من هم الصقور ومن هم الدواجن؟
من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

وقفت الدجاجة أمام الصقر وقالت له: "لماذا تطير عاليا وتسكن في الأعالي؟ ألا ترى أن عددكم قليل؟ تعال معنا وادخل القن... فهناك من يطعمنا ولا نتعب أنفسنا بالطيران، ولا يوجد ذئب يهددنا"!!!

0:00 0:00
Speed:
July 17, 2017

من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

وقفت الدجاجة أمام الصقر وقالت له: "لماذا تطير عاليا وتسكن في الأعالي؟ ألا ترى أن عددكم قليل؟ تعال معنا وادخل القن... فهناك من يطعمنا ولا نتعب أنفسنا بالطيران، ولا يوجد ذئب يهددنا"!!!

ضحك الصقر من كلامها كثيرا ثم قال: "عندما تحلقين عاليا ستشعرين بنشوة العزة والكرامة والشموخ... وعندما تسكنين الأعالي سيحسدك الذين يسكنون الوادي... وعندما تأكلين ما تتعبين بالحصول عليه ستجدين حلاوة الجهد والكد وستعلمين معنى الحياة... ألا ترين أن من يطعمك من بقايا طعامه يذبح فراخك، ويأخذ بيضك، ويحبسك طوال الوقت بحجة الذئب؟!"

فضحكت الدجاجة لكلامه وقالت: "إنك تتكلم بكلام غير مفهوم مثل: النشوة - العزة - الكرامة - الشموخ - الحياة.. أظنك جننت أو في طريقك إلى الجنون".

فقال لها الصقر: "أنا أفهم ما تقولين، لأنك ولدت في القفص وعشت فيه، ولن تفهمي ما أقول إلا بعد أن تخرجي من هذا السجن وتتحرري من الذي رباك على هذا المنطق!!" (منقول بتصرف)

هذا الحوار الخيالي بين الصقر والدجاجة يصور لنا الواقع كما هو عليه في دنيا البشر. فالدجاجة وهي من الدواجن تصور لك معنى التدجين، وتعطيك فكرة عن منطق الذين مورس عليهم التدجين. فهؤلاء الذين عاشوا لعقود تحت التدجين يصعب عليهم فهم منطق الصقور، ولن يفقهوه أبدا حتى يتخلصوا من التدجين ويحلقوا عاليا مع الصقور الحرة.

ففي دنيا البشر تجد أشخاصا يحسبون أنفسهم صقورا حرة وهم في الحقيقة مثل الدواجن راضين بالعيش في الأقفاص. بل قل كم من شعب في دنيا البشر يرى نفسه شعبا أبيّا ينشد العلا وهو في الحقيقة شعب يساق سوق الأنعام بالعصا، فلا ترى لهم نخوة ولا عزة ولا كرامة.

وقد تجد في دنيا البشر من يقول لك عن نفسه إني أنا الليث والضرغام وعند الاختبار حين الابتلاء والمحن يخرس لسانه وتراه من شدة الخوف يرقص ارتجافا مثل الأرنب المذعور.

ويأبى الجميع في دنيا البشر أن تشبههم بالدواجن ويفخرون إذا ما شبهتهم بالصقور. لكن هل نصدق الدجاجة إن زعمت أنها الصقر والنسر والعقاب، وهل نكذب الصقر ونحط من شأنه فنجعله دجاجة؟

ففي دنيا البشر ليس للمرء إلا ما اختاره لنفسه، ولا ينفعه اللسان إن قال عن نفسه إني أنا الفارس المغوار وأنا الحر لا العبد المستكين، فلسان الحال يغني عن لسان المقال، ولكل شخص شواهد ذاتية تدل على حقيقته فإن كانت مقالته تنطبق على حاله فقد صدق وإن كانت لا تنطبق فقد كذب. لأن الصقور الحرة لا تحتاج لمن يدل الناس عن حقيقتها، والطيور الدواجن لا يمكنها أن تخفي حالها عن الناس. فإما أن نكون من الصقور الحرة وإما أن نكون مثل الدجاج من الدواجن.

والسبيل الوحيد لمعرفة حالنا هو أن ينظر كل منا في أحواله وأحوال من يخالط وأحوال الشعب الذي ينتمي إليه. أي علينا أن ننظر في الإنسان وأفكاره ومشاعره وقناعاته وسلوكه وعلى ماذا وطّن نفسه. وننظر كذلك في الشعوب وما هي عليه.

وبالنظر والتدبر فيما سيلي سيعلم كل منا حقيقة أمره، وإن كان نزيها سيحكم على نفسه بنفسه إن كان من الصقور الحرة أم من الدواجن الأليفة.

- أولا: عليك أن تنظر في المنهج الذي اخترته لنفسك. فإن كنت قد اخترت المنهج الذي حدده لك الله واتبعت الكتاب والسنة في كل كبيرة وصغيرة واتخذت الإسلام مبدأ لك، وسعيت اليوم لإيجاده في واقع الحياة بعد هذا الغياب الطويل، وأبيت أن تركع للأنظمة الوضعية القائمة وضحيت بنفسك ومالك وولدك من أجل نصرة الإسلام وعزة المسلمين، وقاومت هيمنة الدول الاستعمارية الكافرة المتحكمة فينا عن طريق عملائها، وكافحتهم وكشفت مؤامراتهم وخططهم. فاعلم أن عملية التدجين قد فشلت معك وأنك صقر من الصقور الحرة تحلق في الأعالي لتهيمن بإسلامك على كل المبادئ الوضعية. لأن الله يقول: ﴿هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ﴾ [التوبة: 33]. ويقول سبحانه: ﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴾ [المنافقون: 8]. ويقول سبحانه: ﴿وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا﴾ [النساء: 141].

- أما إذا اخترت المنهج الوضعي الذي وضعه الإنسان العاجز والناقص والمحتاج صاحب العقل المحدود، واستوردت من الغرب الكافر أفكاره ومفاهيمه الوضعية وقيدت نفسك بها في جميع شؤون حياتك أو في بعضها، ودعوت لها وسعيت في سبيلها لتكون هي النافذة والحاكمة في الحياة، مثل الديمقراطية والاشتراكية، وجعلت من نفسك لسان دفاع عنها، وركعت لها ولمن يطبقها عليك، وقاومت من يتصدى لها ويحاربها... فاعلم أن عملية التدجين لم تفشل معك وأنك صرت من الدواجن الأليفة.

- ثانيا: إن كنت ترى نفسك فردا من أفراد هذه الأمة الخيرة صاحبة الرسالة المحمدية، وترى أنك مكلف بحمل هذه الرسالة إلى العالم لنشر الإسلام في ربوعه، وأنك لا تعترف بالحدود التي سجنوك بداخلها وفصلوك بها عن أمتك، وتعمل على إزالتها لتوحد العالم الإسلامي من جديد... فاعلم أنك صقر حر طليق تأبى العيش في الأقفاص التي وضعوك فيها.

- أما إن كنت راضياً بتقسيمات "سايكس وبيكو" ومعتزا بالرقعة التي سجنوك بداخلها، وتفخر برفع الخرقة التي صمموها لك، وطغت عليك مشاعر الوطنية وتردد بنشوة مع الناعقين النشيد الوطني، وتحافظ على الحدود القائمة وتقاتل في سبيل بقائها، وتعتبر أبناء أمتك وإخوانك في الأوطان الأخرى أجانب عنك، وتعاديهم وتشارك في العدوان عليهم باسم الوطنية والدفاع عن الوطن... فإن كانت هكذا مشاعرك وقناعتك فاعلم أنك من الدواجن راض بالسجن الذي سجنوك فيه والقفص الذي وضعوك فيه.

- ثالثا: إن كنت تعلم أن ما فوق الأرض وما تحتها هو الرزق الذي ساقه الله إليك، وأن لك الحق في تملكه حسب أحكام التملك وأنواع الملكية، وأن الثروات التي تحت يد الأمة لا يجوز لغيرها من الدول الاستعمارية أن تنهبها منها بغير وجه حق، وأنك تعمل على رفع يد هذه الدول الرأسمالية الجشعة عن ثرواتك واقتصادك، وتدرك أن مشكلة الفقر والبطالة سببها هيمنة الدول الرأسمالية على خيرات العالم، وتعمل على تحريك الأمة لتقف في وجه هذا النهب والاستنزاف للثروات، وتدرك في الوقت نفسه أن الثروات الموجودة على أرض الإسلام من بترول وغاز وملح وفوسفات وغيرها هي حق للأمة بأكملها وليست حقا لبعض الأقطار والرقع الجغرافية التي حددتها مسطرة الخبيثين الإنجليزي والفرنسي "سايكس وبيكو". فإن كنت على هذه الدرجة من الوعي فاعلم أنك من الصقور الحرة لا تقيدك قيود ولا تحرمك حدود من رزق الله.

- أما إن كنت ترى أن العميل الخائن الذي يحكمك كريم معك بما يرميه إليك من بقايا الفتات وفاضل الطعام وثرواتك يفوت فيها لأعدائك وأعداء الأمة، وكنت كذلك تنكر على من يقول لك إن الثروات الموجودة في الأقطار الأخرى من بلاد الإسلام هي ملك لجميع المسلمين أينما كانوا وتستهجن منه هذا القول وتستغربه، وكنت من المقتنعين بكلام الحكام الفاسدين وتصدقهم في كذبهم بأن البلاد فقيرة ولا توجد بها ثروات وتسانده في بعث مشاريع الاستثمار الأجنبي على أرضك، وتسعد بالحصول على وظيفة في هذه الشركات التي تستخدم أبناء بلدك كالعبيد في تنمية ثوراتها، فاعلم أن حالك كحال الدواجن التي تُرمى لها الفضلات وبقايا موائد الأسياد. والله سبحانه يقول: ﴿قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ﴾ [الأعراف: 32]. ويقول سبحانه: ﴿هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ﴾ [الملك: 15].

- رابعا: إن كنت ترى أنك جزء لا يتجزأ من جسد هذه الأمة العزيزة، وترى أن من نطق بالشهادتين هو أخ لك في الدين، وأن أمتك أمة واحدة على اختلاف أعراقها وأجناسها وأنسابها وألوانها وألسنتها، وأن المؤمنين إخوة، لقوله تعالى: ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ [الحجرات: 10]. وتعمل على مقاومة الأفكار التي تمزق جسد الأمة إلى شعوب متفرقة وقوميات متنازعة، وتدوس بقدمك على كل نعرة من نعرات الجاهلية سواء أكانت قبلية أو طائفية لما رواه ابن حبان في صحيحه عن أبي بن كعب أنه قال: "رأَيْتُ أُبيًّا رأى رجلًا تعزَّى بعزاءِ الجاهليَّةِ فأعَضَّه ولم يَكْنِ ثمَّ قال: قد أرى في أنفسِكم - أو في نفسِك - إنِّي لم أستطِعْ إذا سمِعْتُها ألَّا أقولَها سمِعْتُ رسولَ اللهِ ﷺ يقولُ: «مَنْ تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ، فَأَعِضُّوهُ، وَلَاتَكْنُوا». وكما جاء في سنن أبي داود عن أبي هريرة أنه قال: قال رسول الله ﷺ: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذْهَبَ عَنْكُمْ عُبِّيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ، وَفَخْرَهَا بِالْآبَاءِ مُؤْمِنٌ تَقِيٌّ، وَفَاجِرٌ شَقِيٌّ، أَنْتُمْ بَنُو آدَمَ وَآدَمُ مِنْ تُرَابٍ، لَيَدَعَنَّ رِجَالٌ فَخْرَهُمْ بِأَقْوَامٍ، إِنَّمَا هُمْ فَحْمٌ مِنْ فَحْمِ جَهَنَّمَ، أَوْ لَيَكُونُنَّ أَهْوَنَ عَلَى اللَّهِ مِنَ الْجِعْلَانِ الَّتِي تَدْفَعُ بِأَنْفِهَا النَّتِنَ». إن كنت تتبع هذا الخط وتفتخر بانتمائك لأمة الإسلام فأنت الحر الأبي المعافى من داء الجاهلية.

- أما إن كنت مصابا بداء الجاهلية، وتنخرك ديدانها حتى عفنتك بعفن العصبية الجاهلية، فعدت تفتخر بوطنك أو بقوميتك، وترى في انتمائك إلى التراب هويتك وفي شجرة نسلك عرقك، وتبغض كل من لا ينتمي إلى وطنك ولا ينحدر من سلالتك وعرقك، وتطالب بالانفصال والحكم الذاتي، وتأبى أن تتحدث بلغة القرآن وتخير عليه اللسان الأعجمي القبلي، فاعلم أن الكافر المستعمر الذي دخل عليك بهذه النعرات الخبيثة قد نجح في خطته معك وها قد أثمرت فيك، فصرت تبغض أمتك وعدت تنادي في البلاد متفاخرا: - أنا العربي - أنا الكردي - أنا الأمازيغي - أنا الطوراني - أنا الفارسي - أنا السعودي - أنا الخليجي - أنا الجزائري -... ونراك حين المناوشات المفتعلة والفتن المصطنعة تهرع إلى جنسك وعرقك وقفصك كما يهرع كل مخلوق أبكم غير عاقل إلى فصيلته وجنسه ووكره وحفرته وجحره وعشه.

- خامسا: إن كنت تعلم أن الإسلام جاء ليحررك من العبودية ويعيد لك كرامتك كإنسان حر، وتعلم أن لا سيادة لأحد عليك إلا سيادة الشرع، وأن السلطان يعود إليك، وأنت الذي تختار من يحكمك بمنهج الله ويطبق عليك أحكام الكتاب والسنة، وأنك تأبى الظلم والاضطهاد وكتم الأفواه، وأنك لا تخشى إلا الله ولا تركن للظالمين لقوله تعالى: ﴿وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ﴾ [هود: 113]. وكنت مستعدا أن تضحي بنفسك لإزالة أنظمة الكفر وهدم عروش الحكام الطواغيت وتعمل لاستئناف الحياة الإسلامية وإقامة الخلافة على منهاج النبوة، وأن عصا البوليس لا تردعك ولا تردك عن الحق، وأن ظلمة السجون لا تخيفك، وحبال المشانق لا تثنيك عن الشهادة في سبيل عزة الإسلام والمسلمين، وأن الحياة لا طعم لها إلا إذا كان الإسلام وحده هو لونها، وترى أن البشرية في حاجة لك لتخرجها من الظلمات إلى النور، فاعلم وتأكد أنك الصقر الحر تحلق في الفضاء وتنشد العلا.

- أما إن كنت ترى في الديكتاتور الذي يحكمك بالحديد والنار، ويطبق عليك شرعة الكفار، وترى كذلك ظلمه وجوره وتكميمه للأفواه ومنعه للأرزاق، وتراه كيف يراقبك بأجهزة مخابراته ورجال مباحثه، وكيف يترصد حركاتك وسكناتك، وتراه يحرم عليك الاشتغال بالسياسة، ويمنعك من محاسبته ومحاسبة موظفيه في السلطة، ويقطع لسانك إن تكلمت ويكسر قلمك إن كتبت، وترى زبانيته يقتحمون بيتك ويأخذون أبناءك من حجرك ويودعونهم في السجون، وترى موالاته للكفار الاستعماريين واتخاذه البطانة منهم، ويسمح لهم ببناء قواعدهم العسكرية على أرضك ويرخص لهم فتح أوكار التجسس عليك، ويعطيهم ما لا يعطيك، ومع ذلك تعتبره حامي حمى الوطن وتبرر مظالمه وتؤوّل حكمه بالكفر وتبحث له عن الأعذار وتقول هو مولاي الذي يحرسني من الذئاب، وولي أمري الذي أمرني ربي بطاعته، وتدعو له بطول العمر وطول البقاء على عرش الملك... فاعلم أنك من الدواجن، وأن منطقك لا يختلف عن منطق الدجاجة في حوارها مع الصقر.

هذه الخمسة التي ذكرتها لك تكفيك لتعرف واقعك وحالك وتعلم إن كنت من الصقور أم من الدواجن!

 ودعوني أقولها بصراحة: إن كلماتي هذه ستكون بردا وسلاما على الصقور الحرة، وستكون مزعجة ومستفزة للبعض وغير مفهومة عند البعض الآخر، ولعلها تكون محفزة لطرف آخر، وأي شخص شعر بالقلق منها ولم تعجبه فليسأل نفسه لماذا؟.

ونصيحتي في النهاية ﴿لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ﴾ [ق: 37]. خلص نفسك من التدجين الثقافي والإعلامي والاجتماعي والاقتصادي والسياسي، وخلص نفسك كذلك من تدجين تجار الدين شيوخ السلاطين الذين احتكروا المنابر والفضائيات، خلص نفسك وعُدْ إلى أمتك ولا تُعِنْ عليها الظلمة بسيرك معهم وسكوتك عنهم. فإن أعرضت عن نصحي وأدبرت عنه فلا أجد لك كلاما آخر أبلغ من كلام الله عز وجل في قوله تعالى: ﴿وَمَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشَاءُ وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ * إِنْ أَنْتَ إِلَّا نَذِيرٌ﴾ [فاطر: 22-23].

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

خالد العمراوي

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی