فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!
October 26, 2020

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

فرنسا... وهل يُرجى الطهر من نجس؟!

ما كان الغرب في البشرية إلا نكبة كبرى، ومأساة حضارية تقاذفتها السنين، ما كان فجر الحضارة فيه إلا حيناً من الدهر بمقدار أيام نبوة عيسى عليه السلام على الأرض، ثم انتهى الفجر برفعه عليه السلام. فما عرف الغرب للحضارة إشراقة ولا نورا ولا ضياء، بل انحرف باكرا وأعقب الفجر ليل بهيم أوله ظلام أقبية الكنائس ومنتهى ظلماته أقفاص علمانيته.

فما كان الغرب في التاريخ البشري إلا ليلا مظلما وتاريخا أسود مقفرا، وما كانت فرنسا إلا فَحْمَةَ هذا الليل، ومن فحمته تخلقت فكان ظهورها شر الظهور في القرن الخامس الميلادي، هَمَجٌ لُفَّتْ بربرية توحشهم بكهنوت الكنيسة المحرف فأصبحت منهم عقلا وما كان السيف في أيديهم إلا سفكا ونهبا حتى أضحى دم قلوبهم حقدا وغلا، وما كان في ملوكهم إلا وحش سفاح يخلفه سفاح وحش، وقام الجور بديارهم وخيم الظلم في سمائهم حتى لا ترى في بشرهم إلا مستبدا ملكا وإقطاعيا متزلفا، أو لصا وقاطع طريق ناقما أو فقيرا معدما، أما حياتهم فكأن بؤس الدنيا قد جُمِعَ لهم جمعا، ففوق قهر الملوك وارتفاع الضرائب الإقطاعية كان القحط والوباء يحاربان بنجاح غريزة التكاثر الآدمية فيهم، حتى وكأن نقمة وحقد نسلهم قد أشربوها من عُصارة قحط ووباء سنين ماضيهم التعيس فاستحكمت فيهم حتى باتت منهم طبعا وعرقا.

ومن سجل تاريخهم الأسود أن زعماء الفرنجة تزوجوا بمن بقي من نساء شيوخ الغاليين الرومان فنشأ أسلافهم في سفالة صفاتهم يحبون القتل والسفك ويحتقرون الفضيلة والآداب ويتباهون في دياثتهم بنسائهم وفي تخنثهم بأثواب الحرير على رجالهم. ولسنا نجد في تاريخ طبقة الحكام على رؤوس الناس طبقة لا تعبأ بالمبادئ والقيم والأخلاق كما لم تعبأ بها طبقة الفرنجة. ولم يكن لاعتناقها المسيحية أثر فيها على الإطلاق، فقد بدت المسيحية لهم كثوب حكم ووثنا لتدجين العامة، فما كان الدين إلا تبعا لهمجيتهم وكانت لهمجيتهم الكلمة العليا واليد الطولى مدى خمسة قرون، وكان الاغتيال وقتل الآباء والإخوة والتنكيل والتعذيب وبتر الأعضاء والغدر والخيانة والزنا ومضاجعة المحارم من طقوس الحكم، وما كان هذا كله إلا وسيلة يخففون بها مَلَل الحكم. وكان قتل الآباء والإخوة طمعا في الملك مذهب حكمهم، فهذا ملكهم كلبريك يقاتل أخاه، وهذا ملكهم لويس الحادي عشر يسمم أباه.. أما تفحشهم فكان أفحش أثرا وأشأم عاقبة، فهذا ملكهم شاربير يتخذ أختين عشيقتين وإحداهن راهبة، وكثرت فيهم الزيجات المحرمة حتى أصيبوا بعقم منقطع النظير. أما التعليم والعلم فلم يعرف له القوم لا اسما ولا رسما حتى يعرفوا منه طبا أو فلكا أو حسابا، حتى كانت معرفة القراءة والكتابة ترفاً لا يتمتع به إلا رجال الدين، وما كانت بضاعة القوم إلا صلاة مكاء أو شعوذة سحرا، بهما يداوى المريض وتستسقى الأرض ويرجى النسل ويستجلب الرزق، حتى إن أسقف تُور أنكر على من يستخدمون الدواء بدل الصلوات في علاج المرضى.

ما كان المُلك فيهم إلا سلبا ونهبا وتكالبا وتقاتلا، ما إن يموت مَلِكهم حتى يتكالب ويتقاتل الأبناء على سلبه، فكثرت ممالكهم جراء تقسيم أسلاب ملوكهم، فعمت فوضاهم وحروبهم الأهلية، وتعاقبت عليهم المصائب فعظمت فوضى ممالكهم واستشرى واستحكم فيهم الفقر وأنْشَبَ الجوع والمرض أنيابه في شعوبهم واستفحل أمر فساد ملوكهم وقساوستهم، حتى كان القرن العاشر من أحلك عصور تاريخهم.

وخوفا من زوال ملكهم أعلنوها حربا صليبية على المسلمين في القرن الحادي عشر، واتخذوا منها مطية للنهب والسلب لسد جشع إقطاعييهم، وتطميعا للغوغاء من العامة في أسلاب تنهي بؤسهم وشقاءهم. فحمل وِزْر الدعوة للحروب الصليبية البابا أوربانوس الثاني الفرنسي، وشارك الفرنسيون فيها بكثرة، وعليه دعي الصليبيون باسم الفرنجة، ومما قاله أوربان الثاني لفرسانه: "هذه الأرض التي تعيشون عليها محاطة بالبحر وسلاسل الجبال وتضيق بأعدادكم، وهي لا تفيض بالثروات الكبيرة، إنما تكاد تعجز عن توفير طعامكم، وهذا هو السبب في أنكم تشنون الحرب ضد بعضكم البعض وتقتلون بعضكم بعضا".

فما أغنت عنهم صليبيتهم من فساد ملكهم شيئا، بل تحول الصراع إلى صراع بين الملوك والكنيسة حول الأسلاب، فسعى الملوك لتحجيم الكنيسة. ثم كانت حروب ممالك أوروبا لاقتطاع الأراضي والأملاك، فكانت حرب ممالك فرنسا وإنجلترا حرب المائة سنة (1337-1440) توحشا وتكالبا على إقليم الفلاندر. ثم كان القرن السادس عشر وحروب فرنسا الدينية الداخلية بين الكاثوليك والبروتستنت، حولت فرنسا إلى مسلخ بشري وبحر من الدماء في وحشية تامة لتعصب الفرنسيين للكاثوليكية.

ثم ما كان في مستقر طِباعهم من سلب ونهب ما إن تخبو نيران فتنهم الداخلية حتى يوجهوا أنظارهم لسلب أملاك الآخرين، فاستحدثوا سياسة الاستعمار خارج أوروبا في الثلث الأخير من القرن السابع عشر، فتم استعمار مناطق بأمريكا والهند. فما أغنى عنهم استعمارهم هو الآخر من فساد ملكهم شيئا، بل استفحل فساده وعظمت اقتطاعاته الفاحشة من الضرائب والمكوس تغطية لنفقات الملك وحاشيته وكبرت الرشا وانتشرت الموبقات الأخلاقية ونخر سوس الرذيلة والفساد جسم مجتمعاتهم.

ثم كانت الاضطرابات السياسية والاجتماعية الكبرى في فرنسا بدءا بالثورة الفرنسية سنة 1789 واستمرار أحداثها الدامية حتى سنة 1799، انتهت بتحالف بين البرجوازية الفرنسية ونابليون، واتفاق على تصدير الأزمة للخارج على طريق الاستعمار ونهب ثروات الآخرين لإطعام جياع فرنسا وإخماد الثورة. لكن الصراعات الدامية استمرت وغذاها ذلك الانقلاب الفكري والتمرد التام على أفكار الكنيسة وقوانين ملوكها، واستمر هذا الصراع بين التجمعات العلمانية الليبرالية وأنصار الملكية، حتى حسمه العلمانيون الليبراليون بإعلان الجمهورية في أيلول/سبتمبر 1792 بعدها أُعْدِمَ آخر ملوك فرنسا لويس السادس عشر في كانون الثاني/يناير 1793. واستعيض عن الحملات والحروب الصليبية بالحملات والحروب الاستعمارية، فاستبدلت الصليبية العلمانية بالصليبية الكنسية، واستحدثت لها ديباجة حقوق الإنسان غطاء وقناعا بعد أن نزعت عنها ترانيم الكنائس.

ثم وكأن بفرنسا ما تَبَدَّل منها إلا الشكل السياسي والاجتماعي، وإلا هيئة الوضع من مَلَكِيَّة الكهنوت إلى مَلَكِيَّة العلمانية، وفرنسا بعد ذلك هي هي كيف هُدِمَت وكيف بُنِيَت لا تزال على الدسيسة من عرقها والحقد والضغينة من طباع صليبيتها والنهب والقتل من سفالة أخلاقها، فما كان بالأمس حروبا صليبية هو اليوم حروب استعمارية.

ثم كانت جمهوريتهم وكأنها في علمانيتها من تصميم شيطان رجيم، أوفى فيها نَذْرَه ليجتثنَّ من الأرض بها ذرية آدم، فكانت جمهورية فرنسا آلته واستعماره في زرع الدمار والخراب والسفك والقتل شرقا وغربا شمالا وجنوبا. فما من فضيلة إلا وعلمانية الجمهورية الفرنسية استأصلتها وما من رذيلة إلا وابتذرتها، أحجار عمرانها من جماجم ضحاياها وماء أرضها من دمائهم، ومن أبقتهم أحياء جعلت تكاليف حياتهم قاسية فرغيف خبزهم من لحمهم وجرعة مائهم من دمهم. وأحدثت الجمهورية الفرنسية العلمانية السافلة أغراضا للعيش بأخلاق سافلة، ما في حكم التلصص والكيد والمكر والخديعة والخبث والحسد والطمع والاسترقاق واستباحة الأعراض والنهب والسلب والقتل... وكل هذا في كذب مصطلحات وقلب للمفاهيم.

ما كانت فرنسا إلا شرا محضا وكفى باستعماركم بصمة على إجرامكم، ما زلنا حتى يوم الناس هذا نكتشف مقابر جماعية برفات جثث مئات بل آلاف ممن قضوا تحت التعذيب الفرنسي البغيض، ولا زلنا نخبر قتلكم ونهبكم. إن كانت جريمة واحدة وحشية ومقتا، فكيف بتاريخ إجرامي فرنسي مقيت متخم بالقتل والنهب والإبادة والعذابات. فليلكم الاستعماري المقفر ما كان إلا إجراما وهمجية وتوحشا خالصا.

قُدر حجم جريمة الاستعمار الفرنسي بالجزائر من عام 1830 إلى 1962 بعشرة ملايين قتيل، أثبتت دراسة أن عدد سكان الجزائر سنة 1962 قدر بـ8 مليون نسمة، ووفق مراجع تاريخية قدر سكان الجزائر سنة 1830 بما يزيد عن 7 ملايين نسمة. أي أن نسبة النمو السكاني بالجزائر لفترة تفوق 130 عاما كانت صفرا أو سالبة بفعل آلة الإبادة الاستعمارية الفرنسية. في حين إنه في المدة الزمنية نفسها تضاعفت ساكنة فرنسا من 25 مليون إلى 50 مليون، رغم ضعف الخصوبة عند الأوروبيين والحروب الثلاثة الكبرى التي خاضتها فرنسا سنة 1870 ضد ألمانيا ثم الحربين العالميتين الأولى والثانية.

يكفي أن يعلم المرء أن ما بين 1954 و1962 خلال ثورة أهل الجزائر الأحرار على المستعمر الكافر الفرنسي، قتلت فرنسا ما يزيد على 1,5 مليون من أبناء المسلمين في الجزائر.

أما وحشية استعماركم وطرائق تعذيبكم فقد باتت مدرسة في الهمجية، مثالا لا حصرا في مواجهة أحرار الجزائر عمد الفرنسيون إلى أسلوب وحشي مبتكر في التعذيب، يقضي بغرس أقدام المجاهدين داخل قوالب إسمنتية وتركهم على هذه الحال حتى يجف الإسمنت ويحملون بعدها جوا ليرمى بهم في عرض البحر، وقد عثر البحارة على هذه القوالب وبها آثار أقدام. واعترف أحد كبار مجرميكم الجنرال ماسو بأن التعذيب في الجزائر "كان أمرا مشاعا وكان يمارس على نطاق واسع"، وكذلك جنرالكم بول أوساريس من خلال اعترافاته في كتاب (أجهزة خاصة). ثم تجاربكم النووية بمنطقة الرقان وإخضاع مجاهدينا لإشعاعات قنابلكم النووية.

أما متحف الجماجم بباريس الذي أسميتموه في سفالة خالصة "متحف الإنسان" فهو بحق الشاهد الحي على قذارة وحقارة حضارتكم، فما كان إلا متحف قتل الإنسان، فما كانت تلك الجماجم إلا قطعا لرؤوس من استعمرتم أرضهم ونهبتم أموالهم وانتهكتم أعراضهم وقتلتم أبناءهم.

أما بالمغرب فمقدمة استعماركم في 7 آب/أغسطس 1907 كانت دمارا شاملا لمدينة البيضاء على يد سفن إجرامكم، حتى صرح أحد مجرميكم القبطان كراسي "لم تعد الدار البيضاء مسكونة إلا بالموتى"، فقد اصطفت بوارج موتكم على الساحل المقابل للمدينة فأمطرتها نارا ودمارا طوال خمسة أيام دون انقطاع، فحولت همجيتكم ما كان حضارة وعمرانا إلى رماد وخراب. كانت إدارة البيضاء إدارة محلية متكاملة ومنظمة تنظيما محكما حسب قوانين الإدارة الإسلامية، فالعامل هو المسؤول عن إدارة مصالح الناس وأمنهم وكان بمساعدته أعوان لهم دراية بالمدينة وأحيائها وأحوال ساكنتها، ثم شرطة الأحياء (أصحاب الدور) المناط بهم الحراسة الليلية لأملاك الناس، ثم كان هناك شيخ اليهود المكلف بشؤون اليهود بالملاح، وكانت الأحكام الشرعية وتطبيقها بيد قاضي المدينة الذي كان يساعده عدلان، وكانت مراقبة الأسواق مهمة المحتسب، والأموال يتكلف بها أمين المستفادات، وناظر الأحباس يدير الوقف، ثم هناك موظفو ومدراء المصالح (أمناء الديوانية) ثم أمين المرسى المكلف بالجمارك، وكبير البحرية هو قائد المرسى وهو الوسيط بين الإدارة والبحرية وعمال المرسى في كل ما يهم نشاط التجارة بالميناء. تلكم هي البيضاء التي حولتها همجية فرنسا إلى أثر بعد عين.

فلو قُيِّدَ للمرء العمر كله لسرد سجل إجرامكم لأفنى عمره وجفت أقلامه وبَعْدُ هُوَ لم ينته من مقدمة مخازي سجل استعماركم. ما كنتم وما كانت شرائع استعماركم إلا نكالا ووبالا طَمّاً، أشد وأقسى في إفسادها من الفساد كله، وكأني بكم أمة من جنس الحيوان في توحشكم وكَلَبِكم، في قيامه وانفراده بنفسه وعداوته لغيره، فما كانت ثقافتكم إلا افتراسا وما في حكمه، فههنا آكل وهناك مأكول، وما كانت حضارتكم إلا قتلا وسفكا، ما كان الشيطان ليصنع أخبث منها، بل في حضارتكم يركض اللعين ركضا ويسبح في قذارتها سبحا.

ما كان التاريخ إلا تفسيرا واقعيا للحياة، وما كنتم فيه إلا شرا محضا وآلة فناء للبشرية.

ثم فرنسا هذه يقول سفيهها على الإسلام شططا. يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

أوَتَرَاكَ في بؤسك الحضاري وعُقْم ثقافتك وسفالة أخلاقك وهَوَانِ ماديتك وإفلاس سياساتك، ستُجَرِّدُ في حمقك سِرْباً من خردة طائراتك تغزو به المَجَرَّة لتطمس شمسها وتحجب نورها. عجبا لمغفل مثلك، أويحسب أن الحضارات تمحى وتطمس بالقذف والسباب والكذب والتلفيق، فكيف بشمس الحضارات ونورها؟!

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا نِدّاً!!!

نحن أمة من طينة الوحي، قاد أرواحها للتي هي أقوم فطهرها ونقاها، وقَوَّمَ طباعها فأدبها وأحسن آدابها، نحن مستقر ومستودع هذا النور، فأتِنا بمثله، فافقه وما أرى مثلك يفقه ويعي، قال جل في علاه:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِندَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُل لَّهُمَآ أُفٍّ وَلاَ تَنْهَرْهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوْلاً كَرِيماً (23) وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُل رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيراً (24) رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمْ إِن تَكُونُواْ صَالِحِينَ فَإِنَّهُ كَانَ لِلأَوَّابِينَ غَفُوراً (25) وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً (26) إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُواْ إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً (27) وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاء رَحْمَةٍ مِّن رَّبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُل لَّهُمْ قَوْلاً مَّيْسُوراً (28) وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلَى عُنُقِكَ وَلاَ تَبْسُطْهَا كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَّحْسُوراً (29) إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاء وَيَقْدِرُ إِنَّهُ كَانَ بِعِبَادِهِ خَبِيراً بَصِيراً (30) وَلاَ تَقْتُلُواْ أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَّحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَإِيَّاكُم إنَّ قَتْلَهُمْ كَانَ خِطْءاً كَبِيراً (31) وَلاَ تَقْرَبُواْ الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاء سَبِيلاً (32) وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَاناً فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُوراً (33) وَلاَ تَقْرَبُواْ مَالَ الْيَتِيمِ إِلاَّ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ حَتَّى يَبْلُغَ أَشُدَّهُ وَأَوْفُواْ بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولاً (34) وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذا كِلْتُمْ وَزِنُواْ بِالقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً (35) وَلاَ تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولـئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولاً (36) وَلاَ تَمْشِ فِي الأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَن تَخْرِقَ الأَرْضَ وَلَن تَبْلُغَ الْجِبَالَ طُولاً (37) كُلُّ ذَلِكَ كَانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً (38) ذَلِكَ مِمَّا أَوْحَى إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ وَلاَ تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلَهاً آخَرَ فَتُلْقَى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَّدْحُوراً﴾. [الإسراء: 23 – 38].

ذاك قبس من نور الفضيلة والحكمة الربانية التي استحال أن يأتي بمثلها أحكم حكماء البشر، ذاك إسلامنا العظيم يعلو ولا يعلى عليه، أقامنا للعالمين شهود هداية وحق، فأقمنا بفضائل الإسلام نقائص الأمم وبنينا على أنقاض جور وظلم الدول دولة العدل، ورفعنا على أطلال كل مذلة عزة وصولة، وخِطْنا مزق شعوب الأرض بخيوط رفيعة من أخوة الإسلام، حتى أصبح تاريخ الأرض تاريخا إسلاميا وكنا فيه شمسا، فنحن شمس التاريخ ومتى غبنا غابت شمسه.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

نحن بغداد ودمشق والأندلس وسمرقند ومراكش وبخارى والقاهرة وتونس والقدس ومكة... نحن عواصم الأرض وفردوسها وتيجان الأمم. نحن من صَفَّى الوحي طباعنا عن الهوى وصقل جوانب أرواحنا عن الزيغ والظلم، حتى صارت معاني الوحي تتراءى فينا حتى وكأننا من معانيه، ووحيا يمشي بين الناس.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

زويت لنا الدنيا لا مغنما ولا نهبا، ولكننا سيوف الله المسلطة على الظلم والجور، فمن وراء أسلحتنا هدي إسلامنا ونبل أخلاقه فينا ظاهرا وباطنا، حتى رأى عدونا في أسلحتنا نفسها أخلاقا، فسلاح الإسلام فينا حاكِم ومُسَلَّط على السلاح الذي في أيدينا، وما كنا مع متاع الدنيا إلا استغناء وإيثارا وتمييزا بين حلاله وحرامه. شتان يا هذا بين فتح إسلامي واستعمار علماني.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

فنحن صناعة الوحي التامة، نحن عقل البشرية في كمال صفائه وفطرتها في تمام طهرها ونقائها، نحن أثر القدوة العظمى في تاريخ البشر، نحن قبس من نور النبي محمد المصطفى الهادي ﷺ، نحن غيث السماء يروي عطش الأرض.

يا هذا ما كنت ولن تكون لنا ندا!!!

ما كنت وفرنساك لتكونوا حبال معالي، ولكنكم كنتم وما زلتم حبال مشانق. إنهما اثْنَتَان عقِمت أُمُّ الهمجية أن تلد لهما ثالثة؛ صليبيتكم واستعماركم، وهما من أنطقاك. وأزيدك من الشعر بيتا، قال فصيحنا: "لا يعذب فاقد الفضيلة شيء مثل رؤيتها في غيره وأنه لا يستطيع تحقيقها في نفسه".

خَبِرْنا أن صليبيتك أيقظت فيك أهوال وكوابيس ماضيك، لَمَّا خَبِرْتَ أن عزمنا جَزْم وتصميمنا حَدّ على استرجاع صرح إسلامنا العظيم وإقامة خلافة عليائه ومجده، وإنا متى عزمنا أنجزنا وإنا أولو عزم وأصدق وأوفى وعدا وعهدا، فأبشر بالأذان وتكبيرات النصر فوق برج إيفيلك بعد أن تطأ أقدام جيوشنا قصر إليزيك وأنت صاغر، والعاقبة للمتقين، وإن موعدنا الصبح أليس الصبح بقريب.

أما لأبناء هذه الأمة العزيزة بإسلامها المقيمين بين ظهرانيكم، اعلموا معشر من آمن بالله ربا وبمحمد ﷺ نبيا ورسولا، أن جمهوريته تنازعكم مكمن قوتكم وجبروتكم وعزكم وكبرياءكم وكرامتكم وشرفكم إسلامكم العظيم، معشر المؤمنين، فإن تنازعتم وفشلتم في رد كيده ومكره أصاب منكم مقتلا، وألبسكم الذلة والمهانة ألوانا وساقكم إلى الرذيلة سوقا وأقسركم على الكفر قسرا، وإن هي إلا قول العليم الخبير: ﴿وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ﴾.

أما وأنتم من أنتم، من نسل أمة لا تقبل الدنية في دينها ولا تنام على الضيم، وقد أفصحتم وأبنتم، فلا تهنوا ولا تحزنوا وأنتم الأعلون فأنتم بفضل الله المؤمنون، والله مولاكم ولا مولى لهم.

وللأمة الإسلامية صاحبة شهادة الحق على الناس أجمعين، ولأبنائها البررة الأتقياء الأنقياء حملة دعوة الإسلام العظيم، ها هو زرع الباطل قد نما، وآن حصاده، فكونوا له يدا من الحق حاصدة، وبادروا بأفضل أعمالكم طاعة لربكم لإقامة خلافة عدل إسلامكم تستأصل شأفة دول كفره وظلمه وجوره. واعلموا أنكم أنتم الموعودون بقول القوي المتين: ﴿وَكَانَ حَقّاً عَلَيْنَا نَصْرُ الْمؤْمِنِينَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مناجي محمد

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی