حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم
August 08, 2018

حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم

حقيقة الصراع في جنوب السودان... والاتفاقيات الموقعة بين الأطراف

وضياع أهل الجنوب بعد أن لفظتهم حكومة الخرطوم

لمع نجم البشير في الآونة الأخيرة بعد قيام الاتحاد الإفريقي بتفويضه لإدارة مفاوضات الفرقاء الجنوبيين في الخرطوم، وبذل البشير جهوداً جبارة، أشاد بها ما يعرف بالمجتمع الدولي، حيث توجت هذه المفاوضات التي اختتمت في الخرطوم مساء الأحد 2018/08/05م بالتوقيع النهائي على اتفاق السلام بين الأطراف، حيث وقّع كل من رئيس جنوب السودان، سلفاكير ميارديت، ورئيس الحركة الشعبية المعارضة المسلحة، رياك مشار، وزعماء فصائل جنوبية أخرى، كذلك وقع الرئيس عمر البشير، والرئيس الأوغندي، يوري موسفيني، على الاتفاق كضامنين، بالإضافة إلى توقيع ممثلين للأمم المتحدة، والاتحاد الأفريقي، ومنظمة الإيغاد، كشهود على الاتفاق...

فما هي حقيقة هذه المفاوضات والاتفاقات، التي تصفها الأطراف بأنها مهمة للغاية؟ وما الجدوى منها، ومن وراء حرب الجنوب أصلاً، وهل لذلك علاقة بالتنافس الاستعماري بين أمريكا وأوروبا على الجنوب؟ أم هو تنافس محلي بين القيادات الجنوبية استناداً إلى التركيبة القبلية، كما يُشاع؟

من المعلوم بداهة أن دولة جنوب السودان قد وُلِدت بإشراف أمريكي مباشر؛ حيث استخدمت أمريكا الحركة الشعبية لتحرير السودان، التي أنشأتها في العام 1983م، وأشرفت عليها حتى وصلت بها إلى مبتغاها بانفصال الجنوب، وتأسيس دولة فيه في العام 2011م، فكان نجاحاً باهراً للسياسة الخارجية الأمريكية في عهد أوباما، فأصبح السودان، شماله وجنوبه، على السواء، مستقراً للنفوذ الأمريكي... وكانت بريطانيا، بسبب نفوذها السابق في السودان، تدق على وتر الانفصال أيضاً، وتعمل بأن تجد لها موطئ قدم، لكن أمريكا ضربت بطموحاتها عرض الحائط، حيث استحوذ عملاؤها على مفاصل الثروة والسلطة في الجنوب، إلا النزر القليل منها لرياك مشار (نائب رئيس بصلاحيات محدودة) ومن معه، فأوعزت بريطانيا لرياك مشار ومن تبعه، وأغرتهم في التحرك... وذلك لأن لهم علاقة تربطهم بها، حيث درس (رياك مشار) في بريطانيا الهندسة الصناعية والتخطيط الاستراتيجي... وعاد إلى السودان لينضم إلى الحركة الشعبية منذ تأسيسها في العام 1983م. وقد حصل بينه وبين قائدها جون قرنق صراع واقتتال، فانفصل عن الحركة عام 1991م... وحاول مشار أن يشق طريقه في الانفصال لصالح بريطانيا، بعيداً عن حركة قرنق، وبخاصة عام 1997م، عندما وقع مشار، ومجموعة الناصر، كطرف انفصالي مستقل، اتفاقية الخرطوم مع حكومة البشير... لكنه لم ينجح في ذلك، ثم أعيد انضمامه للحركة الشعبية، على عين بصيرة من المخابرات الأمريكية، خوفاً من إنشاء حركة منفصلة، بسبب ثقل تأثير قبيلته "النوير" التي تُعَدّ ثاني أكبر قبيلة في الجنوب، فقد وافقت أمريكا مع أنها تعرف ولاءه للإنجليز، وأوعزت إلى قرنق للموافقة على عودته لاحتوائه، وضبطه، تحت قيادته، وكان جون قرنق يتهم زوجة مشار وهي (إيما ماكوين) الإنجليزية، بأنها موظفة لدى المخابرات الإنجليزية، وسمَّى الحرب التي دارت بينه وبين مشار بحرب إيما... فبريطانيا تواطأت مع أمريكا، حتى تحقق انفصال الجنوب. ثم بدأت بخبثها ودهائها لعبة العودة إلى جنوب السودان، لتتمكن من استعادة نفوذها بعد الانفصال، أو على الأقل لتشارك أمريكا، ولو بالقليل من النفوذ هناك، لكنها لم تنجح أيضاً، فأوعزت لرياك مشار بإثارة مسألة الفساد المالي والإداري في دولة الجنوب، التي كادت أن تطيح بسلفاكير، وأخيراً أمرت عملاءها بالتحرك المسلح.

فبريطانيا هي التي حركت (رياك مشار) وأغرته بالتصعيد العسكري، فهي وراء هذه الحرب، لعلها تنجح في حركتها هذه، بأن تسقط سلفاكير، وتحل محل أمريكا... إلا أن أمريكا، وقد أبدت انزعاجاً شديداً، تحركت بسرعة، منذ نشوب الحرب في العام 2013م، فقد تحركت بسرعة فائقة، وعلى أعلى المستويات، لاحتواء الوضع هناك... فبعث الرئيس الأمريكي باراك أوباما حينها برسالة إلى الكونغرس قال فيها: "إن القتال الأخير يهدد بجر جنوب السودان إلى العودة إلى الأيام المظلمة في ماضيه"، فالإدارة الأمريكية لا تريد دولة فاشلة في الجنوب، حيث شدد أوباما على: "أن مستقبل البلاد اليوم في خطر" وكشف عن خطة أمريكا في البقاء، شريكا راسخاً هناك، فقال: "إن الولايات المتحدة ستظل شريكا راسخاً لجوبا". فكانت رسالة قوية لعملاء الإنجليز، بأن أمريكا لن تتخلى عن (سلفاكير)، (بي بي سي 2013/12/20). قال وزير الخارجية جون كيري: "اتصلت بالرئيس كير وطلبت منه أن يعمل على المصالحة". (فرانس 24 2013/12/21).

إن أمريكا كانت، ولا تزال، وراء هذه المصالحات والمفاوضات، فهي تخشى من ضياع نفوذها في الجنوب، فوضعت كل ثقلها لإفشال تلك الحركة، وضيقت الخناق على (رياك مشار)، عبر أدواتها في المنطقة؛ الإيغاد، ويوغندا، وإثيوبيا، والأمم المتحدة، وغيرها... إلا أن الأمور لم تحسم كما أرادت أمريكا، حيث فشل عملاؤه في حل الخلاف عسكرياً، فاستنكرت هذه الحرب، فهي باهظة الثمن، وأن الرئيس ترامب يحب المال حباً جماً، كحبه لابنته أو أكثر، فاستقرت حسابات إدارته، التي شددت على سلفاكير، بأن يلجأ للحل السلمي، قال البيت الأبيض في بيان شديد اللهجة الثلاثاء 2018/05/08م، (إن الولايات المتحدة كانت داعما فخوراً ومتفائلاً لجنوب السودان عندما حصل على استقلاله... وبعد سبع سنوات بدد زعماء هذا البلد تلك الشراكة فقتلوا أبناء شعبهم وأظهروا مراراً عدم قدرتهم أو استعدادهم للوفاء بالتزاماتهم بإنهاء الحرب الأهلية)، وأعرب مساعد وزير الخارجية الأمريكي للشئون الأفريقية دونالد ياماهوتو عن ترحيب بلاده بجولة مفاوضات السلام بدولة جنوب السودان، (مثمناً الاختراق المهم الذى تم تحقيقه. وأكد دعم الولايات المتحدة الأمريكية للجهود التي يضطلع بها السودان في هذا الصدد...) "اليوم السابع 2018/06/27".

وبهذا يظهر بوضوح أن أمريكا هي التي مارست الضغوط على سلفاكير، منذ وقت مبكر، ودفعته لكي يجنح للحل السلمي عبر المفاوضات، حسب ما ذكرته السفيرة الأمريكية لدى الأمم المتحدة نيكي هيلي، حيث قالت: (أعتقد أن الضغوط ستتواصل إلى أن يغير كير من موقفه الراهن)، وكان مارك جرين مسؤول المعونة الجديد في إدارة ترامب زار جنوب السودان في أيلول/سبتمبر 2017م و(أبلغ كير بأن واشنطن تراجع سياستها تجاه حكومته... ودعا كير إلى إنهاء العنف وتنفيذ وقف حقيقي لإطلاق النار)، "رويترز 2017/10/24م". لكن البيت الأبيض نأى بنفسه عن هذه المحادثات، واستخدم أدواته في المنطقة، ملوحاً بالتهديد والوعيد، لإنجاح هذه المحادثات، قال السكرتير الصحفي للبيت الأبيض في بيان الأحد 2018/07/22م: "لن تكون الولايات المتحدة ضامنة لأي اتفاق، ولن تمول أو تدعو إلى موارد إضافية من الأمم المتحدة لدعم الحكومة الانتقالية في غياب التزام ثابت بالسلام..." (سودان تربيون 2018/07/23).

وهكذا بعد هذه الضغوط التي مورست على الأطراف، وخاصة سلفاكير، عدل الرجل عن موقفه المتعنت السابق، وتهديداته الرافضة إشراك المجرمين - حسب زعمه - في الحكم، حيث قال في لقاء سابق "يجب عدم مكافأة مشار على تمرده، وليس له الحق في تقاسم السلطة في البلاد". (الجزيرة 2014/1/1)، ورغم قوله هذا، وبحسب رويترز، فإن كير جرجر أذياله، وعاد طائعا لأسياده، واستعد للتوقيع، بل والالتزام بما تتمخض عنه المفاوضات، قال في مؤتمر صحفي بجوبا للصحفيين "سأوقع... الاتفاق جاهز، وسنبقى ملتزمين، وسوف نطبقه" (سودان تربيون 2018/08/03). فكان هذا التوقيع النهائي على تقاسم السلطة في جنوب السودان.

ويلاحظ من خلال بنود الاتفاق وأجوائه أمور عدة:

الأمر الأول: حاجة أمريكا إلى هذا الاتفاق، قال القائم بالأعمال الأمريكي بالخرطوم (ستيفن كوتسيس) بحسب المركز السوداني للخدمات الصحفية: (نحن من جانبنا بحاجة إلى السلام الدائم في دولة جنوب السودان)، "2018/06/26" وذلك لتثبيت نفوذ أمريكا في الجنوب، بتعيين عملائها في الوزارات، والبرلمان، لتستمر الحكومة الانتقالية، في خطها الأمريكي، فقد حظي سلفاكير وحزبه، على أكثر من نصف الوزارات، البالغ عددها 35 وزارة، حيث حدّد الاتفاق منح 20 منها لسلفاكير، كذلك حدّد الاتفاق عدد أعضاء البرلمان الانتقالي بـ550 عضواً، على أن يملأ 332 مقعداً بواسطة الحكومة. وواضح من هذه القسمة، الحرص على تمكين سلفاكير، باعتباره عميلاً صادقاً لأمريكا، وهي تريده لفترة قادمة أخرى، لذلك فهي تعزز سلطته، حتى لا يتحقق الفشل في مشروعها الاستعماري في جنوب السودان، الطامع في نهب ثروات الجنوب... فالاهتمام الأمريكي بنفط السودان، يعود إلى اكتشافه على يد شركة شيفرون الأمريكية، التي أنفقت المليارات على نشاطها، قبل خروجها في العام 1992 بسبب الأوضاع الأمنية، وأن كل النفط السوداني يأتي من حقول اكتشفتها شركة شيفرون، في السابق، وتريد أمريكا تهيئة أجواء آمنة لتستأنف نشاط شركاتها في السودان شماله وجنوبه.

الأمر الثاني: محاولات عودة بريطانيا مرة أخرى إلى الحكم بقوة، لتشارك أمريكا، ولو بالقليل من النفوذ في جنوب السودان، عبر عميلها (رياك مشار)، وترضيته، بسبب ثقل قبيلته النوير، فالإنجليز يعملون على العودة إلى هناك، ليلعبوا دوراً مؤثراً كما ذكرنا، حتى يتمكنوا من استعادة نفوذهم فيه. حيث عبر السفير البريطاني بالخرطوم، (عرفان صديق) عن تمنياته (بنجاح المفاوضات بين الأطراف الجنوبية التي انطلقت بالخرطوم) "صحيفة المجهر 2018/06/26"..

الأمر الثالث: في سبيل التودد الذي يقوم به البشير تجاه أمريكا، كان لا بد له من إظهار بطولات ولو كانت مزيفة، والتأكيد على ولائه للأمريكان، واستعداده التام لتحقيق المطلوبات المتفق عليها، ومن بينها ملف جنوب السودان، فقد أشادت كل الأطراف به، وبحسن رعايته للمفاوضات، حسب زعمهم، فامتدح (مشار) دور البشير في تقريب وجهات النظر بين فرقاء الجنوب وصبره على المفاوضات، وقال "كنا لا نعرف ماذا يحدث إذا نقلت المفاوضات من الخرطوم"،

ووصلت الثقة إلى أن تستمر الجولات القادمة في الخرطوم بدلاً عن نيروبي... أعلن الرئيس الكيني أوهورو كينياتا، موافقة بلاده على استمرار ما تبقى من تفاوض بين فرقاء الجنوب بالخرطوم، وإلغاء فكرة نقل المفاوضات إلى نيروبي.

يحاول البشير استعراض نجاحات، وبطولات، وإنجازات، كاذبة وزائفة، مستغلاً الفرصة التي منحها إياه الاتحاد الإفريقي، باستضافة الخرطوم لمفاوضات فرقاء الجنوب... إذ كيف يكون بطلاً وقد فرّط في مليون ميل مربع من قبل، ورثه من الحكام السابقين خلسة، وكان قد أقسم أن يسلمه كاملاً كما وجده، وها هو السودان ممزق الأوصال، أشعل فيه الفتن والحروب، في جنوبه الجديد والقديم، وفي غربه وشرقه، وأفقر أهله وأرضه، وشرّد كوادره وادعى عجزه التام في حل قضايا السودان، التي أوجدتها حكومته، بل تآمر على البلاد بفتح الباب واسعاً لأسياده الأمريكان ليتمكنوا من أهل السودان شمالا وجنوباً...

يخيّل إلى البشير أنه لمع نجمه وسوف ترضى عنه أمريكا، ويستمر في الحكم لخدمة مصالحها، بتنفيذ المحاور الخمسة المطلوبة، ومنها مسألة جنوب السودان، فما بقي له إلا أن يقول: [هاؤكم اقرأوا كتابيه، كيف تفكرون في إرسالي إلى الشارع كبقية العملاء الذين أطاحت بهم شعوبهم، ولم تساندوهم وتقفوا معهم... فأنا لست مثل مبارك مصر، ألا ترون يا إدارة ترامب أني حريص على إسعادكم، ولا آلو جهداً في سبيل إرضائكم، ألم أسلخ لكم السودان إلى شطرين، وسلمتكم القلب النابض بالبترول والمعادن، بعد عملية جراحية معقدة جداً، وكنتم تتابعونني خطوة بخطوة، فنجحت في إضعاف السودان كله، لتأكلوا من ثمره في الشمال والجنوب... ألم أُعِد لكم رجلكم صلاح قوش، كما ترغبون، مديراً للأمن والمخابرات، لتستفيدوا من خبراته في أمنكم، وإدارة ملفات تبحثون عن راعٍ لكم في شرق إفريقيا بعامة... ثم ألم أرسل لكم أحد رجالكم، وهو محمد عطا الذي تعرفونه جيداً، فقد تدرب هو الآخر على أيدي ضباط السي آي إيه، أرسلته ليكون سفيراً في واشنطن، ينقل إليّ طلباتكم وأوامركم. هذا غير معقول يا ترامب... راجِع ملفات (الإرهاب) في أرشيف المخابرات، ستجدني أفضل من تعاون معكم فيه، فقد سلمتكم المطلوبين، والذين لم تطلبوهم، وكثيرٌ منهم لا يزال في غوانتنامو، ثم اسأل القائم بأعمال سفارتكم في الخرطوم كوتسيس، فإني أعلم أنه أرسل إليك قائلاً: (نؤكد تقديرنا للإجراءات التي اتخذها السودان... والذين يدعمون ضغطنا الدبلوماسي والاقتصادي على نظام كوريا الشمالية)، ونقل لكم تعاون حكومتي مع حكومتكم، بشأن كوريا الشمالية.. وأنت تعرف زيارة قام بها إلى الخرطوم مساعد وزير الخزانة لشؤون مكافحة تمويل الإرهاب، والجرائم المالية مارشال، (بالمناسبة يا ترامب ما أداني ولا تعريفة). المهم هو التقى وزير الدفاع في 30 نيسان/أبريل 2018م، وناقشوا القضايا المتعلقة بالعلاقات العسكرية للسودان مع كوريا الشمالية... فاطمئن يا ترامب من هذا الجانب (وارقد قفا)... ولم يبق من الملفات التي طلبتموها مني غير ملف جنوب السودان، طبعا هذا لا نقاش فيه ولا (مغالطة ولا جدال)، إلا (اتقطع ليكم). وكما ترون فإني سلمت الملف للـدرديري محمد أحمد، فهو محاور جيد منذ أيام ميشاكوس ونيفاشا، ونجح في جمع كل أصدقائك وأعدائك في الخرطوم وصالحناهم حسب رغبتكم، المهم فكّر (كويس) يا ترامب، و(انساك) من القيل والقال... والشعب السوداني برضو (انساك منهم)، أنا أعرف كيف أسوقهم]....

كأن هذا هو لسان حال البشير، المتفاني في خدمة أمريكا، طلباً لرضاها، آملاً في إعطائه الضوء الأخضر للاستمرار في سدة الحكم حتى بعد انتخابات 2020م، وما درى أن الإدارة الأمريكية ستظل تمارس الضغوط للاستمرار في تنفيذ المطلوبات كلها ثم تلفظه لفظ النواة...

هذه المسائل هي جزء من محطات في سبيل الصراع الأوروبي الأمريكي، والهيمنة الرأسمالية على بلادنا عموماً وعلى جنوب السودان بصفة خاصة.

إن الصراع في جنوب السودان، هو في حقيقته صراع بين عملاء موالين لطرفين مختلفين من الاستعمار، وهما عملاء أمريكا، الذين هم في السلطة، بدعم أمريكي كبير، وعملاء بريطانيا المشاكسين، الذين يسعون، ومن ورائهم الإنجليز، لإيجاد موطئ قدم لهم في جنوب السودان، أو نصفه، أو كله إن استطاعوا. فأمريكا تضغط وتهدد، وتأمر وتنهى، وبريطانيا تسايرها "لكعبلتها" كلما لاحت فرصة "للكعبلة". وكلا الطرفين، للأسف، يستخدمان أبناء القبائل غير المنسجمة في الجنوب، وقوداً لإشعال الحرائق والفتن، وما أسهل أن تشعل ناراً في أي جزء من إفريقيا، باستخدام النعرات القبلية النتنة، وسط ظلامات الجهل الذي تركه المستعمر جاثماً على صدر الأمة، ثم سار ولا يزال يسير في أثره حكام إفريقيا، ومن بينهم حكام السودان، الذين باعوا دماء أبناء الأمة، بثمن بخس، لدنيا أسيادهم الأمريكان، وتمرير المخطط الأمريكي الذي فصل الجنوب... إن أهل الجنوب صاروا مسرحاً لهذه المنافسات الدولية، التي قضت على الأخضر واليابس،

وشردت الملايين من ديارهم إلى أدغال إفريقيا، إلى كينيا، وأوغندا، وإثيوبيا، والسودان، وتشاد، وزائير، وغيرها من دول الجوار، وغير الجوار، إلى كيان يهود، ومصر، ودول أوروبا، التي تلفظهم وتضيق عليهم عبر الحكام العملاء، بحجة منع الهجرة غير الشرعية، ولا تزال تطلب منهم التضييق على شعوب إفريقيا، بل تمنعهم من أن تطأ أقدامهم بلاد أوروبا.

إن وضع مشاكل أهل جنوب السودان على طاولة ما يعرف بالمجتمع الإقليمي والدولي، والاستمرار في النهج الرأسمالي لمعالجة قضايا البشر، بل والعدول عن معالجة المشكلة الأساسية، ومناقشة قضايا فردية تتعلق بتوزيع كراسي الحكم والثروة والسلطة (الغنائم)، يتسابق الحكام للظفر بكرسي في وزارة أو برلمان، وترك أهل الجنوب يهيمون في الأرض سنين، بحثاً عن مأوى، ومأكل، ومشرب، تطاردهم الأمراض الفتاكة أينما حلوا، يفترشون الأرض ويلتحفون السماء لتمطرهم بالماء والبرد في مخيماتهم، ولا يخطر ببال أحد موضوع التعليم الذي هو أحد الأمراض الفتاكة بإفريقيا وأهله... كل ذلك وغيرها، هي جرائم تضاف إلى مؤامرة فصل جنوب السودان التاريخية الكبرى، التي لا يمحوها إلا إعادة جنوب السودان إلى حضن الأمة عاجلاً غير آجل، ينعم فيها الناس بسلام، تغشاهم الرحمة في ظل أحكام رب العالمين، تطبقها دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة..

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

يعقوب إبراهيم (أبو إبراهيم) – الخرطوم

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی