينات بأنه ربما متورط مع المخابرات الأمريكية. وعرضت قناة "سكاي نيوز" تقريراً تناولت فيه التاريخ المثير للجدل حول اللواء المتقاعد خليفة حفتر، حيث لجأت فيه أمريكا لصناعة جماعات سنية عسكرية لإسقاط القذافي فوجد وليام كيس مدير المخابرات الأمريكية آنذاك في حفتر ضالته، حيث كان أسيراً لدى الحكومة التشادية بعد فشل المهمة التي كلفه بها القذافي في تشاد، ولمدة سبع سنوات ظل حفتر يقود الجماعات المسلحة التي دربتها السي آي إيه، وبعد أن تبدل النظام في تشاد، وتحول وجه النظام الجديد إلى فرنسا، أخذت أمريكا حفتر والجنود الذين كانوا معه بطائرة خاصة إلى أمريكا، واحتفظت بهم لمدة عشرين عاماً، وبعد شهر من بداية الانتفاضة الشعبية في ليبيا أعيد حفتر إلى بنغازي مع عدد قليل من ضباطه، وفي استقباله جمع غفير من المواطنين مرحبين به، وفي خلال أسابيع تم تنصيبه قائداً لقوات التمرد، ومن ثَم عُين قائداً للجيش الوطني الليبي الذي تدعمه أمريكا، وبذلك أصبح رقماً في شرق ليبيا. وفي نيسان/أبريل 2019م قام بمحاولة للوصول إلى مدينة بنغازي لإسقاط حكومة الوفاق، وقد اتصل عليه الرئيس الأمريكي ترامب بعد حصاره لمدينة طرابلس، وقد فُهم حينها أن أمريكا تدعم هذا التوجه لخليفة حفتر في محاولة للاستيلاء على السلطة عن طريق إسقاط حكومة الوفاق والاستيلاء على العاصمة، وقد اعترضت بعض الدول محاولة القيام بإجراء من مجلس الأمن لإدانة حفتر لخرقه اتفاق الصخيرات ومحاولة الاستيلاء على السلطة بالقوة.

هذا هو خليفة حفتر الذي لا يستطيع أن يعصي لأمريكا أمراً، وهو بمثابة الضلع الثاني لمثلث القوى في ليبيا.

أما الضلع الثالث لمثلث القوى في ليبيا فيتمثل في عقيلة صالح رئيس برلمان طبرق والذي وكل أمره إلى روسيا، وفي زيارة سابقة له إلى روسيا قال رئيس مجلس النواب الليبي عقيلة صالح: (إن زيارته الأخيرة للعاصمة الروسية موسكو كانت موفقة مشيراً إلى أن الموقف الروسي واضح وداعم للشرعية وليس لموسكو أي أطماع.. وأضاف صالح في حديثه لوكالة سبوتنيك: وجدت تفهماً كبيراً لما يجري في ليبيا لدى الروس، ليس لديهم مطامع، ليس هنالك علاقة حدودية، ليس لديهم مصالح مباشرة...). وفي اتصال هاتفي أجراه لافروف وصالح بحثا فيه التطورات في ليبيا، وبحسب البيان فقد أكد الطرفان على أنه لا حل عسكرياً للأزمة الليبية، مشددان على ضرورة استئناف العملية السياسية تحت رعاية الأمم المتحدة..

وبذلك تكون أمريكا قد وضعت يدها على مراكز القوة في ليبيا ويمكنها أن تدفع الجميع في اتجاه الحل السياسي الذي يحقق لها مصالحها في ليبيا، ولا تنسى روسيا وتركيا من إلقامهما شيئاً من الكيكة.

أما موقف بريطانيا والاتحاد الأوروبي، وإن كان لهم القدح المعلى في إسقاط نظام القذافي وتكوين حكومة الوفاق التي تكونت بموجب اتفاق مدينة الصخيرات في المغرب في شباط/فبراير 2016م، وانتزاع الاعتراف الدولي لتلك الحكومة، بوصفها الحكومة الشرعية، إلا أن بريطانيا والاتحاد الأوروبي، بدأ دورهما يتراجع أمام الدور الأمريكي الذي يمثله حفتر، والمتمثل في الاستيلاء على معظم الأراضي الليبية حتى حصار العاصمة طرابلس، ومن ثم صار دورهما أشبه بدور المتفرج الذي يكتفي بطلب وقف إطلاق النار والرجوع إلى العملية السياسية. من المحتم أن بريطانيا لن تلقي السلام أمام الدور الأمريكي ولكنها في موقف ضعيف الآن بعد أن كادت أمريكا أن تمسك بزمام الأمر، والذي يمكنها من وضع التصور.

إن حال المسلمين في ليبيا كحال جميع المسلمين في كثير من البلاد الإسلامية، فقد تحققت فينا نبوءة الرسول ﷺ أن تداعت الأمم علينا كما تتداعى الأكلة إلى قصعتها ونحن مليار ونصف المليار ولكننا غثاء كغثاء السيل لا رابط بيننا، وذلك حين تركنا حبل الله المتين، ولن تكون لنا القوة والمنعة والعزة، ولن نمتلك قرارنا، إلا عندما نتوحد على أساس الإسلام ونقيم الدولة التي أمرنا بها ديننا؛ خلافة راشدة على منهاج النبوة، وعد الله وبشرى رسوله ﷺ.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

المهندس حسب الله النور – الخرطوم

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی