مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!
February 17, 2021

مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!

مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!


عن ابن عباس رضي الله عنه قال: «الْمَسَاجِدُ بُيُوتُ اللَّهِ فِي الْأَرْضِ تُضِيءُ لِأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا تُضِيءُ نُجُومُ السَّمَاءِ لِأَهْلِ الْأَرْضِ». [رواه الطبراني في الكبير، قال الهيثمي في مجمع الزوائد رجاله موثقون]. المسجد هو أحق الأماكن بأن يصان ولا يهان، ويكفي المساجد شرفاً ومنزلة أنّ الله سبحانه وتعالى أضافها إلى ذاته العليّة، ونسبها إليه، فقال سبحانه: ﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللهِ أَحَداً﴾. وقد كان أول أعمال سيدنا محمد ﷺ عند قدومه إلى قباء، مهاجرا من مكة إلى المدينة، بناء أول مسجد للمسلمين، وهو مسجد قباء، الذي نزل فيه قوله تعالى: ﴿لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجَالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ﴾. وبعد انتقاله من قباء إلى المدينة كان أول أعماله كذلك بناء مسجده، ﷺ، وهو المسجد النبوي الشريف بالمدينة المنورة، الذي شارك في بنائه وحمل أحجاره بيديه الكريمتين ليرغّب المسلمين في العمل فيه، وعملوا فيه جميعاً مهاجرين وأنصاراً. فكان بناء المسجد النبوي أولى خطوات النبي ﷺ لبناء المجتمع الإسلامي.


فإضافة إلى كونه دار عبادة وصلاة تقام فيه الجمع والجماعات، كان مسجده، ﷺ، دار الدولة الإسلامية الأولى، يدير منه شؤون الأمة صغيرها وكبيرها، يستقبل فيه الوفود ورسل الملوك، ويعقد الألوية والرايات، ومنه يعلن الحرب، وتسير منه الجيوش غازية فاتحة، تنشر الإسلام في ربوع الأرض عقيدة ونظام حياة.


وبعد وفاته، ﷺ، استمر المسلمون في الفتوحات وكلما وطأوا أرضاً أو فتحوا مصراً يكون عملهم الأول أن يبنوا مسجداً لله، فهو موضع عبادتهم، ومركز تجمعهم، والمظهر العملي لخضوع البلاد لسلطان الإسلام، وهو مصنع العلماء الأجلاء والقواد العظماء، الذين أصبحوا في مدة وجيزة سادة وقادة، وأصبحت الأمة الإسلامية، خير أمة أخرجت للناس، مهيبة الجانب، عزيزة السلطان، تحمل رسالة الهدى للعالمين التي تربط الأفراد بعضهم ببعض برابطة عقيدتهم الغراء فتذوب أمامها كل الفوارق والصِّلات، وتزول بها كل العصبيات، وتَبني حضارة شامخة أساسها (لا إله إلا الله محمد رسول الله)، فاستحقت أن تكون ﴿أُمَّةً وَسَطاً﴾، ﴿شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ﴾.


ورغم ما أصاب المسلمين من وهن وضعف بعد هدم دولتهم، وغياب إمامهم الجُنـّة، وضياع سلطانهم، وحَكَمتهم أنظمة ضالةٌ مُضِلّة، تعادي الدين كنظام حياة، عزلت الدين في المسجد وفصلته عن الحكم والسياسة، ظلّ المسجد يمثل نقطة التقاء المسلمين ورمز وحدتهم. لذلك ليس من الصدفة أن يتنافس الكفار في الشرق والغرب، للنيل من مساجد المسلمين ومقدساتهم الواحدة تلو الأخرى، وأن تتكرر الاعتداءات والممارسات الإجراميّة المتوحّشة تجاه المسلمين ومقدساتهم ليلا ونهارا، أمام سمع وبصر العالم أجمع، دون أن يكون للمسلمين دولة تردع الظالمين وتوقفهم عند حدهم، وتحمي المسلمين ومقدساتهم وأعراضهم من التعدي والانتهاك والاستخفاف.


ففي الغرب الكافر، الذي لم تنته حروبه الصليبية ضد المسلمين بعد، تتم مهاجمة الإسلام وشعائره والإساءة إلى القرآن الكريم بحرقه وركله بالأقدام، وإلى نبي الإسلام ﷺ عبر الرسوم المسيئة بذريعة حرية التعبير، ناهيك عن الخطاب المسيء الذي يحض على الكراهية ضد المسلمين ينتج عنه قيام أفراد مبغضين بمهاجمة المسلمين وسفك دمائهم جهارا نهارا في مساجدهم. إضافة إلى تنافس الحكومات الغربية على تهميش المسلمين بسن القوانين الحاقدة التي تستهدف الإسلام والمسلمين بوجه خاص، ضاربين عرض الحائط بشعاراتهم الجوفاء من حريات وديمقراطيات وحقوق الأقليات. فألمانيا تقوم بعمليات اقتحام ومداهمات متكررة للمساجد بحجج واهية، وفرنسا تشن حملات إغلاق المساجد والجمعيات الخيرية كما حدث مؤخرا لمواجهة ما تصفه بـ"الإسلام الراديكالي"، وفي أمريكا تتم تسمية مساجد بأكملها كمنظمات إرهابية، ما سمح للشرطة بالتجسس على الأئمة وتسجيل الخطب في المساجد حتى بدون وجود دلائل لأي أنشطة إجرامية، وفي السويد يشن عدد من السياسيين معركة حامية ضد الإسلام والمسلمين في محاولة لتجريم الممارسات الإسلامية، بما في ذلك محاولة حظر الأذان.


وفي تركستان الشرقية، كانت المساجد هي البؤر التي تنفث فيها الصين الملحدة حقدها على الإسلام وعلى الإيغور المسلمين، فقد هدمت السلطات الصينية ما يقارب 16 ألف مسجدا في الإقليم منذ 2017، وهي مستمرة في عدوانها محاوِلةً طمس الهوية الإسلامية لمسلمي الإيغور وسلخهم عن دينهم وهويتهم الإسلامية، بإزالة القباب ذات الطراز الإسلامي والعناصر الزخرفية من المساجد المتبقية. كما استغلت السلطات الصينية، تفشي جائحة فيروس كورونا لإبقاء العديد من المساجد مغلقة، بالرغم من مزاعم انتصارها على الوباء.


وفي سريلانكا، يعيش المسلمون مضطهدين مهضومي الحقوق، يخشون ارتياد مساجدهم وقد هجروها خوفا من ردود أفعال البوذيّين المجرمين الانتقاميّة خاصّة بعد اعتداءات عيد الفصح في نيسان/أبريل 2019 والتي وجّهوا فيها أصابع الاتّهام نحو المسلمين.


وفي الهند تُهدم مساجد وتُقام معابد المشركين على أنقاضها، وليس بعيدا عنا ما تعرض له المسلمون أواخر شباط/فبراير العام الماضي في دلهي حيث جابت حشود من القوميين الهندوس شوارع المدينة وأضرموا النيران في المساجد ومنازل المسلمين ومتاجرهم وشركاتهم ونهبوها، وقتلوا أو أحرقوا المسلمين أحياء. وتأتي تلك المجزرة في أعقاب قانون الجنسية الجائر الذي أقرته حكومة مودي الهندوسية ضد المسلمين في الهند.


نعم، مع ذهاب دولة المسلمين، ضعف شأن المسلمين، وانحطت كرامتهم واستهان بهم أعداؤهم، وصار الأوغاد الأنجاس يتلذذون بانتهاك حرماتهم وهدم وتدنيس مقدساتهم، وما كان لهؤلاء المجرمين ولا غيرهم أن يجرؤوا على ارتكاب جرائمهم هذه لولا أن المسلمين أصبحوا كالأيتام على موائد اللئام، يتسلط عليهم في الداخل حكام أنذال عملاء للغرب الكافر لا يقلّون إجراما على شعوبهم وبغضا لشعائر الإسلام من الكفار المجرمين. فمصاب الأمة اليوم عظيم في حكامها الخونة الذين يظهرون الود للعدو ولا يرون ضيرا في هدم بيوت الله وتدنيس المقدسات وترويع إخوانهم المستضعفين في أصقاع الأرض، بل ويتآمرون مع الأعداء لإلغاء كل مظاهر الإسلام العملية على أرض الواقع، خوفا من نهضة الأمة النهضة الصحيحة وعودتها لتحكيم شرع الله فترميهم في مزابل التاريخ.


فالسيسي عدو الله هدم ما يزيد على السبعين مسجدا في مصر بحجة أنها على أرض الدولة، هذا بعد سنوات تغلق فيها المساجد بعد كل صلاة مباشرة ولا يسمح فيها بأي نشاط أيضا، في الوقت الذي أمر فيه ببناء كنيسة بكل مدينة جديدة يتم بناؤه، وتخصيص ملايين الجنيهات لترميم معابد لليهود تماشيا مع تعهداته بجعل الحفاظ على أماكن العبادة لليهود المصريين والنصارى الأقباط من أولوياته.


ولم يكتف حكام المسلمين بالوقوف صامتين أمام تدنيس يهود لمقدسات المسلمين في المسجد الأقصى بل نجدهم يتهافتون على التطبيع مع كيان يهود المحتل لأرض الإسراء والمعراج متحدين مشاعر أكثر من مليار مسلم. وكأنه لا يكفينا احتلال يهود للأرض المباركة فلسطين ومخططاتهم لهدم المسجد الأقصى مسرى نبينا محمد ﷺ وما يقوم به عشرات المستوطنين من اقتحامات وجولات استفزازية وتدنيس للمسجد الأقصى، كأن هذا كله لا يكفي حتى تمنح وزارة السياحة الفلسطينية، تصريحا لتنظيم حفل موسيقى صاخب تضمن رقصاً وتناولاً للخمور في مسجد ومقام النبي موسى عليه السلام شرق مدينة القدس المحتلة.


أما في سوريا، فقد أدركت أمريكا رأس الكفر تميّز ثورة الشام عن باقي انتفاضات المنطقة وأرعبتها هتافات الثائرين وتكبيراتهم، فما كان منها إلا أن أطلقت العنان لعميلها السفاح بشار ليصبّ حقده وبغضه على أهل الشام الثائرين، قصفاً وبطشاً وتدميراً، واستهدافاً لبيوت الله، التي منها انطلقت ثورة الشام المباركة، ومنها دوّت صيحات الثائرين بالتكبير، وهتفت حناجرهم: "هي لله هي لله" و"قائدنا للأبد سيدنا محمد"، فقامت مليشياته المجرمة بعمليات تدمير ممنهجة لآلاف المساجد في سوريا، وحولتها لكومة من الركام، فلاقت المساجد نصيبها من غطرسة ووحشية النظام المجرم وحلفائه الروس الحاقدين، حيث دمرت الآلاف من المساجد بشكل كامل أو جزئي في جميع أنحاء سوريا. كما كانت المساجد هدفا رئيسيا للتحالف الصليبي الدولي الذي تقوده أمريكا في حربها على الإسلام؛ فلا ننسى ارتكاب التحالف المجرم مجزرة الجينة بتاريخ 2017/3/16م، حيث استهدف مسجد عمر بن الخطاب بعد صلاة العشاء والتي راح ضحيتها أكثر من خمسين مسلما من المصلين في قرية الجينة قرب مدينة الأتارب، وأيضا مشاركتها طائرات النظام والطائرات الروسية القصف الجوي المتواصل على مدينة إدلب، والذي أتى على مؤسساتها الخدمية ومساجدها فدمرها، وخلف عشرات القتلى والجرحى جلّهم أطفال ونساء، كما تم تدمير العشرات من المساجد بقصف التحالف الدولي في الرقة وحدها.


ولأن الأنظمة القائمة في بلاد المسلمين تابعة لأعداء الله ولا تقيم وزناً لشعائر الإسلام بل تحاربها وتصد عنها، فقد امتدت جرأتها على دين الله وأحكامه إلى مدى غير مسبوق حين أقدمت على إغلاق المساجد ومنع الجُمَعِ وصلوات الجماعة بدعوى الحدِّ من عَدْوى وباء كورونا، الذي أصبح شماعة للقضاء على ما تبقى من شعائِر الإسلام. وإمعاناً منها في محاربة الله ورسوله لاحقت الناس بالترهيب والاعتقال منعاً لهم من إقامة صلاة الجمعة، في الوقت الذي تبقي فيه العديد من الأنشطة التجارية والترفيهية مفتوحة وتسمح فيه بتجمع الناس في الأسواق، والمصارف ووسائل النقل، وأمام الدوائر العامة. فبعد أن أجمعت تلك الأنظمة بلا استثناء على نقض عروة الحكم بالتحاكم إلى الطاغوت وهجر أحكام الله، أجمعت كذلك على نقض آخر عرى الإسلام وهي الصلاة، وصدق رسول الله ﷺ حين قال: «لَتُنْتَقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا الْحُكْمُ وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ». وتحققت فيهم صفة الظلم بتعطيلهم شريعة الله والحكم بغير ما أنزل ﴿وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْظالِمُونَ﴾، وبصدهم ومنعهم ذكر الله في مساجده ﴿وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُوْلَـئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِينَ لهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾.


لا شك أن غياب دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي تحمي بيضة المسلمين هو الذي جرّأ الأعداء الكفار في الشرق والغرب للتآمر على دين الله ليبعدوه عن حياة المسلمين عقيدة ومنهاج حياة. ولن يتوقف هؤلاء المجرمون وأذنابهم في بلاد المسلمين ولن يرضوا حتى نتبع ملتهم، ونرتد عن ديننا، ولكن ﴿وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ﴾. فقد أثبتت الثورات التي هبت في بلاد المسلمين، حيوية الأمة ورغبتها الجامحة في التغيير واستعادة كبريائها وكرامتها من خلال عودتها للحياة وفق طراز الإسلام في العيش، ورفضها للكفار ولقوانينهم ولعملائهم. كما أن الظروف الدولية الآن مهيأة أكثر من أي وقت مضى لقيادة المسلمين العالم قيادة سياسية فكرية على أساس الإسلام، من خلال دولة الخلافة الإسلامية الراشدة. فالرأسمالية التي تقود العالم اليوم تحتضر، وقد قربت نهايتها، وبان عوارها وفساد ديمقراطيتها وإفلاسها الفكري، وعدم قدرتها على حل مشاكل البشر حلاً صحيحاً، شأنها شأن جميع الأنظمة الوضعية. والدول الاستعمارية وفي مقدمتها أمريكا في مأزق وتلاحقها الأزمات، والحكام في البلاد الإسلامية سقطوا جميعهم في نظر الأمة وبانت خيانتهم لله ولرسوله وللمؤمنين، وتكشفت عمالتهم لأعداء الأمة، وارتفع مؤشر الوعي لدى الأمة على فكرة الخلافة، وبأنها هي وحدها طوق نجاتها من الضعف والهوان التي هي فيها، والبديل الوحيد الصالح لقيادة البشرية، لأنه من لدن الخالق المدبر الحكيم، برغم السهام المسمومة التي توجه لها صباح مساء من قبل أعداء الأمة وأذنابهم في بلاد المسلمين.


فما على الأمة إلا أن تنصر الله وحده وتعتصم بحبله، وتتوحد على المشروع الذي يرضي ربها، مشروع الخلافة على منهاج النبوة، الذي بشر به رسولنا الكريم ﷺ في قوله: «ثُمَّ تَكُونُ خِلافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»، فتعطي النصرة لحزب التحرير الذي يعمل لإقامة شرع الله ببيعة خليفة واحد على المسلمين، الذي يعيد للأمة كرامتها ومجدها، وللمساجد هيبتها ورونقها، ويفرض على أعداء المسلمين احترامها، حينها لن يجرؤ الكفار المستعمرون ولا أذنابهم على الإساءة للإسلام، ولن يتجرأ عليها ولا على دينها أي حاقد، فرسول الله ﷺ يقول: «إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ».


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
فاطمة بنت محمد

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی