فتحت القسطنطينية وفتحت روما
January 15, 2020

فتحت القسطنطينية وفتحت روما

فتحت القسطنطينية وفتحت روما

يطل علينا اليوم ضيف عزيز على القلوب، ذكراه لها وقع عظيم في النفوس إنها ذكرى فتح القسطنطينية عاصمة الدولة البيزنطية والتي فتحت يوم الثلاثاء 20 جمادى الأولى 857هـ الموافق 29 أيار/مايو 1453م. نعم فتحت القسطنطينية وفتحت روما هذه هي العبارة التي سنسمعها من الأجيال القادمة بإذن الله تعالى. فقد جاء في الحديث الشريف: سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ أَيُّ الْمَدِينَتَيْنِ تُفْتَحُ أَوَّلًا قُسْطَنْطِينِيَّةُ أَوْ رُومِيَّةُ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: «مَدِينَةُ هِرَقْلَ تُفْتَحُ أَوَّلًا - يَعْنِي قُسْطَنْطِينِيَّةَ» أخرجه أحمد في مسنده وصححه الحاكم والذهبي. لقد توافرت الجهود واجتمعت عوامل النصر والنجاح والفتح المبين لمدينة القسطنطينية وهي ذاتها عوامل النصر لفتح روما بإذن الله لأن سنة النصر هي من سنن الله متى ما سعى فيها العبد كان له الجزاء من جنس العمل، فهي سنن متى تحققت أسبابها وأينع زهرها وثمرها حان تذوق حلاوتها. نذكر هذه العوامل سعيا لإزالة الغبار الذي حثاه الغرب على أمة الإسلام ابتغاء دفنها وطمس هويتها وحضارتها بعدما قطعت أمة الإسلام خير أمة أخرجت للناس شوطا عظيما في إنارة العالم والأمم بنور الإسلام بعد أن خيم على أهلها ظلام الجاهلية وقانون الإنسان الوضعي العاجز والناقص، والذي سيوصل الأمة إلى بر أمانها؛ إلى خلافتها الراشدة التي وعد بها الله سبحانه وبشر بها المصطفى المختار ﷺ كما بشر بفتح القسطنطينية وروما قريبا بإذن الله. فنذكر هذه العوامل لرفع الهمة واستلهام معاني العزة والرفعة والشموخ. وأبرز هذه العوامل:

1- صلاح السلطان وتنشئته خير نشأة على أساس الإسلام؛ لأنه بصلاحه تصلح الأمة "إن الله ليزع بالسلطان ما لا يزع بالقرآن" فقد كان الفاتح رحمه الله قد تربى تربية إسلامية فقد تلقى العلوم الشرعية الأساسية كالقرآن والحديث والسنة النبوية والفقه واللغة العربية والفارسية والتركية والفلك والرياضيات والتاريخ الذي كان بارعا فيه وكذلك شجاعته في الفروسية وفنون القتال لذلك استحق مدح الرسول ﷺ له والثناء عليه «لَتُفْتَحَنَّ الْقُسْطَنْطِينِيَّةُ فَلَنِعْمَ الْأَمِيرُ أَمِيرُهَا وَلَنِعْمَ الْجَيْشُ ذَلِكَ الْجَيْشُ» وهذه التنشئة ترجع بعد فضل الله إلى صلاح أبويه ودفعهما له للتعلم من خير العلماء والأساتذة كآق شمس الدين سنقر وأحمد بن إسماعيل الكوراني، فكان لهذه التنشئة أثر في إنباته نبتة صالحة تتسم بالتقوى والوعي والشجاعة وهذا ما يجب على سلطان المسلمين القادم أن يكون متحليا به حتى يمكنه من تطبيق الإسلام داخل الدولة وحمله للخارج بالدعوة والجهاد، وليس كحال حكام المسلمين اليوم الذين يجمعهم جهل مطبق، وغيّ الشهوات، وجبن موقع، وتبعية للغرب.

2- حسن إدارة الدولة وتنظيمها خير تنظيم خاصة الأمور المالية، فقد حدد رحمه الله موارد الدولة وطريقة صرف هذه الموارد بشكل يمنع فيه الإسراف والتبذير والترف والبذخ. وطور كتائب الجيش وأعاد تنظيمها ووضع سجلات خاصة بالجند وزاد من مرتباتهم وأمدهم بأحدث الأسلحة المتوفرة وطور من إدارة الأقاليم وأقر بعض الولاة وعزل من ثبت تقصيره، وطور البلاط السلطاني وأمده بالخبرات الإدارية والعسكرية مما عمل على استقرار الدولة. فبعد الإصلاح الداخلي وإزالة التصدعات الداخلية تفرغ للشؤون الخارجية والفتوحات الإسلامية وهذا دور ليس مهماً فقط بل هو حيوي يتخذ حياله الموت أو الحياة يجب أن يقوم به الخليفة القادم.

3- دور العلماء بالنصح للخليفة والحث والتحريض على الجهاد والدعوة له دائما ولتقوى الله وطاعته وتطبيق الإسلام. فقد شجع العالم الكوراني والعالم آق شمس الدين العالمان الجليلان وخاصة الأخير منهما فكان الملهم الروحي للفاتح في مضاعفة حركة الجهاد والإيحاء له دائما أنه الفاتح وأنه هو المقصود بحديث الرسول ﷺ، ولم لا؟ وقد تحلى بالتقوى والعلم والشجاعة وكل الصفات التي تؤهله لذلك، فمن أحسن الزرع أحسن الجني. هكذا كان علماء السلف فما هو حال علماء التلف اليوم؟ تجمعهم صفات النفاق والجبن والهوى ولو على حساب الدين! قال تعالى: ﴿فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَـذَا مِنْ عِندِ اللّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُونَ﴾ فويل لعلماء السلطان في مصر والسعودية وتركيا وإيران والعراق وتونس وباكستان...

4- أعد جيشاً كبيراً بلغ 250 ألف مقاتل أحسن تدريبهم وتجهيزهم وشرع في تجهيز الحصون والقلاع على أطراف القسطنطينية رغم محاولات الإمبراطور البيزنطي ثني الفاتح بالأموال والمعاهدات عن عزمه فتح القسطنطينية فقام ببناء قلعة روملي حصار على البوسفور من طرف أوروبا مقابل قلعة عثمانية شيدت على البر الآسيوي زمن السلطان بايزيد الثاني، وجمع كذلك الأسلحة لدك الحصون واعتمد على مهندسين لتطوير صناعة المدافع المتطورة واستعان بخبرات خارجية أغدق عليها الأموال لبلوغ هدفه. فقد قام المهندس المجري أوربان بتطوير المدفع العملاق وقام الفاتح رحمه الله بزيادة عدد السفن حتى وصلت 400 سفينة حربية، وهذا ما يتوجب على إمام المسلمين وخليفتهم القيام به ﴿وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لاَ تَعْلَمُونَهُمُ اللّهُ يَعْلَمُهُمْ﴾.

5- حسن إدارة الحرب فقد وقع الفاتح قبل هجومه على القسطنطينية معاهدات وهدن مع أعدائه المختلفين ليتفرغ لعدو واحد، فعقد معاهدات مع إمارة غلطة الشرقية ومعاهدة مع المجر والبندقية. وهذا من قبيل الإقلال من حجم أعدائه. وهذا ما يتصف به حاكم المسلمين في عقد المعاهدات والاتفاقيات وحسن الجوار والتي أجازها الإسلام لمصلحة المسلمين وليست كالاتفاقيات التي يعقدها حكام المسلمين اليوم مع الدول الكافرة والتي تهدف لتسليم بلاد المسلمين لهم!

6- وقوف السلطان على الصعوبات وأسبابها وإيجاد المقترحات لحلها واختيار أنسب الحلول والإشراف على ذلك بنفسه وعدم اليأس والقنوط من رحمة الله، وتحفيز الأمة والجيش للمهمة العظيمة. فقد واجه ثلاث صعوبات؛ الأولى إحاطة القسطنطينية بثلاثة بحار من مضيق البوسفور وبحر مرمرة والقرن الذهبي المحمية بسلسلة ضخمة جدا تتحكم بحركة ومرور السفن، الثانية خطين من الأسوار كانت تحيط من الناحية البرية بحر مرمرة وكان بين السورين فناء يبلغ ارتفاعه 25 قدماً ويرتفع السور الداخلي 40 قدماً وعليه أبراج يصل ارتفاعها إلى 60 قدماً، أما السور الخارجي فيبلغ ارتفاعه 25 قدماً وعليه أبراج موزعة بالجند ومليئة بهم، فمن الناحية العسكرية من المستحيل اختراقها، ورغم أنه كانت هناك 11 محاولة إسلامية لاختراقها لم تكلل بالنجاح، فلم ييأس الفاتح بل ركز على حلحلة الصعوبات. فقد عمد إلى معرفة أخبار العدو وتجهيز الخرائط اللازمة لحصارها، أضف إلى ذلك الزيارات الاستطلاعية التي يشاهد فيها استحكامات القسطنطينية وأسوراها وتمهيد الطريق بين أدرنة والقسطنطينية لكي تكون صالحة لجر المدافع العملاقة حين نقلها بعبقرية فريدة من نوعها. نعم نقلت هذه المدافع من بشكطاش إلى القرن الذهبي عبر الطريق البري لمسافة ثلاثة أميال حيث جُرّت وسحبت عبر أخشاب مدهونة بالزيت، وكذلك تم نقل 70 سفينة بعيدا عن حي غلطة خوفا على السفن من الجنوبيين في الليل. وقد تم تسريب الخبر للبيزنطيين حتى يدب الرعب فيهم، وهذا من الحركة السياسية للحاكم في إيصال نوع من الأخبار وعدم إيصال غيرها. وانتشرت شائعة أنها ستسقط القسطنطينية بسبب هذه المفاجئة والفاجعة للبيزنطيين.

7- الاستعانة بالله والتضرع إليه بخط يوازي حجم الأخذ بالأسباب وتجهيز العدة والعتاد، فقد كان الأمير الفاتح يدعو الله عز وجل ويأمر جيشه بالصلاة والذكر والاستغفار والإعداد والدعاء، وكذلك يذكرهم ويرفع من معنوياتهم بأنهم هم المقصودون في حديث رسول الله ﷺ حينما قال: «وَلَنِعْمَ الْجَيْشُ ذَلِكَ الْجَيْشُ» فلتكونوا أنتم من يظفرون بمدح المصطفى ﷺ. نعم هذا النصر المبين كان بالأمس وسيتحقق ذلك النصر عندما تفتح روما بشرط اجتماع تلك العوامل السابقة، فلولا الأمير الفاتح لما فتحت القسطنطينية وإذا لم يتوفر أمير اليوم الفاتح لن تفتح روما. نعم فأين نحن من هذا الأمير؟ فأين الحاكم أين الخليفة الرباني الذي اجتمعت له صفات العلم والوعي والتقوى والشجاعة لفتح روما؟ أم سيفتح روما هذه الأنظمة الجاثمة على صدورنا التابعة للغرب المستعمر؟ وكيف تتحقق بشرى رسول الله ﷺ اليوم؟ أليست تحتاج هذه إلى نِعْم الأمير؟

فلنشمر عن سواعدنا ونقيمها حتى نظفر بما ظفر به الأولون فتعاد لسببين: الأول أنها وعد الله عز وجل حيث قال في محكم كتابه ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا ...﴾، وقال سبحانه: ﴿وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ﴾ ولا يكون الاجتماع ونبذ الفرقة إلا بالخلافة الراشدة الثانية، وكذلك بشرى رسول الله ﷺ حينما قال: «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ». وأما السبب الثاني فإنه لن تقوم للإسلام قائمة إلا بوحدة إسلامية فلا ينقذ الأمة اليوم من شتات وفرقة ومنكرات وتسلط الغرب وأذنابه الحكام الخونة وكذلك تحرير ليس روما فقط بل العالم قاطبة من جور المبدأ الرأسمالي النتن، لا ينقذها سوى العمل الجاد والدؤوب لإيجاد دولة الخلافة. نعم إن الدولة الإسلامية الأولى أنشأها رسول الله ﷺ واستمرت حتى عام 1924م، ولن تعود هذه الدولة إلا بعوامل تجتمع لإقامتها، نعم فمثلا هل كان الرسول بمفرده، أم كانت معه جماعة؟ نعم لم يكن رسول الله بمفرده بل كانت معه كتلته وهم الصحابة الذين أعانوه على تحقيق هدفه وهو إقامة دولة لتطبيق الإسلام لأنه لا تطبيق للإسلام بدون دولة، والدليل هو كيف كان تطبيق الإسلام قبل إقامة الرسول ﷺ في مكة وكيف أصبح الحال بعد إقامتها في المدينة، فحتى نصل إلى «نِعْمَ الأَمِيرُ أَمِيرُهَا» لا بد من هذه الجماعة التي تقيم دولة الإسلام لتتصف بصفات هي:

1- تفهم الإسلام فهما دقيقا وتعمل للدعوة إليه في الواقع دون مواربة أو محاباة أو مداجاة أو خوف، تدعو إليه بشكل صريح فلا تحرف الأحكام الشرعية وتحورها وتحولها.

2- لا تتلقى الدعم من الغرب وأتباعه حكام المسلمين لأنها حينها تكون قد باعت هدفها السامي من أجل الخوف ومن أجل الدنيا، وحينها لا محل لها في الأرض ولا في السماء فتلفظها الأمة كما تلفظ نواة التمر كما هو واقع الحركات اليوم في بلاد المسلمين.

3- تسلك طريقة الرسول ﷺ في تغيير الواقع فتدعو لأفكار الإسلام بالإقناع والحوار والجدال بالتي هي أحسن دون نفاق ودون القيام بأعمال عنف ودون أن تشارك في الأنظمة الوضعية غير الإسلامية في بلاد المسلمين.

4- لها مشروع تنهض به الأمة ودستور مستنبط من كتاب الله وسنة رسوله ﷺ تدرك كيفية تطبيقه في الواقع.

5- تسوس الأمة وترعاها وفق أحكام الإسلام وليس وفق الأحكام والقوانين الرأسمالية أو الاشتراكية أو القومية أو المذهبية.

6- تدعو للإسلام وأفكاره العملية في كل مكان وليس في قطر معين، أي عالمية الدعوة.

7- أفرادها مسلمون وملتزمون بأحكام الإسلام.

8- تسعى لاستئناف الحياة الإسلامية بإقامة الخلافة.

هذا وقد انكشف عوار حركات اليوم وخالفت الشروط السابقة فعزفتها وأنفتها الأمة، وزادت هذه الحركات من الوضع سوءا بعد أن أحسنت الأمة الظن فيها وظنت أنها المخرج من هذا البلاء! فرغم هذا البلاء الذي أصاب الأمة فإنها تبحث عن المخرج حتى إذا ما وجدت وتلمست حزبا لديه هذه المواصفات والمقاييس سعت نحوه ورحبت به واحتضنته، فهي تحتاج إليه بشدة لأنه هو الذي يرُي الأمة طريق عزها ونهضتها فينتشلها من حالة البؤس والضنك والشقاء.

والجماعة اليوم محتاجة إلى الحاضنة الشعبية وهي الأمة التي تحتضنها وتؤمن بفكرها بعد قناعة راسخة بها وبدعوتها وبدستورها وبرنامجها النابع من كتاب الله وسنة رسوله ﷺ. كما كان عليه الأوس والخزرج أنصار الأمس حينما آمنوا بفكر الإسلام وضحوا بالغالي والنفيس، كما أن الجماعة تحتاج إلى القوة كالجيش والقبائل أي أهل المنعة والنصرة الذين ينصرون الكتلة ويؤمّنون لها إيصال الإسلام للحكم ومن ثم تطبيقه وتنفيذه كما فعل سعد بن معاذ القائد الكبير في جيش الأنصار الذي أوصل الرسول ﷺ للحكم ليحكم بحكم الإسلام، كما أنها تحكم بدستور إسلامي خالص لا عوجا فيه ولا أمتا فهو شرع الله رب العالمين الذي لا يأتيه الباطل من بين يديه ولا من خلفه، قال تعالى: ﴿قُلْ هَلْ مِن شُرَكَآئِكُم مَّن يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللّهُ يَهْدِي لِلْحَقِّ أَفَمَن يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَن يُتَّبَعَ أَمَّن لاَّ يَهِدِّيَ إِلاَّ أَن يُهْدَى فَمَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ﴾.

فلتكوني أيتها الأمة الكريمة أمة عظيمة مقدامة للخير مبادرة به... فلتكوني أيتها الجيوش في بلاد المسلمين سعداً كسعد بن معاذ ناصر الإسلام ومقيم دولته وتعطوا النصرة لحزب التحرير... ولتكونوا أيها الناس مُصعباً كمصعب بن عمير يدرس الدين ويتعلمه ويدعو له...

ولتكوني يا أمة الإسلام سعدا تنصر الإسلام وتوصله للحكم أو مصعبا تتعلم الإسلام وتدعو له. ولتكوني يا أمة الإسلام «نِعْمَ الْجَيْشُ ذَلِكَ الْجَيْشُ» حتى نظفر بحديث رسول ونفوز بعزي الدنيا والآخرة ويتحقق فينا قول الله عز وجل ﴿كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذ عبد الرحمن العامري – ولاية اليمن

#فتح_القسطنطينية
#
القسطنطينية

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی