لسنا طوباويين حالمين  سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها
January 20, 2018

لسنا طوباويين حالمين سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها

لسنا طوباويين حالمين

سنبني دولة اﻹسلام وسنطلب النصرة من أبناء أمتنا وجيوشها

☆ نعم نحن مؤمنون موقنون بنصر الله وتمكينه، ولسنا منظرين حالمين لنداعب أنفسنا وأمتنا بفكرة مثالية بعيدة عن الواقع أو مستحيلة التصور أو التحقق.

☆ نعم نحن قوم توحدنا على فكرة رسولنا محمد ﷺ فآمنا بها وفهمنا غايتها التي من أجلها نزل الوحي اﻷمين بالكتاب المبين على نبينا محمد الصادق الوعد ذي الخلق العظيم.

☆ ندرك ماذا نفعل وكيف نسير ﻷننا نحمل في أيدينا مصباح هدي النبوة بعد أن آمنا بفكرته وغايتها، مصباحاً أرشدنا إلى الطريق المؤدي حتما إلى بناء دولة اﻹسلام، أليس نبينا ﷺ هو القرآن الذي كان يمشي على اﻷرض؟! وبعبارة أخرى أليس هو ﷺ لسان الوحي الذي كان يتحرك على أرض الواقع مبينا لمراد الله وكيفية تنفيذه؟! وبالنتيحة ألم يتحقق على يديه ﷺ قيام دولة اﻹسلام الأولى في المدينة، ومن هناك بدأت رسائله السياسية تجوب العالم إلى هرقل وكسرى والنجاشي والمقوقس وغيرهم، ومن هناك بدأت حملات وبعوث الفتح للدعوة الإسلامية، أليس ذلك صحيحا يرحمكم الله؟!

ولكن أين تكمن المعضلة اليوم؟!

¤ هل هي في سلامة المنهج الذي جاء به محمد ﷺ أم في سلامة فهمنا لهذا المنهج؟!

¤ أم أن المنهج الذي جاء به محمد ﷺ يصلح لذلك الزمان فقط وﻻ يصلح لزماننا هذا؟! وبالتالي فلا بد أن نبحث عن منهج جديد يتواءم مع معطيات عصر جديد؟!

للتشخيص:

الواقع يقول: إن المسلمين يؤمنون بأن اﻹسلام هو النظام الوحيد الذي يحقق العدل بين الناس والسعادة لهم دون غيره من الأنظمة.

الواقع يقول: إن المسلمين على يقين من أن اﻹسلام يقوم فقط بالطريقة نفسها التي أقامه بها رسولنا الكريم ﷺ وﻻ عبرة لتغير الزمان في ذلك، وكثيرا ما يردد لسان حالهم: "نعيب زماننا والعيب فينا وما لزماننا عيب سوانا".

الواقع يقول: إن الإسلام موجود اﻵن في أذهان المسلمين وفي بطون الكتب، ولكنه ليس موجودا كنظام حياة ينظم حياتهم ويرعى شؤونهم كلها في واقع حياتهم.

الواقع يقول: إن المسلمين جميعا يتطلعون إلى تلك اللحظة التي يرون فيها دولة لهم تقوم برعاية شؤونهم وحماية دينهم وتحرر بلادهم من التبعية للغرب الكافر المستعمر.

الواقع يقول: إنه ومنذ أن سقطت دولة الخلافة العثمانية واحتل الكافر المستعمر بلاد المسلمين وقسمها إلى كيانات هشة ليستعمرها وينهب خيراتها، منذ ذلك التاريخ لم يهنأ المسلمون بعيش كريم وﻻ بقيت لهم مكانة بين اﻷمم بعد أن كانوا أسياد الدنيا، فخيراتهم وثرواتهم منهوبة في وضح النهار ولا يستطيعون حمايتها، يعيشون فقراء الحال مشردين ﻻجئين في بلادهم وعلى أرضهم، يستجدون العون والمساعدة من المحتل المستعمر، رغم أن الذي يحكم بلادهم فعليا وعلى أرض الواقع هم من أبناء جلدتهم، ورغم جحافل الجيوش التي تمتلكها اﻷنظمة الحاكمة من أبناء اﻷمة.

الواقع يقول: إن هؤﻻء الحكام مرتبطون بالكافر المحتل المستعمر ارتباطا عضويا وجوديا، فتراهم فاقدي اﻹحساس بأحوالنا أو التطلع إلى طموح شعوبهم في إعادة أمجادهم إلى سابق عهدها، ويتعاملون مع شعوبهم وكأنهم عبيد عندهم وعند أسيادهم الذين احتلوا بلادنا ونصبوهم ملوكا ورؤساء علينا رغم أنوفنا.

الواقع يقول: إن مهمة جيوش اﻷمة على كثرتها هي وللأسف حماية هذه اﻷنظمة العميلة لتبقى حارسة لمصالح الغرب الكافر في بلادنا فقط فلا هي تحس بآﻻم اﻷمة وﻻ تتحرك لنصرة أمتها ودينها أو أي قضية من قضاياها على كثرتها.

الواقع يقول: إن هذه اﻷنظمة استخدمت أبناء اﻷمة من جندها وضباطها وآلياتهم في قمع تحرك أبناء أمتهم وهم يثورون على هذه اﻷنظمة الكافرة العميلة الخائنة لله ورسوله، فسفكت الدم الحرام بلا رحمة وﻻ هوادة وكأننا أعداؤهم مع أنهم أبناؤنا وإخواننا!! وللأسف الشديد، نشاهد بأم أعيننا ما جرى ويجري اليوم ﻷهلنا في مصر وسوريا وليبيا واليمن، وكيف يقتل المسلمون بالجملة حتى وهم ساجدون في صلاتهم ولا حول وﻻ قوة إﻻ بالله العلي العظيم.

فأين المفر وكيف؟! أيها المسلمون:

قال تعالى: ﴿فَفِرُّوا إلى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴾ [الذاريات]

إذا كنا وكنتم تريدون بناء دولة إسلامية كتلك التي بناها رسول الله في يثرب، فملأت الدنيا حكمة وعدﻻ وخيرا، فإن ذلك يحتم علينا وإياكم أن نفقه ونفهم الطريقة التي سلكها ﷺ في تشييده لهذا الصرح العملاق، وفق المعطيات التالية:

فهل تعلم: أن الدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ ليست كدولة فارس أو دولة الروم، وﻻ هي كدولة أمريكا أو كأي دولة مما تشاهدون من دول عالم اليوم.

وهل تعلم: أن الدولة التي بناها رسولنا الكريم ﷺ بناها بكيفية محددة أتى بها الوحي وليست خاضعة لابتداع العقول في تحقيق ما تراه ممكنا لمجرد الوصول للحكم أي حكم، بل ينحصر دور العقل في الاجتهاد لفهم الكيفية التي أتى بها الوحي ليس إﻻ، ثم التقيد بحسن السير والاتباع لتحقيق ما حققه رسولنا الكريم من إقامة دولة اﻹسلام.

وهل تعلم: أن بناء دولة اﻹسلام لتحكيم شرع الله في حياتنا هو أعظم فرض من فروض اﻹسلام وذلك:

¤ ﻷن إيماننا ﻻ يكتمل إﻻ بتحكيم شرع الله فينا عن رضا وتسليم بدليل قوله تعالى: ﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا﴾ [النساء:] .

¤ وﻷن بقيامها وتحكيم شرع الله فينا تقوم باقي فروض اﻹسلام من صلاة وزكاة وحج وجهاد وغيرها، بدليل قوله تعالى: ﴿الَّذِينَ إِن مَّكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ﴾ [الحج: 41].

وهل تعلم: أن رسولنا الكريم ﷺ لم يأمره الله بقيادة انقلاب عسكري ليحكم الناس كيفما اتفق فيصبح زعيما أو سيدا آمرا ناهيا على مكة أو على العرب، ﻻ بل إنه رفض عرض قريش عندما عرضت عليه المال وتنازلت له عن السيادة والحكم مقابل أن يترك الدعوة للإسلام أو طلب الحكم للإسلام.

وهل تعلم: أن الله لم يأمر نبيه ﷺ بدعوة الناس إلى الصلاة أو دفع الزكاة أو حج البيت على قربه أو صوم رمضان، وكيف يأمرهم بما لم يكلف به بعد، إذ لم تفرض عليه الصلاة إﻻ بعد السنة العاشرة للبعثة، ترى ما علاقة ذلك ببناء الدولة، أليست إشارة واضحة إلى أن السعي كان حثيثا ﻹقامة دولة اﻹسلام ليقوم الدين في الحياة بجميع أركانه من عبادات ومعاملات ونظام حكم، وهذا يدحض نظرية من يدعون الناس إلى الصلاة لبناء دولة اﻹسلام!

وهل تعلم: أن الله تعالى لم يأمر نبيه بتشكيل كتائب مسلحة لمحاولة السيطرة على مكة؟! رغم أن تضاريس مكة الجغرافية تسمح بذلك، ورغم أن الصحابة طلبوا ذلك من النبي صراحة فرد عليهم بقوله لم نؤمر بعد، في إشارة واضحة إلى أن الرسول ما زال يبني دولته وفق الخطة اﻹلهية التي تتنزل رويدا رويدا بمستلزمات هذا البناء بشكل محكم، وهذا يدحض نظرية من يحمل السلاح ﻹقامة الدين.

وهل تعلم: أن الوحي منع رسولنا الكريم من أن يقبل السيادة على مكة مقابل التخلي عن دعوة اﻹسلام؟! أليس في ذلك إشارة إلهية واضحة على صفاء الفكرة ونقاء الطريقة، فكأن الطريقة ﻻ بد وأن تكون من جنس الفكرة ليكون المشروع وليدا متجانسا ومتسقا مع ذاته، وهذا يدحض نظرية التدرج في الوصول إلى الحكم.

وللعلم فقط: إن مرحلة بناء الدولة في مكة تميزت بثلاثة أفعال أمر محددة جاء بها الوحي للنبي ﷺ شكلت ركائز أساسية في عملية تشييده لهذه الدولة على النحو التالي:

أولها اقرأ: فما علاقة القراءة ببناء الدولة؟! أليس في ذلك إشارة إلى أن الدولة التي سيشيدها النبي ﷺ بأمر من الله ستقوم على منهج أساسه أن نقرأ فنفهم ثم نطبق؟! يظهر هذا جليا من قوله تعالى: ﴿اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ * خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ * الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ * عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ﴾ [العلق]

 وهكذا فعل النبي ﷺ فبدأ يعلم أصحابه ما يتنزل عليه من آيات الله تعالى في دار اﻷرقم وبسرِّية أول اﻷمر، وكأن مرحلة من التثقيف الفكري السياسي قد بدأت، وﻻ أقول التعليم لأن القراءة أو التعلم هنا من أجل غاية محددة ﻻزمة لها.

ثانيها قم فأنذر: وبماذا ينذر ولماذا ينذر والناس يعيشون آمنين فلا ثورات وﻻ احتجاجات؟! أليس في ذلك إشارة إلى أن الدولة التي سيشيدها رسولنا الكريم ﷺ فيها خلاصهم من نظام ظالم ﻻ يفهم واقع اﻹنسان ووظيفته في الحياة وفيها فلاحهم بعد الموت الذي ﻻ يعرفون ماذا سيكون بعده؟! ولذلك لزم تحذيرهم مما هم فيه من نمط عيش ومن حقيقة ما ستؤول إليه هذه الحياة، وهكذا فعل الرسول ﷺ وصحابته رضوان الله عليهم.

﴿يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ * قُمْ فَأَنْذِرْ﴾ [المدثر: 1-2]، وكأن مرحلة من التفاعل مع المجتمع قد بدأت، لتغيير مفاهيمه عن الحياة.

ثالثها اصدع بما تؤمر: وهذا إعلان عن طبيعة الدعوة ومرادها علنا دونما تورية، ووضوح في الهدف والطلب وإصرار على بلوغ الغاية، وهكذا فعل رسولنا الكريم ﷺ وكأن مرحلة من الصراع الفكري والكفاح السياسي قد بدأت وجها لوجه، في تنازع واضح على من يلعب الدور اﻷهم واﻷجدر في إدارة حياة الناس وشؤونهم.

سبحانك اللهم ما أحكمك!

فما كادت تنتهي مرحلة التفاعل والكفاح السياسي بالدعوة للإسلام حتى وصلت فكرة اﻹسلام وغايته إلى كل أهل مكة ومن حولها، فضاقت قريش بمحمد ﷺ وأصحابه، وتجمد إحساسهم به وبدعوته ﻻ بل وتجرأت عليه بإيذائها له، فكان أن قضت حكمتك وتوجيهاتك لنبيك أن يعرض دعوته على قبائل العرب لتؤمن به وتحميه وتمنعه وتنصره ليبلغ دعوتك بصفته رسوﻻ من عندك للناس، وهكذا كان فقد حث الخطا في طلب النصرة من اﻷقوياء ذوي المنعة في جزيرة العرب علهم ينصرونه ويمنعونه من أي أذى.

طلب النصرة:

¤ ماذا نعرف عن طلب النصرة: هي عمل سياسي بامتياز مهمته استلام الحكم بشكل سلس عن طريق تلك الجهة القادرة على نصرة الدعوة وحمايتها حتى تقوم الدولة وتكتمل أركانها، ألم تر كيف أن نبينا ﷺ استلم الحكم في المدينة دون أن تراق قطرة دم، في ظل أناشيد وأهازيج النصر الذي استشعروه من لحظة وصوله ﷺ إليهم؟!

ملاحظات مهمة على طلب النصرة:

¤ طلب نبينا ﷺ النصرة من أكثر من عشرين قبيلة، وتكرار النبي ﷺ لهذا العمل مع وجود المشقة يفيدنا بوجوب طلب النصرة ويؤكد لنا أنه الطريق الوحيد لاستلام الحكم باﻹسلام.

¤ طلب نبينا ﷺ النصرة من القبائل اﻷقوى ابتداء "الطائف"، وتحققت له النصرة من القبائل اﻷقل قوة "يثرب".

¤ بعض القبائل رفضت نصرة النبي ﷺ.

¤ بعض القبائل وافقت على نصرة الدعوة ولكنها اشترطت أن يكون الحكم والملك لها من بعده، فرفض النبي هذه العروض.

¤ بعض القبائل وافقت على نصرة النبي ﷺ بشكل جزئي فرفض النبي ﷺ ذلك.

¤ تؤكد عملية طلب النصرة من قبل النبي ﷺ أنها كانت تخضع لتقديره البشري حين يتفحص قدرة القبائل على حماية دعوته، وهذه إشارة واضحة أن النبي ﷺ كان يعني تماما بناء دولة.

¤ من كل ذلك نخلص إلى القول بأن هذا الدين لله وسوف ينتصر على كل خصومه ويظهره فوق كل ظاهر، فليس لنا من اﻷمر شيء سوى العمل بثقة اﻷنبياء أن الله ناصرنا ﻻ محالة وأنه إليه يرجع اﻷمر كله.

المسألة اﻷخيرة:

بقيت مسألة أخيرة وهي ممن يمكن أن نطلب النصرة اليوم؟! وهل يمكن أن نطلب النصرة من جيوش بلادنا ولسان حالها أنها في حالة عداء واضحة مع كل ما هو إسلامي؟!

نعم الجيوش مفتاح الحل

نعم وبالفم الملآن يمكننا القول إن جيوش أمتنا اﻹسلامية هي هدف اﻷمة في نصرة دينها وهي جديرة بذلك إن شاء الله، ففكرة اﻹسلام ليست غريبة عنهم ولا هم بالغرباء عنها، فهم أبناء اﻹسلام يشعرون ويفكرون كما نشعر ونفكر، يؤذيهم ما يؤذينا وربما يكونون أكثر استشعارا بالمسؤولية والذنب معا لعدم قدرتهم على الحركة، وربما لم تحن اللحظة التاريخية الفاصلة التي سيهيئها الله لصفوته من جنده هؤﻻء، إﻻ أننا على يقين بأن فيهم الخير والبطولة والرجولة والتضحية،

وأعجب ممن يقبل بتصور نصرة اﻷوس والخزرج للنبي ﷺ رغم حالة الحرب والعداء التي كانوا يعيشونها فيما بينهم، ولا يقبلون التصور بأن يقوم أبناؤنا المسلمون في جيوش أمتنا بنصرة إسلامهم؟!

ونختم متوسلين إليك ربنا أن تعز اﻹسلام بنصرة جيوش أمتنا وما ذلك عليك بعزيز، يا مغير اﻷحوال يا رب العالمين دبر لنا فقد أعيانا التدبير، نحمدك اللهم ونستغفرك ونتوب إليك.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الرؤوف بني عطا "أبو حذيفة"

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی