هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟
April 02, 2016

هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟

هل اقتربت ساعة الصفر بين أنصار صالح وأنصار الحوثي؟


في مشهد ليس بالغريب احتشد في صنعاء أنصار صالح في ميدان السبعين وذلك في صباح يوم السبت 26/3/2016 بمناسبة مرور عام على عدوان قوات التحالف بقيادة السعودية على اليمن، وكذلك تأييدا له، وفي الجانب الآخر وللغرض نفسه احتشد أنصار الحوثي بجانب الكلية الحربية وذلك في عصر اليوم نفسه بدلا من أن يجتمع الطرفان في مكان واحد!! وهذا ليس بالغريب ولا العجيب لمن يملك الوعي السياسي أو قليلا منه؛ فذاك الطرف تتزعمه بريطانيا عن طريق صالح والآخر تتزعمه أمريكا عبر الحوثي، ومن هنا جاءت حالة الاستقطاب والانقسام، فقد أصدر حزب التحرير في وقت سابق بتاريخ 1/10/2014 جواب سؤال بعنوان: (التطورات الأخيرة في اليمن وبخاصة توقيع اتفاق السلم والشراكة الوطنية) جاء فيه "إن هذا يعني أن الحل المتوقع في اليمن هو الحل الوسط بين أمريكا وبريطانيا على طريقة الرأسماليين يكون الحكم مشتركا بين الأطراف والحل الوسط عادة لا يدوم عندهم إلا كاستراحة محارب إلى أن تستطيع أمريكا أو بريطانيا أن تحسم الموضوع إلى جانبها أي أن الأحداث في اليمن ستستمر متقلبة تهدأ حينا ثم تشتد حينا آخر وفق ميزان القوى السياسية والعسكرية عند المتصارعين".


تتزامن هذه الأحداث مع تصعيد من الجانبين؛ فوفق مصادر عسكرية تناقلتها وسائل الإعلام تحدثت عن اتفاق بين الجانبين السعودي والحوثي عميلي أمريكا لإيقاف الحرب، وكان من نصوص الاتفاقية: وقف إطلاق النار من على الحدود مقابل: وقف الضرب على صعدة - نزع الألغام من على الحدود - إيصال مساعدات للمناطق المنكوبة صعدة وعمران - الانسحاب من الحدود.


هذا وقد انسحب الحوثي بقواته من تعز مما أدى إلى استلام قوات "الشرعية"، وما لبث أن قام الحرس الجمهوري بالهجوم واستعادة الأسلحة والمواقع التي أخلاها الحوثي نقضا لهذا الاتفاق وإثباتا من صالح أنه رجل الإنجليز القوي الذي لن يترك قوات التحالف تجتاح مناطقه في تعز وغيرها وهو مكتوف الأيدي. وكذلك ما أراد إثباته بهذا الحشد الجماهيري أنه مرغوب شعبيا وله جماهيره وسنده الشعبي وكذلك الضرب بيد من حديد باستئناف القتال وشن حرب على الحدود وإمطار السعودية بالصواريخ ليؤكد أنه لا سلام بدون الاتفاق مع صالح، وما يؤكد حدوث الاتفاق ما صرح به خالد الزعتر الصحفي والمحلل السياسي السعودي في لقاء معه على قناة العربية بتاريخ 28/3/2016 حيث صرح أنه حدث اتفاق بين الحوثي والجانب السعودي، وكذلك لا يعد هذا بالأمر الغريب من جانب الحوثي فقد صرح صالح الصماد رئيس المجلس السياسي لجماعة الحوثي في جريدة الثورة الحكومية بتاريخ 22/3/2016 "أن اللقاء بين الجانب السعودي والحوثي كان لحالات إنسانية من تبادل للأسرى، وتحدث أنه من الممكن أن يكون تبادل الأسرى مقدمة لاتفاق وحل سياسي طالما أنه يخدم مصلحة الشعب اليمني".


يأتي هذا الخلاف بين الطرفين في الموقف السياسي وأحيانا في الجبهة وحتى في الجانب الإعلامي؛ فقد شنت صحيفة الثورة هجوما بشكل رمزي على الرئيس المخلوع صالح بقلم الكاتب عبد العزيز البغداي بتاريخ 22/3/2016 جاء فيه "من عجائب صديقي أيضا أنه بعد تحسره على إهدار عام هو عمر العدوان المباشر على اليمن أبدى حزنه على ما أسماه بالشرعية الحقيقية بعد أن سخر من الاحتفال بذكرى حلم اليمنيين بالثورة في 11 شباط/فبراير 2011 وإحياء ذكرى شهداء مجزرة جمعة الكرامة، ويرى أن الشرعية الحقيقية هي شرعية مجلس النواب المبني على انتخابات مزورة تزويرا ماديا ومعنويا والتي انتهت قبل سنوات"، وتابع يقول "نعم يا صديقي أهدر العدوان المباشر المستمر منذ عام وحتى اللحظة ولا زال الوقت يهدر دون أن تستعيد الكرامة التي أهدرها صاحبك طوال العدوان غير المباشر فترة تربعه على عرش إهدار السيادة والكرامة، وأنت لا أشك تعلم أن هذا العدوان المباشر المستمر منذ 26/3/2015 لم يكن سوى تعبير عن الغضب البدوي من محاولة اليمنيين الخروج من آثار الإهدار الناعم للكرامة والسيادة من قبل دولة فخامة صاحبك العميقة التي دامت ثلاثة وثلاثين عاما". وفي العدد نفسه من صحيفة الثورة نشرت مقالة للكاتب البريطاني (بيل لو) بعنوان (خفايا حرب الإمارات في اليمن)، تجسّد مدى الخلاف بين بريطانيا وعملائها في الخليج مثل الإمارات والكويت والبحرين وعمان من جهة وبين أمريكا وعملائها أيضا في الخليج كالسعودية من جهة أخرى، ويؤكد مساعدة الإمارات وإنقاذ عبد ربه هادي عميل بريطانيا وزحف قواتها لداخل عدن وتراجع الحوثيين ذوي التوجه الأمريكي. فقد جاء فيها "سقوط طائرة مقاتلة نفاثة إماراتية ومات الطياران اللذان فيها حتى وصل عدد القتلى إلى 46 قتيلاً"، ويتساءل الكاتب يقول: "بصرف النظر عن ولاء الإمارات لمجلس التعاون الخليجي من الصعب أن ندرك لماذا دخلت الإمارات الحرب في اليمن" ويتابع قائلا "الإمارات هي التي قادت الهجوم البحري على عدن في صيف 2015م على الرغم من رفض الولايات المتحدة لطلبها الدعم من القوات الخاصة لكنها جازفت ودخلت عدن".


إن ما يحدث اليوم من اختلاف يجسد الهوة بين الفريقين المتصارعين، فهل اقتربت ساعة الصفر فعلا؟ وما المتوقع حدوثه في الأيام القادمة؟ إن الأيام القادمة حبلى بالأحداث خاصة إذا لم تحصل أمريكا أو بريطانيا على مصالحها وهو على غرار ما يحدث في ليبيا من صراع أنجلو أمريكي؛ فالوضع غير مستقر لصالح أمريكا والتي ترسل مقاتلين وغاراتها بحجة مكافحة تنظيم الدولة، وبخلاف سوريا والتي فيها الوضع مستقر لصالحها فهي تريد التهدئة وإنجاح الهدنة والمباشرة في الحل السياسي، فهل تشهد ساحة اليمن صراع أو اتفاق الفريقين المتصارعين؟


إن الذي يوجد السلم أو الصراع بين الفريقين هو ميزان القوى؛ فإذا كان أحدهما أقوى من الآخر حسم الصراع لصالحه، وهذا ما أكدته الأحداث السابقة فقد استدرج صالح جماعة الحوثي إلى جميع المناطق لاستنزافه والتخلص من قواته، تارة بتوزيعهم في المناطق وتارة بانسحاب قوات صالح من بعض المواقع ليفتك بهم من قوات التحالف، وهكذا حتى تهلك قوته؛ فقد قام صالح بعمل الآتي: 1- كسب رأي عام ضد الحوثي من أنه أرهق البلاد وأفقرها وقتل أبناءها. 2- أن جماعةالحوثي لا تستطيع أن تدير البلاد لا في الحكم ولا في الاقتصاد ولا غيرها من مؤسسات الدولة. 3- تلقي اللجان الشعبية قوات الحوثي ضربات في جميع الجبهات مما أضعف قواته وبالمقابل تفاخر صالح بقواته وأنه على استعداد لتقديم الآلاف بل الملايين في سبيل الوطن. 4- وجود حلفاء لصالح من الأطياف الأخرى ومن الفصائل الأخرى ومن مشايخ القبائل تضررت من الحوثي وتنتظر ساعة الصفر ولكن متى؟ لا شك أن ذلك لا يحدث إلا بعد أن يجهز صالح الظروف لتكون مناسبة للانقضاض على السلطة بحيث يضمن الانتصار على الحوثي لا الهزيمة.


إن أمريكا أعدت الحوثي ليخدم مصالحها كما أعدت جيش المهدي وقوات بدر في العراق وحزب الله في لبنان، كل هؤلاء كشريك في محاربة (الإرهاب) وجماعاته الذي صنعته أمريكا ليكون ذريعة لها لدخول بلاد المسلمين وابتلاعها واستغلال ثرواتها. إن أمريكا تعزف على وتر الهدن الصغيرة ثم الهدنة الكبيرة ومن ثم الوصول للاتفاقيات والحل السياسي؛ فهي تستنسخ ما حدث في سوريا لتطبقه في اليمن بحيث يؤمن الحوثي مصالح أمريكا من خلال هذا الحل السياسي الذي تفرضه من خلال السعودية عميلتها بحيث يكون الحوثي مكوناً سياسياً وشريكاً في الحكم ليس عبر الانتخابات لأنه فاقد للأصوات والشعبية مقابل الأصوات الأخرى التي قد تكون أكثر لخصومه، بل باتفاق ينهي الحرب ويؤمن له الوصول للحكم. ولكن حتى لو حدث هذا فلن يكون طويلا لأنه لا سند شعبياً له ولا وسط سياسياً موالياً لأمريكا، بل بالعكس لصالح الإنجليز، ومن ليس له زخم لا يستطيع استلام حكم أو سلطة. ويتزامن هذا مع ما يقوم به ولد الشيخ المبعوث الأممي من جمع الأطراف والضغط عليها وإلزامها بالحل السسياسي والتفاوضي بغية الوصول لاتفاق يضمن بالدرجة الأساسية وصول الحوثي للحكم ووجود نصيب له من الكعكة؛ فالمبعوث الأممي جمال بن عمر هو الذي أتى به من صعدة لصنعاء، ثم جاء ولد الشيخ فثبته في صنعاء، ثم الآن جاء دور قطف الثمرة من خلال اتفاق يجعل له يداً في الحكم، وهذا ما يدعو إليه ولد الشيخ من مؤتمر يعقد في منتصف نيسان/أبريل يجمع فيه الأطراف.


فهل يقطع الإنجليز الطريق أمام هذه الهدن والاتفاقيات بالاستمرار بالحرب وفضح الحوثي مثلا بإيجاد رأي عام أنه استسلم وخان البلاد بهذه الاتفاقيات المخزية؟ أو بتصفية الحوثي من قبل صالح والخوض معه في حرب حينما تسنح الفرصة؟. هذا ما ستنبؤنا به الأيام القادمة، وندعو الله في هذا المقام ونسأله فهو المجيب أن لا يولي هذا الظالم أو ذاك، وأن يولي عادلا تقيا نقيا مخلصا واعيا شجاعا يوحد أمة الإسلام على الحكم بكتاب الله وسنة رسوله e في ظل خلافة راشدة على منهاج النبوة، وما على أهل اليمن إلا أن يعوا ويتقوا الله في أنفسهم وفي بلادهم، وأن يلفظوا عملاء الإنجليز وعملاء أمريكا ويضعوا يدهم بمن يؤمنهم في الدنيا والآخرة، وحتما سيكون الله مؤيدهم وناصرهم فهو سبحانه نعم المولى ونعم النصير، وما ذلك على الله بعزيز {إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهَادُ}.


كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


عبد الرحمن العامري – صنعاء

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی