رد على مقال   يا عادل الكلباني مهلا... إني أراك لحنت   فالخلافة ليست ما ذكرت
رد على مقال   يا عادل الكلباني مهلا... إني أراك لحنت   فالخلافة ليست ما ذكرت

فضيلة إمام الحرم المكي الشيخ عادل الكلباني السلام عليكم ورحمة الله وبركاته، لقد اطلعت على مقالتك الأحدية في جريدة الرياض، والمنشورة بتاريخ 2016/02/28م تحت عنوان "وهم الخلافة"، وقد وجدت عليها الكثير من الملاحظات التي لا يمكن السكوت عنها، لما فيها من تضيع الحق، وتضليل الناس فيما لو سكت عنها، وعليه فسوف أرد على كل نقطة بما يناسبها.أولا وفي البداية، وجدت هناك الكثير من الخلط بين المسائل في المقالة، والتي لا تصح أن تكون من عالم جليل مثلك، وذلك مثل الخلط بين مسألة الخلافة والاعتقاد، وأيضا مسألة الخلافة والواقع الحالي، أو النماذج التاريخية للخلافة. فحينا تجعل التاريخ دليلا على الشرع، وحينا آخر تستشهد بالواقع الحالي على الشرع، وعندما أتيت بنص شرعي أتيت بنص لا يتعلق بالمسألة، وأغفلت الأدلة الصريحة المتعلقة بها بشكل مباشر.

0:00 0:00
Speed:
March 05, 2016

رد على مقال يا عادل الكلباني مهلا... إني أراك لحنت فالخلافة ليست ما ذكرت

رد على مقال


يا عادل الكلباني مهلا... إني أراك لحنت


فالخلافة ليست ما ذكرت


فضيلة إمام الحرم المكي الشيخ عادل الكلباني


السلام عليكم ورحمة الله وبركاته،


لقد اطلعت على مقالتك الأحدية في جريدة الرياض، والمنشورة بتاريخ 2016/02/28م تحت عنوان "وهم الخلافة"، وقد وجدت عليها الكثير من الملاحظات التي لا يمكن السكوت عنها، لما فيها من تضيع الحق، وتضليل الناس فيما لو سكت عنها، وعليه فسوف أرد على كل نقطة بما يناسبها.


أولا وفي البداية، وجدت هناك الكثير من الخلط بين المسائل في المقالة، والتي لا تصح أن تكون من عالم جليل مثلك، وذلك مثل الخلط بين مسألة الخلافة والاعتقاد، وأيضا مسألة الخلافة والواقع الحالي، أو النماذج التاريخية للخلافة. فحينا تجعل التاريخ دليلا على الشرع، وحينا آخر تستشهد بالواقع الحالي على الشرع، وعندما أتيت بنص شرعي أتيت بنص لا يتعلق بالمسألة، وأغفلت الأدلة الصريحة المتعلقة بها بشكل مباشر.


إن أساس الرد ها هنا، هو أننا جميعنا نجتهد في فهم قول الله وسنة نبيه eفي المسألة وفي الحكم على الواقع، ولا يكون في ذلك كله تراجع عن الحكم الشرعي بسبب الواقع المنافي أو بسبب إساءة التطبيق للحكم الشرعي، وعليه فإن مصادر التشريع لا تخرج عن كونها ما جاء به الوحي وهي القرآن والسنة وما أرشدا إليه من إجماع الصحابة والقياس الشرعي.


إن تعريضك لتشاور الصحابة في مسألة الخلافة بعد وفاة الرسول eفي السقيفة، غاب عنه أن الصحابة في مشاوراتهم كانوا مستندين إلى دليل شرعي، لم يخرجوا عنه، وهو أنه لا يجوز أن يكون على المسلمين أكثر من إمام واحد، يحكمهم بشرع الله ويطبق الإسلام فيهم وفي جميع شؤون حياتهم، ويبلغ الدعوة للعالم، والدليل على ذلك من القرآن قوله تعالى مخاطبا نبيه ﴿فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ عَمَّا جَاءكَ مِنَ الْحَقِّ﴾، وقوله ﴿وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَآ أَنزَلَ اللَّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ وَاحْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَن بَعْضِ مَا أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ﴾، وخطاب النبي eهو خطاب لأمته ما لم يرد دليل يخصصه، وليس في هذه الأدلة وغيرها ما يخصص مسألة الحكم بأنها فقط للرسول e، وجاء في مسألة طاعة أولي الأمر وكخطاب للمؤمنين ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ﴾ والله لا يأمر بوجوب طاعة من لا وجود له وعليه فإن وجود ولي أمر للمسلمين واجب شرعا.


ومن السنة النبوية حديث الرسول e، في رواية مسلم عن طريق نافع قال: قال لي ابن عمر سمعت رسول الله e يقول «من خلع يدا من طاعة لقي الله يوم القيامة ولا حجة له ومن مات وليس في عنقه بيعة مات ميتة جاهلية» والبيعة هنا لا تكون إلا لولي الأمر الشرعي، وهو الخليفة الذي يحكم بكتاب الله وسنة نبيه e، وهو الاسم الذي ورد في حديث رسول الله eفي رواية مسلم عن أبي حازم قال: قاعدت أبا هريرة خمس سنين فسمعته يحدث عن النبي e قال: «كانت بنو إسرائيل تسوسهم الأنبياء كلما هلك نبي خلفه نبي وأنه لا نبي بعدي وستكون خلفاء فتكثر» قالوا: فما تأمرنا؟ قال: «فوا ببيعة الأول فالأول وأعطوهم حقهم فإن الله سائلهم عما استرعاهم» وعن الأعرج عن أبي هريرة في رواية مسلم عن النبي e قال: «وإنما الأمام جنة يقاتل من روائه ويتقى به» فهذه أحاديث صريحة بتسمية الخليفة أو الإمام وفيها وصفه وحاله بأنه جُنَّة، وذلك بالإضافة إلى الكثير جدا من الأحاديث النبوية التي جاءت عن أحكام الإمام ووصفه وطريقة حكمه، وعليه فلا يبقى للمسلمين مجال في أن يجتهدوا من عند أنفسهم في أمر الخلافة أو الخليفة، مثلها في مثلك مثل أنه لا يجوز للمسلمين أن يجتهدوا في أمر الصلاة ما لم يرد عن الرسول e وصف وقول وفعل لطريقة الصلاة وأحكامها.


وقد أجمع الصحابة الكرام عليهم رضوان الله، على لزوم إقامة خليفة لرسول الله e بعد موته، وهو الأمر الذي تظهر أهميته لدى الصحابة في كون أنهم أخروا دفن الرسول e، وانشغلوا في تنصيب الخليفة، وقسم من الصحابة انشغل في تجهيز الرسول eولم ينكروا على بقية الصحابة انشغالهم بأمر الخلافة عن الدفن، مع قدرتهم على الإنكار وقدرتهم على الدفن، فكان ذلك إجماع منهم على وجوب الاشتغال بتنصيب الخليفة عن دفن الميت، مع أن دفن الميت عقب وفاته فرض، والميت هنا ليس أي ميت، بل هو رسول الله e، فلا يكون ذلك إلا إذا كان نصب الخليفة أوجب من دفن الميت، أضف إلى ذلك كله بأن تنفيذ أحكام الإسلام في جميع شؤون الحياة، هو فرض على المسلمين جميعا بالدليل القطعي الثبوت والقطعي الدلالة، وهي الأحكام التي لا تتم إلا بولي أمر للمسلمين يكون ذي سلطان، والقاعدة الشرعية تقول (إن ما لا يتم الواجب إلا به فهر واجب) فكان نصب خليفة فرضا من هذه الجهة أيضا.


هذا من ناحية الخليفة وحكم وجوده، أما من ناحية إقامة الدين وتطبيق أحكام الإسلام، فقد ذكرت في مقالك بأن "الخلافة وسيلة، وهي ليست الوسلة الوحيدة، وأنها من الفقهيات التي تستند إلى الرأي والنظر، وأنها متى أصبحت هذه الوسيلة آلة لخراب الدين، وقتل الأنفس، واستباحة العرض، وتضييع المال وأكله بالباطل، كان الأمر باجتنابها ولزوم الفرار منها أمرا شرعيا وعقليا"، وذكرت في ذلك حديث رسول الله eوسلم لحذيفة بن اليمان رضي الله عنه وهنا وقعت في مغالطة كبيرة خلطت بها الحابل بالنابل، وأشكلت على الناس في أمر الخلافة، وإليك البيان:


• إن إساءة التطبيق لأي حكم شرعي، معلوم وثابت بالدليل الشرعي، واستغلاله في أي زمن من الأزمان وأي جماعة من الجماعات بل حتى أي شخص من الأشخاص، لا يعني ذلك أنه يجب التراجع عن الحكم الشرعي وإنكاره، بل إن الواجب هو التمسك بالحكم الشرعي والعمل على تطبيقه، قال تعالى: ﴿وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى﴾ وهذا ما أكد عليه حديث رسول الله eلحذيفة بن اليمان عند سؤاله عن ماذا يفعل في حال لم يكن للمسلمين جماعة - كما هو الحال في زماننا الآن -؛ فالرسول eشدد عليه التأكيد بأن يبقى متمسكا بجميع أحكام الإسلام، بغض النظر عن ظروف الواقع، حتى لو اضطره الأمر أن يعتزل الجميع، ويعض على أصل شجرة، وهو على ذلك حتى يدركه الموت. جاء في الحديث الذي روي أيضا عن حذيفة بن اليمان رضي الله عنه قال: قال رسول الله e: «لا تكونوا إمعة، تقولون: إن أحسن الناس أحسنا، وإن ظلموا ظلمنا، ولكن وطنوا أنفسكم، إن أحسن الناس أن تحسنوا، وإن أساءوا فلا تظلموا» رواه الترمذي بإسناد ضعيف، وصححه الألباني من قول ابن مسعود رضي الله عنه، فالحديث ضعيف الإسناد صحيح المعنى.


• إن مقالك هذا وعملك في مختلف المجالات الدعوية، لهو أكبر رد على قولك بوجوب ترك الدعوة إلى الخلافة، فلو كان قولك كما تظن لماذا لم تعتزل الناس كلها؟!، وذلك بحسب ما فهمت من حديث رسول الله e!.


• إن الواقع الحالي والواقع التاريخي الذي مرت به الأمة الإسلامية، كان وما زال تمر عليه الكثير من الأمثلة التي أساءت تطبيق الإسلام في مختلف المجالات والحالات والأزمنة، فهل يصح أن نأخذ من ذلك كله دليلا على أن الإسلام لا يصلح للتطبيق في هذا العصر، أم إن الواجب أن نفهم أحكام الإسلام ونغير بها الواقع؟


نعم، إن واقع المسلمين اليوم هو أنه لا خليفة لهم يحكم فيهم بشرع ربهم كما أن أحكام الإسلام معطل تطبيقها في الأرض، ولا يوجد للمسلمين دولة تحميهم وترفع الضيم عنهم، وتحمل الدعوة الإسلامية إلى العالم أجمع، ورغم كل ما مرت به الأمة الإسلامية منذ عهد الخلفاء الراشدين وحتى يوم الناس هذا، فإن الخلافة الراشدة على منهاج النبوة سوف تعود، وذلك مصداقا لحديث الرسول e، كما جاء في مسند الإمام أحمد «تكونُ النُّـبُوَّةُ فيكمْ ما شاءَ اللّهُ أنْ تكون، ثمّ يرْفعُها اللّهُ إذا شاءَ أنْ يرْفَعَها. ثـُـمّ تكونُ خِلافةً على مِنهاج النبوَّة، فتكونُ ما شاءَ اللّهُ أنْ تكون، ثـُمّ يرْفعُها إذا شاءَ أنْ يرفعَها. ثـُمّ تكونُ مُلْكاً عاضّاً، فتكونُ ما شاءَ الله أنْ تكونَ، ثـُمّ يرفعُها إذا شاءَ الله أنْ يرفعَها. ثـُـمّ تكونُ مُلْكاً جَبريَّةً، فتكونُ ما شاءَ الله أنْ تكونَ، ثـُـمّ يرفعُها إذا شاءَ أنْ يرفعَها. ثـُـمّ تكونُ خِـلافـةً على مِنهـاج النُّـبُوَّة، ثم سكت».


إن واقع الأمة الإسلامية التي غاب عنها تطبيق أحكام الإسلام وحمل الدعوة الإسلامية إلى البشرية جمعاء، هو ما يجب أن يعمل على حله المسلمون، وهذا الأمر لا يكون إلا من خلال عودة المسلمين إلى طريق الإسلام، وتطبيق أحكامه، عن طريق دولة الخلافة، فهي الطريقة الشرعية التي أمرنا بها رسولنا eولم يذكر طريقة غيرها، كما أن الأمر لم يترك مفتوحا للبشر في اختيار طريقة للحكم أو نظام عيش يتفقون عليه فيما بينهم، إنما جاء ذلك صريحا واضحا في قوله تعالى ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾، كما قال تعالى ﴿فَاحْكُم بَيْنَهُم بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ عَمَّا جَاءكَ مِنَ الْحَقِّ﴾، وقال سبحانه: ﴿وَأَنِ احْكُم بَيْنَهُم بِمَآ أَنزَلَ اللَّهُ وَلاَ تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ وَاحْذَرْهُمْ أَن يَفْتِنُوكَ عَن بَعْضِ مَا أَنزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ﴾، وقال تعالى: ﴿وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴾.


إن حديثك عن أدلة شرعية، دالة على وجوب إقامة خليفة للمسلمين، على أنها آثار يختلف العلماء في صحتها وفي تنزيلها على الواقع وعلى عصر معين، هذا القول بحاجة إلى الكثير من المراجعة والتدقيق من طرفك، فالأدلة التي تحدثت عنها هي فعلا أكثر من أن تذكر في مقال صحفي ولكن الحكم عليها كلها بأنها آثار!، وهي محل خلاف بين العلماء!، لهو حكم مستغرب أن يصدر من عالم بالأدلة مثلك، وفيما يلي أترك لك بعض الأدلة الواردة في المسألة:


• روي عن عبد الله بن عمرو بن العاص قوله أنه سمع رسول الله e يقول: «ومن بايع إماما فأعطاه صفقة يده وثمرة قلبه فليطعه إن استطاع فإن جاء آخر ينازعه فاضربوا عنق الآخر» رواه مسلم


• عن أبي سعيد الخدري عن الرسول e أنه قال: «إذا بويع لخليفتين فاقتلوا الآخر منهما» رواه مسلم


• عن عرفجة قال: سمعت رسول الله eيقول: «من أتاكم وأمركم جميع على رجل واحد يريد أن يشق عصاكم أو يفرق جماعتكم فاقتلوه» رواه مسلم


• عن أبي ذر قال: «أوصاني خليلي e أن أسمع وأطيع وإن كان عبدا مجدع الأطراف» رواه مسلم في جواز أن يكون هذا الأمر في كائن من كان ما أقام الدين.


• عن ابن عمر أنه قال قال رسول الله e«لا يزال هذا الأمر في قريش ما بقي منهم اثنان» رواه البخاري وفيه أمر بتولية قريش لهذا الأمر غير أن الأمر لا يفيد الوجوب، وخصوصا إذا ما جمع مع الحديث الذي قبله بجواز توليه العبد الأسود.


• وعن ابن عباس عن الرسول e قال: «من كره من أميره شيئا فليصبر عليه فإنه ليس أحد من الناس خرج من السلطان شبرا فمات عليه إلا مات ميتة جاهلية».


• عن عوف بن مالك قال: قال رسول الله e: «خيار أئمتكم الذين تحبونهم ويحبونكم ويصلون عليكم وتصلون عليهم وشرار أئمتكم الذين تبغضونهم ويبغضونكم وتلعنوهم ويلعنوكم» قيل يا رسول الله أفلا ننابذهم بالسيف فقال: «لا ما أقاموا فيكم الصلاة وإذا رأيتم شيئا تكرهونه فاكرهوا عمله ولا تنزعوا يدا من طاعة» رواه مسلم وإقامة الصلاة في الحديث هي كناية عن إقامة أحكام الدين.


فهل بعد هذا القول من طريقة لحكم المسلمين غير دولة الخلافة؟ فإن كان هناك، فهل يمكن أن تقدمها لنا مفصلة بالأدلة الشرعية؟


كل هذا وغيره الكثير من الأدلة المباشرة في المسألة وهناك غيرها الكثير أيضا مما هو متعلق بالمسألة. وبقي أن أذكر لك قول الله عز وجل ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ﴾، كما أنه يمكنك الرجوع إلى الكثير جدا من أقوال الفقهاء والعلماء في المسألة، وفي مختلف العصور الإسلامية، والذين اتفقوا على وجوب تنصيب خليفة على المسلمين جميعا، وحتى من خرج عن هذا الرأي - كبعض فرق المعتزلة - فقالوا بالوجوب ولكن الوجوب يسقط في حال تم تطبيق أحكام الإسلام كاملة وعلى جميع المسلمين، وهو ما يستحيل شرعا وعقلا من دون إمام للمسلمين.


إن الأمة الإسلامية الآن، تواقة إلى تحكيم شرع الله فيها، وحناجر شبابها وشيبانها تنادي بمطلب الخلافة في الشام ومصر وتونس وتركيا وإندونيسيا، شرقا وغربا، شمالا وجنوبا، وفي مختلف بلاد المسلمين، أحس بذلك من أحس، وغاب عنه الواقع من غاب ﴿وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ﴾.


يمكن مطالعة كتب وإصدارات حزب التحرير، الذي يدعو لإقامة الخلافة، مقتديا في ذلك بسيرة الرسول e، وذلك بعد فهمه للإسلام فهما مستفيضا، وإدراكه للواقع بشكل صحيح، وتشخيصه لحالة الأمة الإسلامية.


كما يمكنك الاطلاع على كتيب الخلافة من إصدارات حزب التحرير على الرابط التالي: حزب التحرير


موقع المكتب الإعلامي لحزب التحرير.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


ماجد الصالح - بلاد الحرمين الشريفين

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی