مطبوعاتي اعلامیه

د مصر د نظام لخوا د غزې بې وسي: د مرستې څخه منع کول حتي په خبرو او د محاصرې سره همکاري!

په تکراري منظر کې، او د هرې پېښې سره چې د غزې په محاصره شوي خلکو راځي، عربي نظامونه - او په سر کې یې مصري نظام - ثابته کوي چې دوی نه یوازې د مرستې په برخه کې غایب دي، بلکې د سازش او بې وسۍ په ځای کې حاضر دي، او حتی په محاصره کې فعاله برخه اخلي، د لارو ساتنه کوي او هر هغه سمبولیک یا ولسي نوښت منع کوي چې د مسلمانانو د کمزورو خلکو د مرستې په لور روان وي.

دلته د مصر نظام، د 2025 کال د جون په 11، 12 مراکشي فعالان چې په قانوني توګه د قاهرې هوایي ډګر ته رسیدلي وو، د "غزې په لور نړیوال لاریون" کې د ګډون لپاره، چې یو سمبولیک کاروان دی چې د نړۍ له مختلفو هیوادونو، عرب او غیر عرب، فعالانو لخوا غوښتل شوی و، ترڅو د هغه څه په اړه رڼا واچوي چې دا سکتور له میاشتو راهیسې د محاصرې، لوږې او دوامداره وژنې څخه کړیږي. او د دې پرځای چې مصر، چې د غزې یوازینۍ پرانیستې دروازه ګڼل کیږي، دوی ته د مرستې او ملاتړ سره ښه راغلاست ووایي او دوی ته د رفح په لور لاره پرانیزي ترڅو دوی ظلم وګوري، د سپکاوي امنیتي چلند او فوري ایستل ځواب و.

دوی وسلې نه درلودې، او نه یې د چاودنې یا ورانکارۍ غوښتنه وکړه، بلکې داسې زړونه یې راوړي وو چې د دې هیله څخه ډک وو چې د یوه مسلمان ملت سره چې سهار او ماښام ذبح کیږي، په نښه ییزه توګه یوځای ودریږي، مګر بیا هم دوی په هوایي ډګر کې محاصره شول، د سپکاوي پوښتنې ترې وشوې، او دوی ته د توقیف یا ایستلو ترمنځ انتخاب ورکړل شو، لکه د دې نظام په نظر کې د غزې سره یوځای کېدل جرم وي!

دا د منلو وړ نه ده چې دا پیښه تصادفي وي، یا یوازې د مصري بهرنیو چارو وزارت په وینا، د پولې کنټرول پورې تړلې وي. دا معلومه ده چې د رفح لاره په بشپړه توګه د مصر تر کنټرول لاندې ده، او د مصر نظام ته هروخت چې وغواړي خلاصه ده، او د هغه په واسطه څوک چې وغواړي ننوځي او څوک چې وغواړي منع کولی شي. مګر دا واک هیڅکله د غزې د خلکو سره د مرستې لپاره ندی کارول شوی، بلکې دا د فشار او محاصرې یوه وسیله پاتې شوې چې د حاکمیت په نوم کارول کیږي، ترڅو د یهودو د امنیت خدمت کولو وسیله شي.

هغه څوک چې د مرستو په وړاندې لاره بندوي، سمبولیک کاروانونه منع کوي، د یوځای والي مظاهرې ځپي، او د غضب احساسات د امنیتي خطر په توګه طبقه بندي کوي، هغه د ناپوهۍ یا بې وسۍ له امله نه بخښل کیږي، بلکې هغه په ​​جرم کې شریک دی.

دا سمه نه ده چې مسلمانان په غزه یا نورو ځایونو کې، د وژنې، محاصرې، لوږې او ویجاړۍ سره مخامخ شي، پرته له دې چې امت ورسره مرسته وکړي، په ځانګړې توګه هغه څوک چې د مرستې کولو توان لري. او مصري نظام، د خپل پوځ، ادارو او امکاناتو سره، تر ټولو نږدې توان لرونکی دی، او په خاموشۍ سره نه بخښل کیږي، بلکې هغه د خپلې دندې په پریښودلو سره ګناهکار دی، خدای تعالی فرمایي: ﴿وَإِنِ اسْتَنْصَرُوكُمْ فِي الدِّينِ فَعَلَيْكُمُ النَّصْرُ﴾. که یوازې مرسته غوښتل د مرستې مستحق کوي، نو څنګه چې د غزې خلکو څو ځله مرسته غوښتې ده، او اسلامي امت په هر ځای کې د هغوی سره د مرستې لپاره چمتووالی ښودلی دی؟ نو د نظام دریځ څه و؟ نه یې مرسته وکړه، او نه یې هغه چا ته اجازه ورکړه چې د هغوی غمرازي وکړي. بلکې تر ټولو د حیرانتیا خبره دا ده چې نظام د بې طرفۍ له دریځ څخه د هر نوښت د مخنیوي دریځ ته بدل شي، حتی هغه چې د هغه د واک لپاره هیڅ ګواښ نه کوي، لکه د غزې سره یوځای کېدل د هغه په ​​نظر کې "امنیتي ګواښ" دی، او دا ښیي چې هغه د امت د دښمن سره د مرستې کولو لپاره یو څرګند پریکړه کړې ده، او دا چې هغه د فلسطین مسله د یو بوج په توګه ګوري چې باید هغه څوک چې دا راپورته کوي، خاموش کړي.

د مصر په پوځ او په هغه نظام چې سیاسي او نظامي پریکړه لري، واجب دی چې خپل ځواکونه د کاروانونو د مخنیوي او د لارو د بندولو پر ځای، د زور له لارې د لارې د پرانیستلو، د غزې د محاصرې ماتولو، د یهودو د کلاګانو وهلو، او د ټول فلسطین د آزادولو په لور رهبري کړي، نه دا چې د رفح د لارې په کنډوالو کې ولاړ وي او د امریکا څخه د اجازې یا د تل ابیب څخه د رضایت په تمه وي.

د فلسطین خاوره یوه غصب شوې اسلامي خاوره ده، د آزادولو یې په ټولو مسلمانانو، او په لومړي سر کې په پوځونو باندې واجب دی، او دا یو حتمي شرعي دنده ده چې د وخت په تیریدو یا په نړیوالو میثاقونو یا خیانتکارانه تړونونو سره نه ساتیږي. رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «فُكُّوا الْعَانِيَ» یعنی اسیر آزاد کړئ. نو پوځونه د یهودو په زندانونو کې د زرګونو بندیانو د آزادولو څخه چیرته دي؟ بلکې دوی د غزې په تړانګه کې د محاصره شویو بندیانو د آزادولو څخه چیرته دي؟ پولې په یوه لوی زندان بدل شوي چې د "حاکمیت" په نوم تړل کیږي، او حاکمیت د اسلام څخه بې ګناه دی، که چیرې هغه مسلمانان د خپلو وروڼو سره له مرستې څخه منع کوي.

هغه څه چې فعالانو ترسره کړل، سره له دې چې سمبولیک و او د غزې د خلکو لپاره هیڅ ګټه نه لري، مګر دا په امت کې پرمختللې پوهه څرګندوي، هغه امت چې قضیه یې نده مړه شوې، او خپله دنده یې نده هېر کړې. مګر ستونزه په خلکو کې نه ده، بلکې په هغو نظامونو کې ده چې د یهودو ساتنه کوي او په ښکاره یا پټه توګه ورسره اړیکې جوړوي، او د امت سره د هغوی په دین، عقیده او دریځونو کې جګړه کوي.

د مصر نظام نن ورځ بې طرفه نه دی، بلکې هغه د غزې د ځپلو په معادله کې یو فعال اړخ دی. بلکې په محاصره کې د هغه ګډون ډیری وختونه د یهودو له جرم څخه ډیر دی، ځکه چې هغه حتی د رحم هوا ته هم اجازه نه ورکوي چې دې سکتور ته ورسیږي. فعالان وهي، خبریالان تعقیبوي، یوځای والي ایستي، او غږونه خاموش کوي، ځکه چې هغه پوهیږي چې هر آزاد غږ د هغه د ذلیل واک لپاره ګواښ دی.

له سایکس-پیکو وروسته د نظامونو لخوا ترټولو لویه ناورین چې ریښې یې ټینګې کړې، د "قطري حاکمیت" مفهوم کښت کول دي، چې له مخې یې مراکشي مسلمان په مصر کې اجنبی کیږي، او مصري مسلمان په سوریه کې بهرنی کیږي، او اردنی مسلمان په فلسطین کې تیریدونکی کیږي. او دا د اسلام سره مخالف دی چې امت یې واحد کړی دی، نو نه په سرحدونو اعتراف کوي، نه په پاسپورتونو او نه په ویزو. ایا مراکشي مسلمان د فلسطین خاورې ته د رسیدو لپاره ویزې ته اړتیا لري؟! او ایا د هغه د یوځای کیدو په اړه پوښتنه کیږي؟! ایا مرسته جرم ګرځیدلې، او بې وسي په مزدور نظامونو کې عزت ګرځیدلی؟!

هغه څه چې د قاهرې په هوایي ډګر کې پیښ شول یوه تېرېدونکې پیښه نه وه، بلکې دا د یوه داسې وژونکي ناروغۍ نښه ده چې حاکم نظام ته رسیدلې ده، او هغه د امت او د هغه د عقیدې خیانت، او د فلسطین د قضیې د ختمولو لپاره په امریکایي-صهیونیسټي پروژه کې ښکیلیدل دي. او دا نظام نه د پټولو او نه د لاسونو غځولو په واسطه اصلاح کیږي، بلکې دا یوازې د دې په واسطه اصلاح کیږي چې له خپلو ریښو څخه راوویستل شي، او د هغه په ځای کې د اسلام نظام، د نبوت په طریقه د راشده خلافت، قائم شي، چې پوځونه د بیت المقدس د آزادولو لپاره حرکت کوي، او د اسلام بیرغ پورته کوي. هغه څه چې امت باید پوه شي، په ځانګړې توګه ځوانان، دا ده چې فلسطین ته لاره د نظامونو ته د زاریو له لارې نه تیریږي، او نه د سمبولیک کاروانونو له لارې، سره له دې چې د دوی سمبولیک موخې لري، بلکې دا په مسلمانانو هیوادونو کې د بنسټیز بدلون له لارې تیریږي، د اسلام د دولت په جوړولو سره، چې یوازې په بریا یا شهادت پوهیږي.

ای د کنانې لښکرو: د فلسطین آزادول ستاسو په غاړه یو فرض دی، او له ایمان وروسته هیڅ شی له دې څخه ډیر واجب نه دی، او د مسلمانانو له هیوادونو څخه د کفارو د پوځي شتون ایستل ستاسو په نورو باندې ترجیح لري، نو کله چې د اسلام په خاوره برید وشي یا کله چې دا معلومه شي چې دښمن د مسلمانانو په هیوادونو باندې د یرغل لپاره چمتووالی نیسي، نو د دښمن د بیرته شاتګ لپاره جهاد واجب دی تر هغه چې په دې خاوره کې په ټولو باندې کفایت ترلاسه شي، او که دښمن په هغې باندې تسلط ومومي، نو د جهاد فرض له هغه هیواد څخه هغو کسانو ته انتقالیږي چې له هغوی سره نږدې دي، او که دوی ونه شي کولی، نو په هغو کسانو چې له هغوی سره نږدې دي، او داسې تر هغه چې فرض ټولو مسلمانانو ته شامل شي. او که دښمن په یوه ټاکلې خاوره تسلط ومومي، نو په هغې خاوره کې د اوسیدونکو لپاره جهاد نفلي کیږي ځکه چې دوی د بندیانو په حکم کې کیږي، مګر دا په هغو مسلمانانو چې د نیول شوې سیمې په شاوخوا هیوادونو کې دي، د توان په صورت کې فرض پاتې کیږي، او څرنګه چې هغه نظام چې پر تاسو حکومت کوي د نیول شوې خاورې د آزادولو لپاره د جهاد څخه منع کوي، او "هغه څه چې واجب په هغه باندې نه تماميږي مګر په هغه سره، هغه هم واجب دی"، نو د دې نظام لیرې کول د جهاد د بیا پیلولو او د اسلام د خاورې او مقدساتو د آزادولو لپاره واجب دی، او له دې څخه مخکې د فرضو تاج؛ په خپل دولت د نبوت په طريقه د راشده خلافت کې په اسلام سره حکومت کول دي.

ای د کنانې لښکرو: تاسو د امت لپاره سپر وئ او لا هم یاست؛ په لاس کې یې وسله، نو خپله آزادي بیرته ترلاسه کړئ او له خپل امت سره یوځای شئ او د حاکمانو هغه رسۍ پرې کړئ چې تاسو یې تاو کړي یاست، او د هغوی امتیازات، رتبې او معاشونه پریږدئ، او خپل لاسونه د هغه چا په لاس کې کېږدئ چې تاسو جنت ته رهبري کوي چې د اسمانونو او ځمکې په اندازه پراخ دی، دا ستاسو لپاره ډیره ګټوره او د الله په وړاندې ډیره پاتې کیدونکې ده، او د هغوی سره د خپل امت غمونه په غاړه واخلئ او د اسلام په سیوري کې او د نبوت په طريقه د راشده خلافت په دولت کې بیا د هغه واک بیرته ترلاسه کړئ.

﴿وَمَا لَكُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ وَالْوِلْدَانِ﴾

د حزب التحریر مطبوعاتي دفتر

په مصر ولایت کې