انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!‏
April 15, 2016

انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!‏

انزع سترك واتبعني لنفاوض نظام الأسد!


لقد خرجت علينا في الفترة الأخيرة مجموعة من المقالات المزركشة والمغلفة بالشعارات الدينية والمنطقية والعقلية ولكنها بعيدة كل البعد عن الحقيقة والصواب، والأهم أنها بعيدة كل البعد عن كتاب الله وسنة رسوله e، وقد ظهرت هذه المقالات في هذه الفترة الصعبة التي تمر بها ثورة الشام الكريمة المباركة الآن. فكما يعلم الجميع فإن أمريكا عبر السنوات الخمس الماضية تحاول جاهدة المحافظة على النظام السوري، عميلها الذي لطالما حافظ على مصالحها في المنطقة منذ أكثر من أربعة عقود. ففي البداية أوكلت إليه أمر قمع الثورة ثم لما عجز بنفسه زوّدته ودعمته بإيران وحزبها في لبنان، ولما لم يكفِ ذلك الدعم قدمت أمريكا الدعم له عن طريق السماح لروسيا بتقديم الدعم العسكري المباشر في سوريا؛ فأمريكا منذ بداية الثورة وهي تسعى جاهدة إلى إبقاء النظام الأمني والعسكري الذي أنشأته هي بنفسها في سوريا، وهو الخط الأحمر بالنسبة لأمريكا، أما شخص الأسد فما هو إلا نعل تنتعله أمريكا ثم تخلعه عندما ينضج البديل.


والآن تحاول أمريكا أن تصل إلى هدفها هذا عن طريق المفاوضات السياسية التي كانت تدعو لها منذ بداية الثورة من أجل أن يقوم المفاوضون السياسيون الذين يجلسون مع نظام الأسد بإبقاء النظام العسكري والأمني في سوريا على شاكلته مع بعض التغييرات الشكلية.


وهذا الأمر ليس بجديد وليس بتحليل صعب المراس؛ فكل من تابع الثورة في سوريا قد علم أن أمريكا تريد أن تسوق الثورة إلى هذه اللحظات، ولقد كان لحزب التحرير قصب السبق في توعية الثورة والمجاهدين منذ اندلاع الثورة، وأن أمريكا تريد أن تقود الثورة بعد عسكرتها إلى مفاوضات لتثبيت نظام أمريكا في المنطقة ولكن بشكل آخر.


هذا هو المخطط، والوصول إليه يكون عن طريق مفاوضات شكلية بين المفاوضين والنظام السوري وينتهي الأمر بتثبيت النظام السوري لصالح أمريكا والمحافظة على مصالحها، ولقد حققت أمريكا نجاحا ملحوظا في مشروعها للأسف بسبب خيانة المفاوضين والمتنازلين والمتهاوين.


ولكي تستطيع أمريكا الوصول إلى أهدافها فلا بد من دعم فكري من بعض الكتاب وبعض العملاء أو قليلي الوعي من أبناء الشعب الثائر في سوريا. فبعض من ينقصه الوعي ممن غاص في تفاصيل الثورة اليومية وغفل عن مسارها العام وبعض المأجورين من أصحاب الأقلام من بني جلدتنا باتوا يزركشون مخططات أمريكا بوعي أو بدون وعي والنتيجة واحدة، فكلا الطرفين يسوّق مشروع أمريكا ويؤذي الثورة والثوار بصورة مباشرة أو غير مباشرة، ولذا أردت أن أكتب في هذا الصدد لعل إخوتنا ممن يكتبون ولا يعون ما الذي يكتبونه، لعلهم يرجعون عن هذه الكتابات. ولعل أهلنا والثوار في الشام يحذرون كل الحذر من هذه الكتابات التي تصب في مصلحة أمريكا.


كما ذكرت سابقا فإن مجموعة من هذه المقالات تسوّق التنازل والتخاذل بأسماء ومسميات مثل: سد باب الذرائع، وإنهاء عذابات الشعب في سوريا، والحنكة السياسية وحسن التدبير... وغيرها من المسميات التي تزركش البشاعة وتدس السم في الدسم. ومن بين هذه المقالات مقالة الدكتور أحمد موفق زيدان بعنوان (جبهة النصرة: قطع الارتباط ولا قطع الشام).


يقترح الكاتب على جبهة النصرة فك الارتباط مع القاعدة فيقول: (تدفع جبهة النصرة ثمنا مجانيا لعلاقاتها مع القاعدة المعادية للأمريكيين، فهي سندان لضربات أمريكا فقط، وبالمناسبة غدا العداء خطابيا بعد أن توقفت عمليات القاعدة ضدها، ولم يشفع للنصرة تركيز عملياتها نصرة للشام في القضاء على الطائفيين وأسيادهم، لكن أمريكا تبحث عن أية ذريعة لتدمير أية قوة سنية).


نعم بهذه المصطلحات المزركشة؛ سد باب الذرائع يراد تسويق التنازل وتغيير المنهج وعدم الثبات على الحق الذي يظنه أصحابه هو الحق. بهذه الزركشات والمصطلحات يراد من النصرة فك الارتباط بالقاعدة. والموضوع ليس هو فك الارتباط مع القاعدة أو إبقاءه فهذا شأن النصرة تقرر فيه أمرها استنادا لقوة الدليل، وبغض النظر عن أنني أختلف بشدة مع الفكر السلفي الجهادي في التغيير إلا أن هذه الدعوات والمقالات ما هي إلا من سبيل تصدير الفكر العفن، فكر التنازل والتهاون، ومن ثم دعوات جديدة لكي نتبعهم إلى طاولة المفاوضات مع النظام السوري.


ثم بالنسبة لفكرة سد الذرائع مع أمريكا فهي تماما كالذي يقول لك (انزع سترك حتى يرى عدوك أنك لا تملك السلاح فيكف عن قتلك، ثم بعد ذلك يقول لك انزع سترك واتبعني لنفاوضه)!


وإليك شكل آخر أو صورة أخرى لطريقة زركشة مقالات هذه المرحلة التي تحاول تخضير وتجهيز الجميع للمفاوضات: أن الشعب السوري كله قد تعب وآن له أن يرتاح، وأن السياسة والدهاء تكون بالمراوغة والمفاوضات، يقول الدكتور في المقالة نفسها (لعل بعضهم سيرد بقوله تعالى: ﴿ولن ترضى عنك اليهود ولا النصارى﴾، وأنتم هنا لا تنزلون عند رأي أمريكا بفك الارتباط بقدر ما تنزلون عند رأي عامة المسلمين وتحديدا الشام المنصورة التي تناشدكم ذلك منذ سنوات لعلكم بذلك تسحبون ذريعة الأمريكيين بقتالكم، وتشجعون أهلكم ومحبيكم على الوقوف العلني إلى جانبكم، فالتغيير بالقلوب من جانبهم لم يعد يكفي، فما رآه المسلمون حسنا فهو عند الله حسن، ومن المستحيل أن تجتمع الأمة في الشام وغيرها على ضلالة حين تدعوكم إلى فك الارتباط، وهي التي تدعو لكم وأنتم تثخنون بالطائفيين في الشام ومن وراءهم، وتجودون بأرواحكم ومهجكم نصرة للشام وأهلها).


فالكاتب أولا يقدم الأمر على أنه حقيقة ماثلة للعيان، وهي أن الشام وأهله يطلبون من النصرة فك ارتباطها بالقاعدة. فمن قال لك يا أيها الكاتب أن الشام تريد هكذا أمر؟ فربما أنك أنت ومن ينتهج سياسة التفاوض والتنازل هم من يريدون للنصرة أن تفك ارتباطها ولكن أهل الشام الذين يمضون نحو هدفهم وعدم التنازل فإنهم لم يطلبوا من النصرة هكذا طلب، فهذا شأن النصرة وهذا الأمر يعود لاجتهاداتهم وقناعاتهم التي يجب أن تكون مبنية على فهم شرعي معين وتقوى الله وليس بناء على رغبة سلمان السعودية وباراك أوباما وبعض المتنازلين والمتخاذلين من أبناء الشام الذين بات دحلان عميل فلسطين يقود لواء التنازل لهم في مفاوضات لا تعدو أن تكون إلا استهانة بدماء الشهداء والمهجرين من أبناء الشام.


ثم يتابع الكاتب مدللا على صحة فكر التنازل الذي يدعون إليه فيقول: (لذا لا بد من اللجوء إلى مصادر القوة الناعمة وأهمها اللجوء إلى الشام وأهلها بعد الله تبارك وتعالى، فشام معاوية والأمويين التي علمت العالم المكر والدهاء والعبقرية، ما لها تصحرت وتجمدت اليوم عند أسماء وشعارات، وقد حض نبينا عليه الصلاة والسلام على ألا نكلف المؤمنين ما لا يطيقون حين قال: «لا ينبغي لمؤمن أن يذل نفسه، قالوا: وكيف يذل نفسه؟ قال: يتعرض من البلاء ما لا يطيق». وهل ثمة بلاء أكثر من استعداء أمريكا والعالم كله بحجة الارتباط بعنوان معين، وقد رأينا مؤسس التنظيم نفسه يغير اسمه في غضون سنوات حين سماه «قاعدة الجهاد» بدلا من القاعدة).


فكما ذكرت آنفا أصبح فكر التنازل يدلل عليه بالآيات والأحاديث وبفذلكة ودهاء معاوية، ولكن معاوية والصحابة الكرام عن فكر التنازل هذا بعيدون كل البعد وعن الجلوس على طاولة المفاوضات مع الأعداء بريئون ومبرّؤون؛ إذ كيف يعتبر التنازل والتهاون فذلكة ودهاء؟! فعلى العكس تماما فإن الثبات على الحق وعدم التنازل عن المبادئ هي الفذلكة، والدهاء يكون في إعمال العقل في الثبات على الثوابت وليس بإعمال العقل في التنازل عن الثوابت كلما اشتد الخطب أو حلك الليل.


ثم يعتبر الكاتب أن ثبات النصرة على ارتباطهم بالقاعدة هو مذلة وإعطاء الذريعة لأمريكا لضرب الشام. وكأن أمريكا بحاجة إلى ذريعة لتضرب الشام، وكأن أمريكا التي أسندت النظام بروسيا وإيران وحزبها في لبنان بحاجة إلى ذريعة لضرب الشام، وكأن أمريكا التي قتلت وشردت الملايين بحاجة إلى ذريعة؟؟!! ويحكم كيف تحكمون؟


ثم يقول الكاتب: إن عدم إعطاء أمريكا الذرائع يعري أمريكا أكثر! وهذه حجة واهية؛ فأمريكا قد بان وجهها وتعرت منذ عقود والعالم كله يرى أمريكا وهي تقتل الملايين في العراق والشام وأفغانستان دون أن يرف لها جفن، فعن أي تعرية يتحدث الكاتب؟! ومن ذا الذي سيقف في وجه أمريكا لصالح أمتنا من دول الكفر؟ ألم ندرك بعد أن أمريكا وأوروبا وروسيا كلهم طامعون حاقدون، وأنهم لديهم الهمّ الاستعماري نفسه في بلادنا؟ ألم ندرك بعد أن هيئة الأمم المتحدة ومجلس الأمن ما هي إلا أدوات دولية لتكريس استعمار الدول الكبرى لباقي دول العالم وخاصة بلاد النفط والخيرات بلاد المسلمين؟ أما زلنا نتحدث عن إزالة الذرائع والتنازل والتفاوض؟ كم من البلدان يجب أن تفنى قبل أن ندرك بأن أوروبا وأمريكا يتنافسون لاقتسام خيرات بلادنا وأنهم هم من نصّبوا حكامنا الذين ظلمونا وسجوننا وقتلونا عبر العقود؟ فكيف نجعل من السجان والجلاد حكما وقاضيا في الوقت نفسه؟


فقط للتوضيح فإن هذا الرد على الكاتب ليس هو من قبيل دعوة جبهة النصرة للبقاء على ارتباطها مع القاعدة. إطلاقا فهذا شأن النصرة، وهذا يرجع لهم حسب قناعاتهم واجتهاداتهم التي يجب أن يكون الحكم فيها قوة الدليل الشرعي لا سياسات التنازل والتهاون. وإنما سبب كتابة هذا الرد هو أن المسلمين قد سئموا من سياسات التنازل والتبرير وسد الذرائع هذه، والتي تؤدي بأصحابها دائما إلى الجلوس على طاولات التفاوض والتنازل والتهالك. فليحذر الجميع من فكر التنازل والتهاون خصوصا في هذه المرحلة الحاسمة في ثورة سوريا المباركة. فالأمة الإسلامية قد ذاقت الويلات من هذا الفكر العفن الفاسد الذي صدئ ويراد إقناع الأمة به من جديد.


ثم إن أولئك الذين يتشدقون بمصلحة الشعب السوري وعذاباته، وأنهم حنونون عليه ويريدون أن ينهوا عذاباته وآلامه، فنرد عليهم ونقول: أليس الجهاد هو من أجل التحرر والانعتاق وإنهاء عذابات الشعب والأهل في سوريا؟ أليس إسقاط نظام الأسد هو الكفيل الوحيد بإنهاء عذابات الأهل في سوريا؟ أليست طريقكم؛ طريق التنازل والمفاوضات هي لتمكين نظام الأسد من جديد من رقاب الأهل في سوريا؟ ويحكم كيف تحكمون؟


إن مما ابتليت به أمة محمد eهو فكر التنازل والتخاذل المبطن بتسميات عدة أمثال المصلحة العامة والحنكة السياسية وحسن التصرف والتأتي وفقه الموازنات، بينما لا يعدو هذا النوع من الفكر أن يكون سياسة ممنهجة للتنازل والتخاذل والخسران المبين في الدنيا والآخرة. ولقد عفن هذا الفكر وصدئ ولكن ما زال بعض دعاته يحاولون تصديره لأبناء أمة محمد eفي شكل نصائح وإرشادات لا تفيد الآخرين في شيء، بل على العكس تماما، فكل من يتبنى هكذا فكر يصاب على أدنى حد بالتبعية وينجرف لسياسات الغرب الخبيثة التي يكون هو فيها كالريشة في الفضاء تحركها الرياح كيف تشاء، فالحذر الحذر...


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
الدكتور فرج ممدوح

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی