رضا الله بإقامة الخلافة
March 12, 2021

رضا الله بإقامة الخلافة

رضا الله بإقامة الخلافة


تستند كثير من الأحزاب والمفكرين اليوم إلى أفكار متباينة تعكس وتحكي اختلاف سلوكياتهم النابعة من اختلاف تلك الأفكار، ولكن ما يكشف زيف تلك الأفكار أو صدقها مدى مطابقتها للأدلة الشرعية إضافة إلى صدق نجاحها في الواقع المعاش لتعكس نتائج طيبة لها أثرها في الحياة، ومن هذه الأفكار الأفكار التي تتعلق بوجهة النظر في الحياة، أي العقيدة وما ينبثق عنها من أنظمة تعالج مشاكل البشر. فإن كانت تلك العقيدة صحيحة كان ما نتج عنها صحيحاً والعكس صحيح. وتختلف أحزاب اليوم ليس في أخذها للعقيدة فمعظمها وأخص منها الإسلامية تأخذ بها مع وجود بعض الشوائب، ولكن ما أقصده هو ما ينبثق عن هذه العقيدة من أفكار ومعالجات حيث هنا لب الاختلاف، فمثلا تختلف اليوم الجماعات في طريقة إقامتها للإسلام ودولته، وكأن هذا الاختلاف هو من باب التنوع في الأسلوب أو الوسيلة رغم أن هذا الاختلاف غير جائز لكونه حكماً شرعياً ثابتاً لا يتغير بتغير الزمان أو المكان أو الظروف لأن الذي يتغير هي فقط الوسائل والأساليب، أما طريقة التغيير فثابتة وهي طريقة الرسول ﷺ، فالأشخاص هم الأشخاص لم يحدث بهم أي تغيير، فالإنسان تتكون شخصيته من جانب عقلي وآخر نفسي فهو الإنسان ذاته الذي يتكون من لحم ودم وعظم. فالتغيير لا يكون إلا كما علمنا رسول الله تغيير الأفكار لدى الإنسان لأنها هي التي تحدث تغييرا في المفاهيم والتي حتما تؤثر في السلوك، وما اختلف ليس إلا نوع الأفكار، فكانت أفكار الكفر كعبادة الأوثان ووأد البنات والغش في الميزان والقمار والربا والزنا، واليوم أفكار الديمقراطية ومساواة الرجل بالمرأة والحريات، فلم تتغير هذه الأفكار سوى في شكلها ولكنها ترجع في أصلها الباطل مخالفة لأفكار الإسلام. لذلك بعث رب هذا الكون عز وجل رسوله الكريم ﷺ ليغير هذا الواقع ويصلح حاله وينقله من حال الانحطاط إلى حال الارتباط بالله عز وجل ونشر أوامره عز وجل والانتهاء عن نواهيه عبر إقامة شرعه، فقد قال الله سبحانه في محكم كتابه: ﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ﴾، فكانت العبادة الحقيقية هي الامتثال والاستسلام والخضوع بكل ما أمرنا الله به ونهانا عنه بإقامة الإسلام في الأرض.


والسؤال المطروح كيف يقام الإسلام في الأرض لننال رضا الله عز وجل؟ ومن الموكول له إقامة الإسلام؟ إنه مما لا شك فيه أن قيام الإسلام فرض علينا ولكن من نحن؟ هل نحن كأفراد أو كجماعات أو كدولة؟


قبل أن نحدد من هو الموكول له إقامة الإسلام لا بد لنا أن نعرف كيف يقام الإسلام؟ هل بالعبادات بالصلاة والنوافل والصدقات والصيام والحج فقط أم بأعمال تضاف للأولى؟ إن نظرنا للإسلام فإننا نعلم أنه نظام غير كهنوتي وليس نظاماً تعبدياً فقط بل جاء ليعالج ثلاث مشاكل وعلاقات هي: علاقة الإنسان بخالقه (العقائد والعبادات)، وعلاقة الإنسان بنفسه (المطعومات والمشروبات والأخلاق)، وعلاقة الإنسان بغيره (المعاملات والعقوبات)، فكيف نطبق مثلا فرض الزكاة وإزالة الربا والقمار والغش في الميزان وتطبيق عقوبة السرقة والقتل والزنا وجمع الجزية والخراج والعشور والفيء والركاز وإقامة الجهاد ونشر الإسلام وبث فكر الإسلام في المجتمع وإقامة الصلاة وليس أداءها، أي تطبيق الإسلام كاملا من غير نقص أو تدرج، فالفرد لا يستطيع فعل ذلك بمفرده. ومن قراءة سيرة المصطفى ﷺ لم يستطع أن يقيمها ولو كان باستطاعته لفعلها وهو خير البشر، ثم إن الفرد موكول له فروض فرضها الله عليه كإقامة الصلاة والزكاة وسائر العبادات والأخلاق كالأمانة والصدق والعفاف والبعد عن الفحشاء والمنكر، وهذا ما دلت عليه الآيات الكريمة ﴿وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ﴾، ﴿الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ﴾.


أما بالنسبة للكتلة والجماعة فهي ليس بمقدورها القيام بذلك لأنها مهما كانت قوتها فلن تستطيع القيام بكل أعباء تطبيق نظام الإسلام كاملا، ولو فعلت ذلك لكانت عرضة لكثير من المشاكل مع المجتمع كما حدث مع كثير من الجماعات التي حاولت فعل ذلك، وكذلك الآية الكريمة وضحت ذلك ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ﴾ فكانت مهمتها كما وضحتها الآية هي دعوة الناس للإسلام ونشر فكره والأمر بالمعروف والنهي عن المنكر، فلم يبق سوى الدولة وهي لا شك من تستطيع أن تقوم بهذا الحمل الثقيل، وهذا ما دلت عليه سيرة الرسول حينما أسس دولة الإسلام في المدينة، حيث قام بتطبيق الإسلام فيها فأنشأ دستوراً إسلامياً وعين الولاة والحكام وأقام الحدود ونظم المال وعين القضاة وقام بنشر الإسلام بالدعوة والجهاد، ولا شك أنها أعمال دولة وليست أعمال جماعة. ولذلك نقول إن تطبيق الإسلام لا يكون إلا بقيام دولة تحكم به وهذا ما دلت عليه الآيات ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴾، أما الأحاديث «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» فيبشرنا رسولنا بدولة قادمة ليطبق فيها الإسلام. فهل يبشر بأمر سيأتي من السماء أم بأمر لا بد أن نعمل لإيجاده؟ وحديث «مَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً» أي البيعة على وجود حاكم يحكم بما أنزل الله. ثم واقع سيرة النبي ﷺ أنه لم يطبق الإسلام إلا بعد أن أقام الدولة فلم يستطع تطبيقه وهو في مكة ولكنه بمجرد أن أقام الإسلام عبر دولته في المدينة باشر بالتطبيق.


ولنأت لمحور آخر وهو من يقيم هذه الدولة؟ إنه من المعلوم من الآية الكريمة ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ﴾ أن الجماعة هي من تقيم هذه الدولة من خلال عملها وهو العمل الفكري؛ من فهم الإسلام ونشره وتعليم الناس له وطلب النصرة والمنعة من أهل القوة لحماية الدعوة وإقامة الدولة ونشر الإسلام، وهذا ما قام به الرسول ﷺ من إنشاء جماعة وهم صحابته الذين ثقفهم بثقافة الإسلام فكون شخصياتهم الإسلامية بجانبيها العقلي والنفسي ليخوضوا الصراع الفكري مع مجتمعهم ثم يخوضوا الصراع السياسي. ومثال على ذلك ما قام به ابن مسعود عندما قرأ على مسامع قريش القرآن وأزعجهم بها، وكما صعقت الآيات أبا لهب والمغيرة بمهاجمتهم وتعريتهم. ثم طلب النصرة من أهل القوة من القبائل التي رفضت ثم بالقبول من الأنصار الذين بهم أقيمت دولة الإسلام، فكان بالفعل من أقام الدولة هو الجماعة. ولكن لا بد لهذه الجماعة من شروط، وقبل الخوض في شروطها يجب التنبيه بأن لا تكون هذه الجماعة كجماعات اليوم والتي تقوم بـ:


1- المشاركة في الحكم وأنظمته ودخول اللعبة الديمقراطية كما في مصر وتونس والمغرب والسلطة الفلسطينية، وحتى في حكومة بريمر الأمريكي في العراق، فكانت مخالفة لطريقة الرسول الذي لم يشارك حكم قريش في نظامها الوضعي الكفري مع فارق أنهم كفار ونحن مسلمون، ولكن الحديث عن مشاركة الحكم الوضعي غير الإسلامي ﴿وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾.


2- بالأعمال المادية والعنف مع العلم أنه صلوات ربي وسلامه عليه لم يقم بذلك، فقد استأذنه عبد الرحمن بن عوف للقيام بذلك فأجابه أمرنا بالعفو وأن لا نقاتل القوم. كما هو حال جماعات أفغانستان.


3- السفر للخارج ودعوة الناس للإسلام فلم يسافر رسول الله هو وجماعته عندما تجمد مجتمع مكة أمام الدعوة للروم أو للفرس أو لمصر أو للشام ليهديهم للإسلام، بل ركز دعوته في إقامة دولة الإسلام، ثم عمل على ضم من بجانب هذه الدولة ثم قام بالفتوحات الإسلامية بالدعوة والجهاد.


4- الدعوة للطائفية والمذهبية بحجة محبتهم لرسول الله وآل بيته، فهذا لم يقم به رسول الله ﷺ ولم يخص أحد من أهل بيته بذلك حتى إنه قال: «لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا» رغم أنها فلذة كبده، فالحق أحق أن يتبع، وجعل الميزان والأفضلية للتقوى ﴿إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ﴾، وقال ﷺ: «أَلَا لَا فَضْلَ لِعَرَبِيٍّ عَلَى أَعْجَمِيٍّ وَلَا لِعَجَمِيٍّ عَلَى عَرَبِيٍّ وَلَا لِأَحْمَرَ عَلَى أَسْوَدَ وَلَا أَسْوَدَ عَلَى أَحْمَرَ إِلَّا بِالتَّقْوَى» وقال: «مَا بَالُ دَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ؟ دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ» وقال: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ دَعَا إِلَى عَصَبِيَّةٍ»، ولذلك تحرم كل دعوة عصبية سواء أكانت لقومية أو وطنية أو مذهبية أو عنصرية أو إقليمية أو طبقية أو مناطقية أو غيرها، فلا أفضلية إلا للتقوى والإسلام.


5- الدعوة إلى إقامة السنن والنوافل والاعتراف بحكام اليوم بأنهم ولاة أمر، فهل إقامة الدين يكون بترك الفروض والواجبات كفرض قيام الخلافة الذي هو من أوجب الواجبات وإقامة الإسلام وتطبيقه وفرض الدستور الإسلامي ونشر الإسلام بالدعوة والجهاد ومحاسبة الحكام على تقصيرهم في تطبيق الإسلام في الحكم والمعاملات والاقتصاد والقضاء والتعليم والصحة والتربية وغيرها، فأين هذه كلها؟ فلِمَ هذا كله وقد كان رسول الله غير مداهن ولا مجامل بل يتكلم بالحق، وقد تعرض ما تعرض له من قول الحق وعدم خوفه في الله لومة لائم. قال رسول الله ﷺ: «إِنَّ مِنْ أَعْظَمِ الْجِهَادِ كَلِمَةَ عَدْلٍ عِنْدَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ» فأين هم من يسمون أنفسهم بالعلماء من قول كلمة الحق، إن ولي الأمر هو وكيل عن الأمة ببيعة صحيحة على تولي شؤون المسلمين بإقامة الإسلام فيهم وتحكيم شرع الله ونشر الإسلام للعالم بالدعوة والجهاد، فلا مكان لهؤلاء الحكام في بلاد المسلمين ولا مكان لهم إلا إلقاءهم في هاوية سحيقة. ولذلك لا رضا لله إلا بإقامة الإسلام عبر قيام دولته، لا بأي طريقة سوى طريقة الإسلام، طريقة الرسول ﷺ الواجبة الاتباع لأنها حكم شرعي ثابت لا يتغير، وهذا لا يكون إلا وفق كتلة تعمل لذلك وتتوفر فيها:


1- هدف شامل أساسي كلي مبدئي تسعى إلى تحقيقه في الحياة لنيل رضا الله وبه تعالج مشاكل الحياة ولا يكون ذلك إلا بإقامة الخلافة لأنها الطريقة الوحيدة لتنفيذ الإسلام.


2- طريقتها طريقة الرسول ﷺ في إقامة الدولة لأن بها يقام الإسلام وبدونها لا يقام كما هو حالنا اليوم.


3- سلامة العقيدة والأفكار التي تدعو إليها وكذلك سلامة القواعد الشرعية من أي شوائب أو قواعد باطلة قد تختلط بها.


4- عدم تلقيها لأي دعم من دول العالم اليوم لأنها حينها ستكون أسيرة ورهينة لهدف وغاية من يدعمها فتضيع كل أهدافها التي كانت تنوي تحقيقها.


5- أن تدعو دعوة فكرية في المجتمع دون مجاملة أو نفاق بل تتحدث بالحق ولا تخاف في الله لومة لائم.


6- لها مشروع نهضوي حقيقي ينهض بالأمة وينقذ البشر من إرهاب الرأسمالية العفنة والتي أذاقتهم البؤس والشقاء والصراع والأمراض الجسدية والنفسية والقتل والفقر والشذوذ والحقد والأنانية والكره.


7- أن يكون لديها الوعي السياسي الكافي لإفشال كل مشاريع الغرب وأذنابه من الحكام.


8- سياسية ترعى الناس على بصيرة بالإسلام وتثقف الأمة بثقافة الإسلام وتزيل كل ما هو مخالف الإسلام لتوعية الأمة وقيادتها إلى بر نجاتها.


9- عالمية تنشر الفكر في كل مكان فتنير للبشر درب سيرهم.


10- تبتغي مرضاة الله لا مرضاة ذاتها وأهوائها أي لا يكون هدفها دنيويا بل سعيها للآخرة.


نعم إن نوال رضوان الله لا يتحقق إلا بإقامة شرعه وإسلامه الذي أمرنا بتطبيقه ونشره وإنارة سبل الخير للعالم، وهذا لا يكون إلا كما أقامها الأولون وذلك بإقامة دولة الإسلام الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة والتي بينت ذلك الأدلة الشرعية والواقع المعاش الذي نعيشه، فهلم يا أمة محمد للعمل مع الكتلة المنجية بإذن الله مع حزب التحرير الذي به تبرأ الذمة وتنقذ الأمة وتشتد به الهمة.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
الأستاذ عبد الرحمن العامري – ولاية اليمن

More from null

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

په نومونو مه غوليږئ، ځکه عبرت په دریځونو کې دی نه په نسبونو کې

هر کله چې موږ ته یو "نوی سمبول" وړاندې کیږي چې مسلمانی ریښې یا ختیځي بڼې لري، ډیری مسلمانان خوشحالیږي، او په داسې کافر نظام کې د "سیاسي نمایندګۍ" په نامه په یو وهم باندې هیلې جوړیږي چې اسلام د حکومت، عقیدې او شریعت په توګه نه مني.

موږ ټول هغه سخته خوشحالي یادوو چې په 2008 کې د اوباما په بریا سره د ډیری خلکو په احساساتو کې خپره شوه. هغه د کینیا زوی دی او یو مسلمان پلار لري! دلته ځینو فکر کاوه چې اسلام او مسلمانان د امریکایی نفوذ ته نږدې شوي، مګر اوباما د مسلمانانو لپاره ترټولو زیات ځورونکي ولسمشرانو څخه و، هغه لیبیا ویجاړه کړه، د سوریې په ناورین کې یې مرسته وکړه، او د خپلو الوتکو او سرتیرو سره یې افغانستان او عراق ته اور واچاوه، بلکې د خپلو وسیلو له لارې په یمن کې د وینو تویونکی و او د هغه دوره د امت په وړاندې د سیستماتیکې دښمنۍ دوام و.

نن ورځ دا صحنه تکراریږي، مګر په نویو نومونو سره. ځکه چې زوهران ممداني ته د یو مسلمان، مهاجر او ځوان په توګه ډیره پاملرنه کیږي، لکه څنګه چې هغه ژغورونکی وي! مګر لږ خلک د هغه سیاسي او فکري دریځونو ته ګوري. دا سړی د همجنس بازانو د سختو پلویانو څخه دی، د دوی په فعالیتونو کې برخه اخلي، او د دوی انحراف د بشري حقونو په توګه ګڼي!

دا څه ډول شرم دی چې خلک په هغه باندې هیلې لري؟! ایا دا د هماغه سیاسي او فکري ناکامۍ تکرار نه و چې امت پکې څو ځله ښکیل شوی دی؟! هو، ځکه چې دا په شکل سره ازمویل کیږي نه په جوهر سره! دا په موسکا سره غولیږي، او په عقیدې سره نه بلکې په احساساتو سره، په نومونو سره نه بلکې په مفاهیمو سره، او په سمبولونو سره نه بلکې په اصولو سره معامله کوي!

په شکلونو او نومونو باندې دا ډول لیوالتیا د مشروع سیاسي پوهاوي د نشتوالي پایله ده، ځکه چې اسلام په اصل، نوم یا نژاد نه اندازه کیږي، بلکې په بشپړ ډول د اسلام اصولو ته په ژمنتیا سره؛ د نظام، عقیدې او شریعت په توګه. او د هغه مسلمان لپاره هیڅ ارزښت نشته چې په اسلام حکومت نه کوي او نه یې نصرت کوي، بلکې کافر پانګوال نظام ته غاړه ږدي، او د "آزادۍ" په نوم کفر او انحراف ته توجیه ورکوي.

او ټول هغه مسلمانان دې پوه شي چې د هغه په ​​بریا خوشحاله شول او فکر یې کاوه چې دا د خیر تخم یا د پاڅون پیل دی، چې پاڅون د کفر له نظامونو څخه نه کیږي، نه د هغوی په وسایلو سره، نه د دوی د رایې ورکولو د صندوقونو له لارې، او نه د هغوی د اساسي قوانینو تر چت لاندې.

څوک چې ځان د دیموکراتیک نظام له لارې وړاندې کوي، د خپلو قوانینو د احترام قسم خوري، بیا د جنسي انحراف څخه دفاع کوي او هغه لمانځي، او هغه څه ته بلنه ورکوي چې خدای غصه کوي، هغه د اسلام نصرت کوونکی او د امت لپاره امید نه دی، بلکې د ښایسته کولو او نرمولو وسیله ده، او یو جعلي استازیتوب دی چې هیڅ ګټه نه رسوي.

په لویدیځ کې د ځینو هغو شخصیتونو لپاره چې اسلامي نومونه لري سیاسي بریاوې بلل کیږي، یوازې هغه ټوټې دي چې امت ته د تسکین په توګه وړاندې کیږي، ترڅو ورته وویل شي: وګورئ، زموږ د نظامونو له لارې بدلون ممکن دی.

 د دې "استازیتوب" حقیقت څه دی؟

لویدیځ د اسلام لپاره د حکومت دروازې نه خلاصوي، بلکې یوازې د هغو کسانو لپاره یې خلاصوي چې د دوی په ارزښتونو او افکارو کې ورسره یوځای کیږي. او هرڅوک چې د دوی نظام ته ننوځي باید د دوی اساسي قانون او وضعي قوانین ومني، او د اسلام له حکم څخه انکار وکړي، که هغه په دې راضي شي، هغه یو منل شوی ماډل کیږي، مګر ریښتینی مسلمان د دوی په وړاندې له خپلو ریښو څخه رد دی.

زهران ممداني څوک دی؟ او ولې دا وهم جوړیږي؟

هغه یو داسې شخص دی چې یو مسلمان نوم لري، مګر د اسلام د فطرت سره په بشپړه توګه مخالف یو منحرف اجنډا غوره کوي، د همجنس بازانو څخه ملاتړ کوي، او هغه څه ته وده ورکوي چې د "دوی حقونه" بلل کیږي، او هغه د دې څرګنده بیلګه ده چې څنګه لویدیځ خپل ماډلونه جوړوي: په نوم مسلمان، په عمل کې سیکولر، د لویدیځ لیبرال اجنډا ته خدمت کوي نور څه نه. بلکې د دې لپاره چې امت له خپلې اصلي لارې مشغول کړي، نو د دې پر ځای چې د اسلام او خلافت د دولت غوښتنه وکړي، د کفر په نظامونو کې د پارلماني څوکیو او پوستونو په اړه اندیښمن شي! او د دې پر ځای چې د فلسطین د آزادولو لپاره مخه کړي، د هغو کسانو په تمه دي چې د امریکا له کانګرس یا د اروپا له پارلمان څخه "د غزې دفاع" وکړي!

د دې حقیقت دا دی چې دا د ریښتیني بدلون د لارې تحریف دی، کوم چې د نبوت په طريقه د راشده خلافت تاسیس دی، چې د اسلام بیرغ اوچتوي، د خدای شریعت پلي کوي، او امت د یو خلیفه تر شا متحد کوي چې د هغه تر شا جنګیږي او له هغه څخه وېره کیږي.

نو په نومونو مه غولیږئ، او په هغه چا مه خوشحالیږئ چې تاسو ته په ظاهره منسوب وي او په محتوا کې ستاسو سره مخالفت لري، ځکه چې هرڅوک چې د سعید، علي یا زهران نوم لري زموږ د نبي محمد ﷺ په لاره نه دی.

او پوه شئ چې بدلون د کفر له پارلمانونو څخه نه راځي، بلکې د امت له لښکرو څخه راځي چې وخت یې رارسیدلی چې حرکت وکړي، او د هغوی له پوهو ځوانانو څخه چې شپه او ورځ د لویدیځ او د هغه د ملاتړو او په اسلامي او مسلمانو هیوادونو کې د خاینو پیروانو په سرونو د میز د اړولو لپاره کار کوي.

مسلمانان د دیموکراسۍ په ټاکنو او نه د لویدیځ د صندوقونو له لارې نه پاڅیږي، بلکې د اسلامي عقیدې پر بنسټ په ریښتیني پاڅون سره، د راشده خلافت د دولت په تاسیس سره چې اسلام ته خپل مقام بیرته ورکوي، مسلمانانو ته عزت ورکوي، او د دیموکراسۍ وهمونه ماتوي.

په نومونو مه غولیږئ، او خپلې هیلې په کفر په نظامونو کې په افرادو مه ځړئ، بلکې خپلې لویې پروژې ته وګرځئ: د اسلامي ژوند بیا پیل، دا یوازې د عزت، بریا او واک لار ده.

صحنه د پخوانیو غمونو یو سپکاوی تکرار دی: جعلي سمبولونه، لویدیځو نظامونو ته وفاداري، او د اسلام له لارې څخه انحراف. او هر څوک چې دې لارې ته لاسونه پړکوي، هغه امت ګمراه کوي. نو د خلافت پروژې ته راوګرځئ، او د اسلام دښمنانو ته اجازه مه ورکوئ چې ستاسو مشران او استازي جوړ کړي. عزت د دیموکراسۍ په چوکیو کې نه دی، بلکې د خلافت په تخت کې دی چې حزب التحریر ورته کار کوي او امت د دې فکري او سیاسي انحطاط څخه خبرداری ورکوي. موږ ته پرته د خلافت له دولت څخه بله خلاصی نشته، کوم چې اجازه نه ورکوي چې مسلمانان د هغه چا لخوا اداره شي چې د اسلام څخه پرته په بل دین باور لري، نه د هغه چا لخوا چې انحراف او ګمراهۍ ته جواز ورکوي، او نه د هغه چا لخوا چې خلکو ته د خدای له نازل شوي پرته بل څه قانون کوي.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره ده

عبدالمحمود العامري – د یمن ولایت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ - د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

مصر د حکومتي شعارونو او تریخ واقعیت ترمنځ

د بې وزلۍ، او سرمایه دارۍ سیاستونو په اړه بشپړ حقیقت

د الاهرام ویب پاڼې د ۲۰۲۵ کال د نومبر په ۴مه نېټه د سه شنبې په ورځ خبر ورکړ چې د مصر لومړي وزیر د قطر په پلازمېنه دوحه کې د ټولنیزې پراختیا په دویمه نړیواله غونډه کې د ولسمشر په استازیتوب په خپله وینا کې وویل چې مصر په خپلو ټولو بڼو او اړخونو کې د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره یوه هر اړخیزه تګلاره پلي کوي، چې "څو اړخیزه بې وزلي" هم پکې شامله ده.

له کلونو راهیسې، په مصر کې هېڅ رسمي وینا داسې عبارتونه نه لري لکه "د بې وزلۍ د له منځه وړلو لپاره هر اړخیزه تګلاره" او "د مصر اقتصاد لپاره حقیقي پیل". چارواکي دا شعارونه په کنفرانسونو او غونډو کې تکراروي، چې د پانګونې پروژو، هوټلونو او تفریحي ځایونو ځلیدونکي انځورونه هم ورسره مل وي. خو واقعیت، لکه څنګه چې نړیوال راپورونه یې شاهدي ورکوي، بالکل توپیر لري. په مصر کې بې وزلي لا هم یوه پخه، بلکې مخ په زیاتیدونکې پدیده ده، سره له دې چې حکومت په پرله پسې توګه د ښه والي او پرمختګ ژمنه کوي.

د یونیسف، ایسکوا او د خوړو نړیوال پروګرام د ۲۰۲۴ او ۲۰۲۵ کلونو د راپورونو له مخې، نږدې یو له پنځو مصریانو څخه په څو اړخیزه بې وزلۍ کې ژوند کوي، په دې مانا چې دوی د ژوند له بنسټیزو اړخونو لکه تعلیم، روغتیا، کور، کار او خدماتو څخه بې برخې دي. همدارنګه، معلومات دا تاییدوي چې له ۴۹٪ څخه زیاتې کورنۍ د کافي خوړو په ترلاسه کولو کې له ستونزو سره مخ دي، دا یو ټکان ورکوونکی شمېر دی چې د ژوند د بحران ژورتیا منعکس کوي.

خو مالي بې وزلي، یعنې د ژوند د لګښتونو په پرتله د عاید کموالی، په تېزۍ سره زیات شوی، چې د انفلاسیون د پرله پسې څپو له امله د خلکو معاشونه، هڅې او سپما له منځه تللي دي، تر دې چې د مصریانو لویه برخه د دایمي کار کولو سره سره د مالي بې وزلۍ تر کرښې لاندې ده.

په داسې حال کې چې حکومت د "تکافل او کرامه" او "حياة كريمة" په څېر نوښتونو په اړه خبرې کوي، نړیوالې شمېرې ښيي چې دې پروګرامونو د بې وزلۍ جوړښت په بنسټیزه توګه نه دی بدل کړی، بلکې یوازې د لنډمهاله ارام بښونکو په څېر دي، لکه څاڅکي چې په دښته کې توی شي. د مصر کلیوالي سیمې چې د نفوس نیمایي برخه پکې ژوند کوي، لا هم د خدماتو د کمښت، د وړ کار د نشتوالي او د زیربناوو د خرابوالي له امله کړېږي. د ایسکوا راپور ټینګار کوي چې په کلیو کې بې برخېتوب په ښارونو کې څو چنده زیات دی، چې دا د شتمنۍ د ناسم ویش او پرله پسې بې پامۍ ښکارندویي کوي.

کله چې لومړی وزیر د هیواد له زوی څخه مننه کوي "چا چې له حکومت سره د اقتصادي سمون اقدامات زغملي"، نو په حقیقت کې هغه د هغو سیاستونو له امله د رښتینې کړاو شتون مني. خو دا اعتراف د کړنلارې د بدلون لامل نه ګرځي، بلکې د هماغې سرمایه دارۍ په لاره کې د لا زیات تګ لامل کیږي چې دا بحران یې رامنځته کړی دی.

هغه تش په نامه اصلاحات چې په ۲۰۱۶ کال کې د "تعویم" پروګرام، د سبسایډي د زیاتوالي او د مالیاتو د زیاتوالي سره پیل شول، اصلاح نه وه، بلکې د پورونو او کسر لګښت په بې وزلو بارول وو. په داسې حال کې چې چارواکي د "پیل" په اړه خبرې کوي، سترې پانګونې د لوکسو املاکو او سیاحتي پروژو په لور روانې دي چې د پانګوالو خدمت کوي، په داسې حال کې چې میلیونونه ځوانان د کار یا هستوګنې لپاره فرصتونه نه مومي. بلکې ډیری دا پروژې، لکه په مطروح کې د علم الروم سیمه چې پانګونه یې ۲۹ میلیارده ډالره اټکل شوې، د بهرنیو سرمایه دارۍ شراکتونه دي چې ځمکې او شتمنۍ ترلاسه کوي او هغه د پانګوالو لپاره د ګټې سرچینې ته بدلوي، نه د خلکو لپاره د رزق سرچینې ته.

نظام ځکه نه ناکامېږي چې فاسد دی، بلکې ځکه چې په یوه باطله فکري بنسټ روان دی چې هغه سرمایه داري نظام دی، کوم چې پیسې د دولت د ټولو سیاستونو محور ګرځوي. سرمایه داري په مطلقه توګه د مالکیت په ازادۍ ولاړه ده او اجازه ورکوي چې شتمني د هغه لږ شمېر خلکو په لاس کې راټوله شي چې د تولید وسیلې لري، په داسې حال کې چې اکثریت د مالیاتو، بیو او عمومي پورونو بار په غاړه اخلي.

له همدې امله، هغه څه چې د "ټولنیزې ساتنې پروګرامونه" بلل کیږي، یوازې د سرمایه دارۍ د وحشي څېرې د ښکلا کولو هڅه ده، او د یوه ظالم نظام عمر اوږدوي چې د بډایانو خیال ساتي او له بې وزلو څخه پیسې اخلي. د ناروغۍ د اصل په درملنې پر ځای؛ یعنې د شتمنۍ انحصار او په نړیوالو بنسټونو باندې د اقتصاد انحصار، یوازې د نقدي مرستو په ویش باندې بسنه کیږي، چې نه بې وزلي له منځه وړي او نه عزت ساتي.

سرپرستي په رعیت باندې د حاکم احسان نه دی، بلکې شرعي وجیبه ده، او هغه مسؤلیت دی چې الله تعالی به په دنیا او آخرت کې ترې پوښتنه کوي. هغه څه چې نن ورځ روان دي، د خلکو چارو ته قصدي بې پامي ده، او د پیسو نړیوال صندوق او نړیوال بانک څخه د مشروطو پورونو په ګټه د سرپرستۍ له وجیبې څخه لاس اخیستل دي.

دولت د بې وزله او بهرني پور ورکوونکي ترمنځ منځګړی ګرځېدلی، مالیات وضع کوي، سبسایډي کموي او عامه شتمنۍ پلوري ترڅو هغه لوی کسر ډک کړي چې پخپله سرمایه داري نظام جوړ کړی دی. په دې ټولو کې هغه شرعي مفاهیم غیر حاضر دي چې اقتصاد تنظیموي، لکه د سود حرامول، د عامو شتمنیو د افرادو لخوا د مالکیت منع کول، او د مسلمانانو له بیت المال څخه په رعیت باندې د نفقه کولو وجوب.

اسلام یو بشپړ اقتصادي نظام وړاندې کړی چې بې وزلي له خپلو ریښو څخه له منځه وړي، نه یوازې د نقدي مرستو یا ښکلاکوونکو پروژو سره. دا نظام په ثابتو شرعي بنسټونو ولاړ دی، چې تر ټولو مهم یې دا دي:

۱- د سود او سودي پورونو حرامول چې دولت سره تړلي او منابع یې له منځه وړي، د سود په له منځه تلو سره له نړیوالو بنسټونو څخه د اقتصاد انحصار له منځه ځي، او د امت مالي خپلواکي بېرته راګرځول کېږي.

۲- د ملکیتونو درې ډوله کول:

شخصي ملکیت: لکه کورونه، هټۍ او شخصي کروندې...

عامه ملکیت: په دې کې لویې شتمنۍ شاملې دي لکه تېل، ګاز، منرالونه او اوبه...

د دولت ملکیت: لکه د فیء ځمکې، رکاز او خراج...

په دې وېش سره عدالت ټینګېږي، ځکه چې لږ شمېر خلکو ته د امت د منابعو د انحصار کولو اجازه نه ورکول کېږي.

۳- د رعیت د هر فرد لپاره د کفایت ضمانت: دولت په خپله سرپرستۍ کې د هر انسان لپاره د خوراک، جامو او کور په څېر بنسټیزو اړتیاوو ضمانت کوي، که چیرې هغه د کار کولو توان ونلري، نو د بیت المال په هغه باندې نفقه کول واجب دي.

۴- زکات او لازمي نفقه: زکات احسان نه دی، بلکې فریضه ده، دولت یې راټولوي او د خپلو شرعي مصرفونو لپاره یې بې وزلو، مسکینانو او پورمندانو ته مصرفوي. دا د وېش یوه اغېزمنه وسیله ده چې پیسې په ټولنه کې د ژوند دورې ته بېرته راګرځوي.

د تولیدي کار هڅولو او د استحصال منع کولو، او په ریښتینو ګټورو پروژو کې د منابعو پانګونې ته هڅولو سره، لکه درنې او نظامي صنعتونه نه په قمار او لوکسو املاکو او فرضي پروژو کې. د دې تر څنګ د بیو تنظیم د حقیقي عرضې او تقاضا سره نه د احتکار او نه د تعویم سره.

یوازې د نبوت په منهج خلافت دی چې د دې احکامو په عملي کولو قادر دی، ځکه چې هغه د اسلامي عقیدې پر بنسټ جوړ شوی، او موخه یې د خلکو د چارو پالنه ده نه د هغوی د پیسو راټولول. د خلافت په سیوري کې، نه سود شته او نه مشروطه پورونه، او نه پردیو ته د عامو شتمنیو پلورل شته، بلکې منابع د امت د ګټو د ترلاسه کولو په موخه اداره کیږي، او بیت المال د دولتي منابعو، خراج، انفال او عامه ملکیت څخه د روغتیايي پاملرنې، تعلیم او عامه اسانتیاوو د تمویل مسؤلیت په غاړه اخلي.

خو د بې وزلو بنسټیزې اړتیاوې د هر فرد په توګه تضمین کیږي، نه د لنډمهاله صدقاتو له لارې بلکې د یوه تضمین شوي شرعي حق په توګه. له همدې امله په اسلام کې د بې وزلۍ سره مبارزه یو سیاسي شعار نه دی، بلکې د ژوند یو بشپړ نظام دی چې عدالت قایموي او ظلم منع کوي او شتمني خپلو مالکینو ته بېرته سپاري.

د رسمي وینا او ژوندي واقعیت ترمنځ لویه فاصله ده چې له هیچا څخه پټه نه ده. په داسې حال کې چې حکومت د خپلو "ستر" پروژو او "حقیقي پیل" په اړه سندرې وايي، میلیونونه مصریان د بې وزلۍ تر کرښې لاندې ژوند کوي، د لوړې بیې، بې روزګارۍ او د امید نشتوالي څخه کړېږي. حقیقت دا دی چې دا کړاو به تر هغه وخته پورې له منځه لاړ نشي تر څو چې مصر د سرمایه دارۍ په لاره روان وي، خپل اقتصاد سود خورو ته سپاري او د نړیوالو بنسټونو سیاستونو ته غاړه ږدي.

د مصر کړکېچونه او ستونزې انساني ستونزې دي نه مادي، او هغه شرعي احکام ورسره تړلي دي چې د اسلام پر بنسټ یې د چلند او درملنې څرنګوالی څرګندوي، او حل لارې د سترګو پټولو په پرتله اسانه دي، مګر هغه باوري ادارې ته اړتیا لري چې آزاده اراده ولري او وغواړي په سمه لاره ولاړ شي او په ریښتیا سره د مصر او د هغې د خلکو لپاره ښه وغواړي، او بیا دا اداره باید ټول هغه قراردادونه بیاکتنه کړي چې پخوا شوي او د ټولو هغو شرکتونو سره کیږي چې د هیواد شتمنۍ انحصاروي او څه چې د هغې عامه ملکیت دی، په ځانګړې توګه د ګاز، تېلو، سرو زرو او نورو منرالونو او شتمنیو د سپړلو شرکتونه، او دا ټول شرکتونه وباسي ځکه چې دوی په اصل کې استعماري شرکتونه دي چې د هیواد شتمنۍ لوټ کوي، او بیا یو نوی تړون جوړ کړي چې خلکو ته د هیواد په شتمنیو واک ورکړي او داسې شرکتونه جوړ یا په کرایه ونیسي چې د تیلو، ګازو، سرو زرو او نورو منرالونو له زیرمو څخه د شتمنیو په تولید بوخت وي او دا شتمنۍ بیا په خلکو وویشي، بیا به خلک د دې جوګه شي چې هغه مړې ځمکې وکري چې دولت به دوی ته د هغې د حق په توګه د ګټې اخیستنې توان ورکړي، او دوی به دا هم وکولی شي چې هغه څه جوړ کړي چې باید جوړ شي ترڅو د مصر اقتصاد لوړ کړي او د هغې خلکو ته کفایت وکړي، او دولت به دوی په دې لاره کې ملاتړ وکړي، او دا ټول تصور نه دی او نه د پیښېدو وړ نه دی او نه یوه پروژه ده چې موږ یې د تجربې لپاره وړاندې کوو چې بریالۍ شي یا ناکامه شي، بلکې دا شرعي احکام دي چې په دولت او رعیت لازم دي، نو دولت ته دا اجازه نشته چې د هیواد شتمنۍ چې د خلکو ملکیت دی په داسې پلمو ضایع کړي چې تړونونه یې منظور کړي او ملاتړ یې کړی او ظالمانه نړیوالو قوانینو یې ساتنه کوي، او نه ورته دا اجازه شته چې خلک ترې منع کړي بلکې باید هر هغه لاس پرې کړي چې د خلکو شتمنیو ته د لوټ په توګه اوږدېږي، دا هغه څه دي چې اسلام وړاندې کوي او باید پلي شي، مګر دا د اسلام د نورو نظامونو څخه جلا نه پلي کېږي بلکې دا یوازې د نبوت په منهج د خلافت د دولت له لارې پلي کېږي، دا هغه دولت دی چې د هغې غم او دعوت د تحریر ګوند په غاړه لري او مصر او د هغې خلک، ملت او پوځ ته د دې لپاره له هغه سره په ګډه کار کولو ته بلنه ورکوي، خدای دې د خپل لوري څخه فتحه ولیکي او موږ هغه په ​​داسې واقعیت کې وینو چې اسلام او د هغه خلک عزتمن کړي، ای الله ژر تر ژره.

﴿وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

د تحریر ګوند مرکزي مطبوعاتي دفتر لخوا لیکل شوی

سعید فضل

په مصر کې د تحریر ګوند د مطبوعاتي دفتر غړی